Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1877 жылғы NZR K класы Жаңа Зеландия теміржол желісінде қолданылған американдық жасалған локомотивтердің тұңғыш мысалы болды. Олардың сәттілігі Жаңа Зеландиядағы локомотивтерді дамытуға, бу машиналары тоқтағанға дейін әсер етті.
The NZR K class of 1877 was the first example of American built locomotives to be used on New Zealand's rail network. Their success coloured locomotive development in New Zealand until the end of steam.
Тарих
1877 жылы NZR-дың жаңа бас инженер-механигі Эллисон Д. Смит жаңадан құрылған мемлекеттік жүйеге қосымша күш қажет етті. Бастапқыда ағылшын үлгісіндегі J класты локомотивтерге тапсырыс беру жоспарланған. Америкалық инженер Уолтон У. Эванс АҚШ-та жасалған локомотивтердің Оңтүстік Америка және басқа елдердің темір жолдары үшін артықшылықтарын насихаттады. Оның күш-жігері, өткен жылы Австралияның Виктория темір жолы үшін екі локомотивке тапсырыс алғаннан кейін, Смитты (Vogel темір жолдарына қараңыз) ынталандырып, Нью-Джерсидегі Rogers Locomotive Works компаниясына 2-4-2 дөңгелекті екі тендерлік локомотивке тапсырыс берілді. Смиттің 1877 жылғы 10 сәуірде локомотив инженері болып тағайындалуына дейін (ол Веллингтон бөлімінің басқарушысы болған) алғашқы екі Rogers локомотивіне тапсырыс берілді, және тапсырыс Эванс арқылы жасалды. Локомотивтерді Р.Д. Грант, Rogers компаниясының бас инженері Уильям Х. Хадсонның дизайн ерекшеліктері бар деп сипаттады, оның жүк арбасының инновациялық дизайны және алдыңғы жүк арбасынан бастап, жетекші дөңгелектің серіппелеріне және артқы жүк арбасына дейін патенттелген теңгерілген серіппесі болды. Жаңа Зеландияға келгеннен кейін локомотивтер өздерінің фермалық рамаларымен, готикалық стильдегі ағаш кабиналарымен, локомотив қоңырауымен, әшекейлі безендірулерімен және сол кездегі Жаңа Зеландиядағы дәстүрлі ағылшын локомотивтерінен өзгеше, көзге түсетін сыртқы түрімен қызығушылық тудырды. Журналист Чарльз Рус Мартен оларды "барлық механизмдері сыртындағы сағат" деп сипаттады. Бір Крайстчерч газеті оларды ауа райынан қорғау үшін шыныдан жасалған қоршауға салу қажет екенін ұсынды. Олар J локомотивтерінің ауыр пластиналық рамаларына қарағанда фермалық рамаларының нәзік көрінуіне байланысты әлсіздей көрінді. Сонымен қатар, K 87 "Линкольн" және K 88 "Вашингтон" деп аталған алғашқы жұп, орыс темір казандықтарынан басқа, жасыл, көк, сары, қызыл, күлгін және алтын түстердің алуан түсін киген. Baldwin және Rogers локомотивтері 1870-ші жылдардағы американдық өндірушілердің Ренессанс жаңғыруы және нео-барокко стильдерінің элементтерімен, сондай-ақ исламдық мавр (Аламбрадан) ықпалымен қабылдаған стильді көрсетті. Олар үшін қалың түсті бояулар мен әшекейлі суреттер қолданылды.
