Оно но Тофу: Жапон каллиграфиясының негізін қалаушысы
Ono no Michikaze
Оно но Мичикадзэ – атақты жапон каллиграфы, Хэйан дәуіріндегі wayōshodō стилінің негізін қалаушы. «Үш қалам изі» авторы, Ван Сичжинің жаңғыруы саналды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оно но Мичиказе немесе Оно но Тофу (小野 道風) – Хэйан дәуірінде (794–1185) көрнекті шодока (жапон каллиграфы) болған. Фудзивара но Сукемаса және Фудзивара но Юкинаримен қатар Сансеки 三跡 (Үш қылшық із) деп аталатын Мичиказе, жапон стиліндегі каллиграфияның, яғни ваёшодоның (和様書道) негізін қалаушы саналады және Жапонияда "Ван Шижинің қайта тууы" деп жиі мақталады. Ол Ясеки Тофу деген атпен де белгілі болған.
Ono no Michikaze or Ono no Tōfū (小野 道風) was a prominent Shodōka (Japanese calligrapher) during the Heian period (794–1185). One of the so called Sanseki 三跡 (Three Brush Traces), along with Fujiwara no Sukemasa and Fujiwara no Yukinari, Michikaze is considered the founder of Japanese style calligraphy or wayōshodō (和様書道) and popularly extolled in Japan as the "reincarnation of Wang Xizhi". He was also known as Yaseki Tōfū.
Өмір
Мичиказе қазіргі Айчи префектурасының Касугай қаласында, сарай ақыны Оно но Такамураның немересі ретінде дүниеге келген. Ол мемлекеттік қызметкер, ақын және каллиграф болған. Өмірі бойы үш императорға – Дайго, Сузаку және Муракамиге – ерекше каллиграфиялық қызмет көрсеткен. Мичикадзенің даңқының арқасында ол жиырма жеті жасында император сарайының Сейриоден тұрғын үйлерінде қызмет ете алған. 927 жылы император Дайго буддалық монах Канкенге Мичикадзенің екі томдық туындыларын сыйға беріп, оларды Қытайға алып барып, Мичикадзенің каллиграфиялық жетістіктерін қытайлықтарға таныстыруын өтінген. Мичиказе өмірінің соңына қарай көру қабілетін жоғалтқан.
Michikaze was born in the present Kasugai, Aichi prefecture, as the grandson of a courtier poet, Ono no Takamura. He was a government official, a poet and a calligrapher. He provided highly distinguished calligraphic services for three emperors during his career: Daigo , Suzaku and Murakami Michikaze's fame permitted him to serve, at the age of twenty seven, in the Seiryoden, the residential quarters of the imperial court. As a recognition of the calligrapher's high skill, Emperor Daigo offered the Buddhist monk Kanken two volumes of Michikaze's works in 927 and urged him to take them with him on a voyage to China to introduce Michikaze's calligraphic achievements to the Chinese. Michikaze had lost much of his sight by the time he died.
Шығармалары
Мичикадзе 5 ғасырда Қытайдан әкелінген каллиграфия өнерін жапондыққа айналдырудың алғашқы қадамын жасады. Шығыс Цзиньнің «Екі Ван» (Ван Сичжи және Ван Сяньчжи) стиліне күшті әсер еткен Мичикадзенің жүгіргіш қаріппен жазылған туындылары Цзиньдің жұмсақтығын сақтай отырып, Танның беріктігін де біріктіреді. Алайда, классикалық туынды жасау техникаларын қатаң сақтамағандықтан, бір таңба ішіндегі сызықтардың қалыңдығының өзгеруі азаяды. Осы өзгерістер жапон стиліндегі каллиграфияның (Wayō 和様, қытай стиліндегі каллиграфияға, яки Karayō 唐様, қарсы) негізін қалады, оны кейін Фудзивара но Сукемаса мен Фудзивара но Юкинари есімді екі шебер одан да жетілдірді. Wayō өнері 19 ғасырдың ортасына дейін таза жапондық өнер түрі ретінде мойындалып, қолданылып келді. Мичикадзенің кана жазуынан ешбір туынды сақталмаған. Көптеген сақталған канзи туындылары Мичикадзенің туындылары деп есептеледі, бірақ олардың тек бір бөлігі ғана оған сенімді түрде жатқызылады. Мичикадзенің авторлығына көп дәлелсіз жатқызылатын белгілі туындыларының бірі – Токио императорлық үйінің қорында қолмен оралған түрде сақталған биубуға (жапондық бүктемелі экранға) арналған эскиз. Ол жартылай курсив қаріппен (gyōsho) жазылған және Мичикадзенің замандасы Оэ но Асацунаның он өлеңінен тұрады. Сол қорында оның басқа шедеврлері де бар, мысалы, Тан дәуірінің қытай ақынының өлеңдерін ұсынатын Гёкусен Джо қол орамасы. Мичиказе Хэйан дәуірінің көптеген танымал каллиграфиялық туындыларының (kohitsu gire) авторлығымен де байланыстырылады, олардың ішінде Хэйан поэзиясының алғашқы антологиясы – Кокин Вакашудың он екінші томынан алынған «Махаббат өлеңдері» атты қырық тоғыз вака өлеңдері бар. Оның соңғы туындыларының арасында он бір хат бар, олардың бірінде ол өмірдің құндылығының жоғалуына қанағаттанбайды.
