Томас Грант: Католик епископының өмірі мен қызметі
Thomas Grant (bishop)
Томас Грант – католик епископы, Ұлыбританиядағы католик шіркеуін қайта құруда келіссөздер жүргізген. Өмірі, мансабы және Римдегі қайтысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим-католик епископы Томас Грант (1816–1870) – Рим-католик епископы. Ол Ватерлоо шайқасында француздар жеңілгеннен кейінгі жылдары Францияда британдық ата-аналар отбасында дүниеге келді. Ұлыбританияда Рим-католик шіркеуінің жаңадан құрылуы кезінде ол өте шебер келіссөзші ретінде танымал болды. Бірінші Ватикан кеңесіне қатысу үшін Римде болғанда қатерлі ісік ауруынан көз жұмды.
Roman Catholic bishop
Thomas Grant (1816–1870) was a Roman Catholic bishop. He was born in France to British parents in the years following the defeat of the French at Waterloo. He became known as a great negotiator as the Roman Catholic hierarchy was rebuilt in the United Kingdom. He died of cancer while in Rome to attend the first Vatican Council.
Ерте өмір
1816 жылы 25 қарашада Францияның Аррас қаласында туған Томас Грант, Ньюри қаласының жанындағы Ачесон Миллден шыққан ирландтық Бернард Гранттың ұлы болды. Шамамен он төрт жасында, Оранж бүлігі кезінде Бернардтың отбасы үйінен шығарылып, Дрогедаға көшіп барды, онда ол тоқымашылық шеберлігін үйренді. Он сегіз жасында Бернард 71-ші жоғары тау әскерлеріне қатысып, сержант болды, соңынан офицер шенін сатып алды. Оның анасы, Энн М'Гоуэн да тумысынан ирландтық, бірақ бала кезінде Глазгоға көшіп келген. Ол күйеуін Наполеон соғыстары кезінде Францияға ертіп барды, онда оның полкі 1815 жылғы маусымда Ватерлоо шайқасында 3-ші бригада құрамында шайқасты. 1824 жылы полк Халл портынан Канадаға аттанды. Жас Томасқа ағасы Джон және інісі Уильям қосылды. Джон апатта қаза тапты, ал анасы, оған күтім жасаудан денсаулығы нашарлап, қайғыға батып, Англияға оралу жағдайын жақсартады деп ойлады, бірақ ол үйге қайта оралу жолында қайтыс болып, теңізге жерленді. Томас он жаста болды. Томас дін қызметкері болуды қалағанын білдіргендіктен, полк Честерден көшкенде, Томас жергілікті пастор, кейін Беверли епархиясының епископы болған Джон Бриггстің қамқорлығында қалды, ол баланың білімін одан әрі жалғастырды.
Born at Ligny les Aires, Arras, France, on 25 November 1816, Thomas Grant was the son of Bernard Grant, an Irishman from Acheson's Mill, near Newry. At about the age of fourteen, during an Orange riot, Bernard's family was burnt out of their home and moved to Drogheda, where he learned the trade of a weaver. At the age of eighteen, Bernard enlisted in the 71st Highlanders, became sergeant, and finally purchased a commission. His mother, Ann M'Gowan, was also Irish by birth, but had moved to Glasgow when still a child. She accompanied her husband to France during the Napoleonic wars, where his regiment saw action as part of the 3rd Brigade at the Battle of Waterloo in June 1815. In 1824, the regiment sailed from Hull for Canada. Young Thomas was joined by his older brother, John and a younger brother, William. John died in an accident, and his mother, her health undermined by caring for him and with grief, it was thought that a return to England might bring some improvement, but she died on the voyage home and was buried at sea. Thomas was ten years old. As Thomas had indicated that he wished to become a priest, when the regiment moved from Chester, Thomas remained in the care of the local pastor, John Briggs, later bishop of the Diocese of Beverley, who continued the boy's education.