In 1877, the new Chief Mechanical Engineer of the NZR, Allison D. Smith, required additional motive power for the fledgling Government system. It had been intended to order more J Class locomotives that were of English design. American civil engineer Walton W. Evans had been promoting the advantages of U. S. built engines to railways of South America and further abroad. His efforts, having secured an order of two locomotives for Australia's Victorian Railways the previous year, had enticed Smith (see Vogel railways), and an order was placed with the Rogers Locomotive Works of New Jersey, for two tender locomotives with a wheel arrangement of 2 4 2. The initial two Rogers locos were ordered prior to Smith’s appointment as Locomotive Engineer on 10 April 1877 (he had been manager of the Wellington section), and were ordered through Evans. The locomotives were described by R. D. Grant as having the design hallmarks of Roger's Superintendent William H. Hudson, with his truck design innovations and his patented compensated springing throughout from the front bissel truck to the driving wheel springs and to the rear swinging truck. Upon their arrival to New Zealand, the locomotives created quite a stir with their bar frames, Gothic style wooden cabs, locomotive bell, ornate embellishments and, rakish appearances which were at odds with the traditional English locomotive appearance in New Zealand at the time and were described by journalist Charles Rous Marten as "a watch with all its works outside". One Christchurch paper suggested that they needed a glass case to protect them from the weather. They looked flimsy because of the bar frames rather than the heavier plate frames of the Js. In addition, this first pair, K 87 "Lincoln" and K 88 "Washington", reputedly wore a kaleidoscope of colours – green, blue, yellow, red, purple, and gold in addition to their Russian Iron boiler jackets. The Baldwin and Rogers locomotives reflected the styling adopted in the 1870s by American builders with elements from the Renaissance Revival and Neo Baroque architectural styles, and with Islamic Moorish (from Alhambra) influences. Bold colours and painted decorations were used.
Қызметте
Оңтүстік аралдағы Литтелтонға келгеннен кейін локомотивтер жұмысқа тез қосылды. K 87 "Линкольн" алғашқы боги вагондары бар жолаушылар пойызын тартқандықтан тез көзге түсті, ал екі локомотив те жылдам және оңай жүретін, аз көмір жұмсайтын машиналар ретінде танылды. K 88 "Вашингтон" 1878 жылы жаңадан аяқталған Оңтүстік магистральдық жолында Крайстчерч пен Дюнедин арасындағы алғашқы пойызды тартты, Оамарудың оңтүстігінде "Джозефин" Double Fairlie локомотиві көмектесті, бірақ K 88-ді жүргізушінің қателігінен туған механикалық ақауларға байланысты "Джозефин" пойыздан алынып тасталды. Роджерс локомотивтер зауытынан тағы алты локомотив тапсырылды, олар 92-ден 97-ге дейін нөмірленді, K 87 және 88 локомотивтері қызметке кіргенге дейін. Біріншісі 1878 жылдың қаңтарында, ал екіншісі 1878 жылдың наурызында қызметке енгізілді, бұл Эллисон Смиттің тапсырыс берген қозғалтқыш түріне деген сенімін көрсетті. Эллисон Смиттің сенімі теміржол басшылары тарапынан расталды, олар алғашқы екі K локомотивін "ағылшын локомотивтерінен әлдеқайда артық" деп бағалады. Оңтүстік арал класының барлық қалған локомотивтері 1926 жылы басталған бөгеттерді қорғау үшін пайдаланылып, ұзақ қызмет етті.
After arrival in the South Island at Lyttelton, the locomotives were quickly put into service. K 87 "Lincoln" quickly distinguished itself by hauling the first bogie carriage passenger train, and both the locomotives soon earned a reputation as fast and free runners, with mild coal consumption. K 88 "Washington" hauled the first train between Christchurch and Dunedin in 1878 on the just completed Main South Line, assisted by the Double Fairlie "Josephine" south of Oamaru until "Josephine" had to be taken off the train due to mechanical issues caused by how K 88 was being driven by its driver. Six more of the class was ordered from the Rogers Locomotive Works, numbered from 92 through 97 before K's 87 and 88 had entered service the former being ordered in January 1878 while the latter entered service in March 1878, such was Allison Smiths faith in the type of engine he had ordered. Allison Smiths faith was well placed with railway authorities regarding the first two K's as "infinitely superior to the English locomotives" All remaining South Island class members lasted long enough to be dumped as embankment protection, something which began in 1926.