Michikaze took the first step in Japanizing the art of calligraphy, imported from China around the 5th century. Strongly influenced by the style of the "Two Wangs" (Wang Xizhi and Wang Xianzhi) of the Eastern Jin, Michikaze's running script brushwork combines the softer feel of the Jin while retaining the robustness of the Tang, though the variation of stroke thickness within single characters is less dynamic as classical brush techniques are not strictly adhered to. These modifications set the foundation of Japanese style calligraphy (Wayō 和様, as opposed to Chinese style calligraphy or Karayō 唐様), which was later refined by other two masters, Fujiwara no Sukemasa and Fujiwara no Yukinari. Wayō was accredited and practiced, as a pure Japanese art form, until the mid 19th century. None of Michikaze's kana calligraphy is known to have survived. A number of extant kanji works are believed to be by Michikaze, but only a few are strongly attributed to him. One of the well known works ascribed without much evidence to Michikaze is a draft for an inscription on a byoubu (Japanese folding screen) now mounted as a handscroll in the Tokyo Imperial Household collection. It was executed in semi cursive script (gyōsho), and consisted of ten poems by Michikaze's contemporary Oe no Asatsuna. The same collection also has his other masterpieces, like the Gyokusen Jo handscroll, presenting poems by a Tang Chinese poet. Michikaze also was given credit for many kohitsu gire (famous calligraphic works) of the Heian era, among which a scroll containing forty nine waka poems from the twelfth volume – "Poems of Love" – of the early Heian poetry anthology, Kokin Wakashū. Among his last works are eleven letters, in one of which he bemoans the evanescence of life.
Аңыз
Мичиказе Ханафуда карталарында бейнеленгендіктен танымал болды. Бір күні Мичиказе өзінің қаламгерлік шеберлігіне көңілі толмағандықтан, жаңбырдың астында серуендеп жүрді. Ол бір бақаның иілгіш қамыс бұтағына секіруге тырысып, қайта-қайта сүрегіп жатқанын көрді. Онда ол өзіне-өзі: "Ақымақ бақа! Қанша рет тырыссаң да, қамысқа жете алмайсың" деді. Осы ойын ойлаған сәтте, қамыс күшті желмен иіліп, бақаға оған секіруге мүмкіндік берді. Мичиказе сонда түсінді: "Мен өзім ақымақ екенмін. Бақа осы мүмкіндікті өзінің талғамымен жасады. Осы күнге дейін мен осы бақадай еңбек етпедім". Осы оқиға оны Эдо дәуірінде әйгілі етті және Ханафуда карталарындағы қамыс суретінде орын берді.
Michikaze became well known due to his depiction in Hanafuda cards. As the story goes, one day when Michikaze was feeling inadequate about his calligraphy he took a walk outside in the rain. Seeing a frog trying to jump on a willow branch, again and again missing its mark, he thought to himself "Stupid frog! No matter how many times you try you will never be able to reach the willow". Upon thinking this, the willow curved in a big breeze allowing the frog to jump onto the willow. Michikaze then realized "I myself am the stupid one. The frog created this chance with his determination. Up until now I haven't been as diligent as this frog". This story made him famous during the Edo period and earned him his place on the willow set in Hanafuda cards.
Мұра
2000 жылдың 20 қазанында (Хейсей 12) 80 иендік "Қызылжан және бақа" пошта маркасы шығарылды, онда Мичиказе секіріп бара жатқан бақаны қадағалап тұрған бейнесі сомдалған. Киотода оның рухына арналған киелі орын бар, онда оның құдайлық жаны аймақтың әйелдерін бала туу кезінде қорғап, нығмет тілейді деп есептеледі.
On 20 October 2000 (Heisei 12), an 80 yen "Willow and frog" postal stamp was issued, depicting Michikaze watching a leaping frog. There is a shrine to his spirit in Kyoto, where his divine soul is considered to be protecting the women of the region in maternity.