Рим
1829 жылдың қаңтарында ол Ушоудағы Сент-Кутберт колледжіне жіберілді, онда 1836 жылға дейін білім алды. Содан кейін оны Римдегі ағылшын колледжінде философия мен теологияны оқуға жіберді, онда Николас Уайзман ректор болып қызмет етті. Сол жерде ол Марияға ерекше құрмет көрсетіп, Sedes Sapientiae аталымын алды. 1841 жылдың 28 қарашасында дін қызметкері болып тағайындалды, діни ғылым докторы атағын алып, кардинал Актонның хатшысы болып бекітілді. Осы қызметте ол канондық құқық туралы білім жинап, Римдегі шіркеу істерін жүргізу тәсілімен танысты. Грант латын, француз және итальян тілдерін еркін меңгерген. 1843 жылы Англияның сол кездегі дін қызметкері Фредерик Фабер Римге келді, ал Грант оған тур гид болды. 1844 жылдың қазанында, жиырма сегіз жасында, ол Римдегі ағылшын колледжінің ректоры болды. Рим Республикасы жариялануға дейінгі айларда Римдегі дін қызметкерлері қауіпсіздік үшін дінсіз киім киюге міндеттелді. 1849 жылдың сәуір айында француздар Чивитавеккияға қонған кезде ректор студенттерді Монте-Порциодағы тар жазғы үйге жіберді, ал өзі Римде колледжді қорғау үшін қалды. Папа Пий IX Грантпен ағылшын колледжінде бірқатар маңызды құжаттарды қалдырып, Гаетаға кетіп қалды. Студенттер кеткеннен кейін Грант тонаушыларды ысқырып алу үшін ғимараттың сыртына Юнион Джекті іліп қойды. Ол студенттермен хаттар арқылы, сигарлардың ішіне жасырылған хаттар арқылы байланыста болды. Студенттер шілде айының ортасында оралды. Католик шіркеуі бұрынғы англикандық кафедралардың ежелгі атауларын пайдаланудан бас тартып, өздерінің епископтықтары үшін жаңа атаулар жасады. Халық арасында кең таралған "папалыққа қарсы" наразылықтардан кейін, премьер-министр лорд Джон Расселл 1851 жылы Шіркеу атаулары заңын Рим-католиктеріне қарсы шара ретінде қабылдады. Бұл заң тиімді болмады, себебі Рим-католик қауымы аумақтық атауларды бейресми түрде қолданғанмен, епископтардың өзі заңның әрпін мұқият сақтады. Ешкім қудаланбады. Жаңа тағайындалған иерархия үшін ол өте пайдалы болды, бұл туралы епископ Уллаторн куәлік берді: "Оның білімділігі, жауапкершілікке дайындығы және шіркеу ісінің формаларын білуі оны біздің бірлескен кеңестерімізде, мейлі синодтарда, мейлі жылдық епископтық жиналыстарда баға жетпес құндылыққа ие етті; және оның ізгілігі, қажымас еңбек ету рухы, латын, итальян немесе ағылшын тілдеріндегі құжаттарды жылдам және дәл жазу қабілеті, табиғи түрде осындай жұмыстың көп бөлігін оның жүктемесіне салған еді". Грант көп ұзамай католиктер мен басқалардың сенімін жеңіп алды. Үкімет кардинал Уайзменмен тікелей келісімдер жүргізуден тартынғандықтан, көптеген келіссөздерді Грант жүргізді, ол үкіметтен әскери және теңіз капелландарын, сондай-ақ түрме капелландарын тағайындауда ерекше табысқа жетті. Сондай-ақ, ол Бермондсейден келген Мейірімділік әпкелерінің бірнешеуін Қырымдағы әскери госпитальдерде қызмет етуге жеткізді. Епископ Грант Норвудтағы және Норт-Хайдтағы Біздің адал әйелдері әпкелері басқаратын жетімдер үйіне үлкен көңіл бөлді. Епископ 1854 жылдың желтоқсанында Римде Таза ұғым туралы догма жариялануына қатысты. 1859 жылы Грант капеллан Джон Вертуеге сол кезде талқыланып жатқан капеллан формасы туралы алаңдаушылығын білдірді, олардың діни лауазымы әскери шеніне бағынышты болмауы керек екенін айтты. Ол капелландардың парадқа шығуын қалаған жоқ. Ол өзінің епархиясын басқаруда тез кеңею дәуірінде қажетті ұйымдастыру жұмысына лайықты екенін дәлелдеді, ал жеке өмірінің ерекше қасиеттілігі оны жалпыға бірдей қасиетті деп санауға әкелді және оның өлімін естігенде Пий IX "Көктегі тағы бір қасиетті!" деп айғайлады. Әсіресе қайырымдылық пен кішіпейілділік қасиеттерін оның өмірінде ерлікпен көрсеткен. Өмірінің соңғы жылдары қатерлі ісік ауруынан қатты азап шекті, ал 1870 жылы Римдегі Бірінші Ватикан кеңесіне қатысу үшін аттанғанда, ол қайтып оралмайтынын білді. Ол Шығыс обрядтары және Апостольдық миссиялар жөніндегі комиссия мүшесі болып тағайындалды, бірақ кеңес отырыстарына белсенді қатысуға тым осал болды. 1870 жылдың 1 маусымында Римде қайтыс болды. Өлгеннен кейін оның денесі Англияға жерлеу үшін әкелінді.