Сақтау
Роджерстің К класының үш локомотиві қазірге дейін қазбадан шығарылып, сақтауға берілді. Осы локомотивтердің ең алғашқысы және ең танымал локомотиві – K 88 Вашингтон, оны 1974 жылдың 19 және 20 қаңтарында Саутленд винтаждык автомобиль клубы өзендегі қабірінен шығарды. Локомотивтің болашағына қатысты бірнеше жоспар болды, бірақ олардың ешқайсысы іске аспады. Локомотивтің қираған қалдықтарын қайтадан өзенге тастау қаупі туды, бірақ Plains Vintage Railway & Historical Museum оны жұмыс жасайтын күйіне қайта келтірудің амбициялық жоспарларын жасады. 1974 жылдың шілдесінен бастап, олар 1981 жылдың 7 қарашасында осы мақсатқа қол жеткізіп, қазбадан шығарылған локомотивтерді қалпына келтіру мүмкін екенін дәлелдеді. Ол келесі жылдың 25 қарашасында қайта пайдалануға берілді. Дегенмен, 1987 жылдың 24 қыркүйегінде K 88 қазандығы (Орети өзенінен ізделіп алынған қазандық) жарамсыз деп танылды, және K 88 тек 2002 жылдың 30 наурызында ғана қайта жұмыс істей бастады, бұл жолы жаңа Белпаир стиліндегі, толығымен дәнекерленген қазандықпен және калейдоскоп түстерінің интерпретациясында. Қазірге дейін қазбадан шығарылған тағы екі локомотив бар: K 94, жеке меншік иесімен қазбадан шығарылып, 1986 жылдың 21 сәуірінде The Plains Railway-ге жеткізілді. Ол қалпына келтіру жоспары жоқ, қалпына келтірілмеген күйде сақталуда. Ал K 92, 1985 жылы Фиордленд винтаждык техника клубы Те-Анау көлінің жағасындағы теміржол жобасы үшін ізделіп алынды. Те-Анауда жартылай қалпына келтірілген, бірақ жоба аяқталмай тұрып тоқтап қалды, содан кейін локомотив сатылымға қойылды, ал қалпына келтіру жұмыстары Дунединде аяқталды. 1998 жылы Колин Смит сатып алған локомотивтің қалпына келтіру жұмысы аяқталды, және ол Waimea Plains Railway-де 1900 жылдардың басындағы "Kingston Flyer" пойыздарын қайта жасауға арналған. Теміржол аяқталуын күтіп, K 92 Оңтүстік аралдағы бірнеше теміржолдарды аралады, олардың ішінде K 92 үшін бұрынғы таныс жер болған Kingston Flyer-ге жасаған сапары, онда ол жердегі екі AB класты локомотивпен бірге үш локомотивтің басқаруын жүзеге асырды, сондай-ақ K 88-дің үйі болып табылатын Plains-ке жасаған сапары ерекше аталып өтті, онда екі локомотив те кеңінен пайдаланылды.
Three of the Rogers K class have so far been exhumed and entered into preservation. The first and most notable of these locomotives is K 88 Washington, which was exhumed from its river grave by the Southland Vintage Car Club on 19 and 20 January 1974. There were a number of loose plans regarding the locomotive's future but these came to nothing. The locomotive wreck was threatened with being pushed back into the river until The Plains Vintage Railway & Historical Museum came up with ambitious plans to restore it back to working order. Beginning in July 1974, they achieved this goal in on the 7 November 1981 proving that the restoration of exhumed locomotives was possible. It was recommissioned on the 25 November the following year. However, on 24 September 1987 the boiler of K 88 (which was the boiler that it had been recovered from the Oreti River with) was condemned, and it was not until 30 March 2002 that K 88 was once again in working order, this time with a new Belpaire style all welded boiler and wearing an interpretation of the kaleidoscope colours. The other two locomotives exhumed so far are K 94, exhumed by a private owner and moved to The Plains Railway on 21 April 1986. It is in storage in an un restored state with no active plans for restoration. And K 92, recovered in 1985 by the Fiordland Vintage Machinery Club for their Museum's railway venture on the shores of Lake Te Anau. Partially restored in Te Anau the venture fell through before the locomotive had been fully completed and subsequently the locomotive was put up for sale, with the restoration being completed in Dunedin. Purchased by Colin Smith in 1998, the locomotive's restoration was completed and it is intended to recreate the old "Kingston Flyer" trains of the early 1900s at the Waimea Plains Railway. While waiting for the railway to be completed, K 92 has visited a number of railways in the South Island, with some of the more notable visits being those to the Kingston Flyer, an old haunt for K 92 where it triple headed with the two AB class locomotives resident there, and also a visit to the Plains, home of K 88, where both locomotives were used together extensively.