In January 1829 he was sent to St Cuthbert's College, at Ushaw, where he studied until 1836. He was then sent to study philosophy and theology at the English College at Rome, where Nicholas Wiseman was rector. There he developed a particular devotion to Mary, under the title Sedes Sapientiae. He was ordained priest on 28 November 1841, was created doctor of divinity and appointed as secretary to Cardinal Acton, a position in which he acquired a knowledge of canon law, and acquaintance with the method of conducting ecclesiastical affairs at Rome. Grant was fluent in Latin, French, and Italian. In 1843, then Anglican cleric Frederick Faber visited Rome, and Grant served as his tour guide. In October 1844, at the early age of twenty eight, he became rector of the English College, Rome. In the months leading up to the proclamation of the Roman Republic, the clergy in Rome were obliged to adopt secular garb for safety. In April 1849, with the French landing at Civitavecchia, the Rector sent the students to the cramped summer house at Monte Porzio, while remaining in Rome to protect the College. Pope Pius IX had withdrawn to Gaeta, leaving a number of important documents with Grant at the English College. After the departure of the students, Grant hung the Union Jack on the outside of the building to discourage looters. He stayed in contact with the students by letters, disguised as cigars, delivered by courier. The students returned in mid July. The Catholic Church had refrained from using the ancient titles of the existing Anglican sees, and had created new titles for their bishoprics. In the wake of widespread popular "no popery" outbursts, Prime Minister Lord John Russell passed the Ecclesiastical Titles Act 1851 as an anti Roman Catholic measure. The Act was largely ineffective since while Roman Catholic community unofficially used the territorial titles, the bishops themselves carefully stayed within the letter of the law. No one was ever prosecuted. To the newly appointed hierarchy he was, as Bishop Ullathorne testified, most useful: "His acuteness of learning, readiness of resource and knowledge of the forms of ecclesiastical business made him invaluable to our joint counsels at home, whether in synods or in our yearly episcopal meetings; and his obligingness, his untiring spirit of work, and the expedition and accuracy with which he struck off documents in Latin, Italian, or English, naturally brought the greater part of such work on his shoulders." Grant soon won the confidence of Catholics and others. As the government was shy of transacting business directly with Cardinal Wiseman, many negotiations were carried on by Grant, who was specially successful in obtaining from the government the appointment of military and naval chaplains, as well as prison chaplains. He also was successful in obtaining some Sisters of Mercy from Bermondsey to serve in the military hospitals in the Crimea. Bishop Grant gave great attention to orphanages run by the Sisters of Our Lady of Fidelity in Norwood and North Hyde. The bishop was in Rome in December 1854 for the promulgation of the dogma of the Immaculate Conception. In 1859, Grant wrote to Chaplain John Vertue expressing dismay on the subject of a chaplain's uniform then under discussion, lest their priestly role be subordinated to their military rank. He particularly did not wish to see chaplains out on parade. In the administration of his diocese he proved equal to the task of organization, which was necessary in an age of rapid expansion, while the remarkable sanctity of his private life led to his being generally regarded as a saint, and caused Pius IX, when he learned of his death, to exclaim "Another saint in heaven!" The virtues of charity and humility in particular were practised by him in an heroic degree. The last years of his life were spent in great suffering, caused by cancer, and when he set out to attend the First Vatican Council at Rome in 1870, he knew that he would not return. He was appointed member of the Congregation for the Oriental Rites and the Apostolic Missions, but was too ill to take an active part in the proceedings. He died in Rome on 1 June 1870. After death his body was brought back to England for burial.