Ұлыбританияның Royal Voluntary Service ұйымы – 1938 жылдан бері Англия, Шотландия, Уэльс және Солтүстік Ирландияда мұқтаж адамдарға көмектеседі. Әйелдер ұйымы, соғысқа дайындық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Біріккен Корольдіктегі ерікті ұйым
Voluntary organisation in the United Kingdom
Ұлыбританиялық Корольдік ерікті қызметі (1938-1966 жылдары Әйелдердің ерікті қызметі (WVS) деп белгілі болған; 1966-2004 жылдары Әйелдердің Корольдік ерікті қызметі (WRVS) деп, ал 2004-2013 жылдары WRVS деп аталған) – Англия, Шотландия, Уэльс және Солтүстік Ирландияда мұқтаж жандарға көмек көрсетумен айналысатын ерікті ұйым. Ол 1938 жылы Рединг маркизасы Стелла Исаакс тарапынан соғыс жағдайында көмектесу үшін әйелдерді әуе шабуылынан қорғану қызметіне (ARP) тарту мақсатында британдық әйелдер ұйымы ретінде құрылған.
The Royal Voluntary Service (known as the Women's Voluntary Services (WVS) from 1938 to 1966; Women's Royal Voluntary Service (WRVS) from 1966 to 2004 and WRVS from 2004 to 2013) is a voluntary organisation concerned with helping people in need throughout England, Scotland, Wales and Northern Ireland. It was founded in 1938 by Stella Isaacs, Marchioness of Reading, as a British women's organisation to recruit women into the Air Raid Precautions (ARP) services to help in the event of War.
Ұйымдастыру және құрылым
WVS/WRVS ерікті ұйым болды, және Леди Редингтің көзқарасы бойынша, шен-дәреже болмайды. Бұл, мүмкін, герцогиня мен үй шаруашылығы қызметкерінің қатар жұмыс істейтін жалғыз ұйым болды. WVS мүшелерінің көптегені барлық жұмыстарға белсенді қатысса да, иерархиясы жоқ ұйым осылай жұмыс істемейтін болғандықтан, шендер болмаса да, лауазымдар болды. Әйелдер нақты міндеттерге жұмысқа алынды, мысалы, жедел жәрдем көлігін жүргізу, тоқу үйірмесіне қосылу немесе Ұлттық үнемдеуге ақша жинау. Бір нәрсеге тіркелген әйелдер көбінесе басқа жұмыстарға тартылып, әсіресе қабілеттерін көрсетсе. WVS 12 аймаққа бөлінді (Азаматтық қорғаныс корпусының шекараларын пайдаланып), Англияның солтүстік-шығысынан басталып, ел бойынша сағат тілімен төмен және қайта жоғары қарай жылжыды. Шотландия 11-ші, ал Лондон 12-ші аймақ болды. Әр аймақта Ішкі істер министрлігі төлейтін аймақтық әкімші болды. Осыдан кейін әр округте округтік ұйымдастырушы және "қызметкерлер" болды, ал одан төмен орталықтар орналасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Ұлыбританияда (соғыс кезінде Солтүстік Ирландияда) шамамен 2000 WVS орталығы болды, олардың әрқайсысы өз қауымдастықтарына көмек көрсетуде алдыңғы қатарда тұрды. Әрқайсысы қала немесе ауылдың орталық жерінде орналастырылды және Лондондағы бас штабтан тағайындалған Орталық ұйымдастырушы басқарды. Әрбір Орталық ұйымдастырушының құрамында WVS жұмысының әртүрлі салаларына жауапты мүшелер тобы болды, мысалы, эвакуация, оқыту, азық-түлік немесе киім-кешек. Олардың жетекшілігімен "қарапайым" мүшелер жұмыс істеді. Орталық ұйымдастырушылар өз аймақтарындағы жұмысты толық бақылауға алғанмен, округтік және аймақтық кеңселер мен бас штабтан қатаң бақыланды. Әрбір орталық ай сайынғы есепті төрт дана түрінде тапсыруы керек еді, бұл жақсы тәжірибе мен идеяларды бөлісуге, сондай-ақ жауапты тұлғаларға өз мүшелерін қадағалауға мүмкіндік берді. 1938 жылдан 1992 жылға дейін жасалған бұл есептер Ұлыбританияның Әлемдік естелік тізіміне енгізілді, бұл ЮНЕСКО-ның Әлемдік естелік бағдарламасының бөлігі және 20 ғасырдағы әлеуметтік және әйелдер тарихындағы ең маңызды құжаттардың бірі саналады. Сонымен қатар, бас штаб жыл сайын ұйымдастырушыларға жаңа жобалар туралы хабарлап, ережелерді күшейту үшін көптеген айналымдық хабарламалар жіберді. Бұл құрылым 1970 жылдардағы жергілікті басқаруды қайта ұйымдастыруға дейін, шекараларды өзгертіп, аймақтық ұйымдастыруда өзгерістерге және кейбір орталықтардың біріктіріліп, жабылуына дейін дерлік өзгеріссіз сақталды, өйткені аудандық кеңестер енгізілді. 1990 жылдары шығындарды қысқарту және ұйымды кәсібилендіру орталық ұйымдастырушыларды, округтік және аймақтық кеңселерді жоюға және орталықтарды жабуға әкелді. 1938 жылдан бері Лондонда орналасқан бас штаб 1997 жылы Оксфордширдегі Милтон Хилл Хаусына көшірілді, ал 2004 жылға қарай жергілікті немесе аймақтық орталықтар жойылды. Үлкен аумақтарды (әдетте бірнеше округті қамтиды) және олардың ішіндегі қызметтерді қызметкерлер мен жергілікті қызметтер (мысалы, дөңгелектердегі тамақ, Дарби мен Джоан клубтары немесе аурухана дүкендері) дербес басқарды. 2013 жылы Корольдік ерікті қызмет орталық моделін қайта жаңғыртты, олар қазір "Хабтар" деп аталады және Ұлыбританияда 67 орталық бар.
The WVS/WRVS was a voluntary organisation, and it was Lady Reading's vision that there would be no ranks. It was perhaps the only organisation where you could find a Duchess and a charlady working side by side. While many members of the WVS mucked in on pretty much all tasks, an organisation without any hierarchy would not have worked so, while there were no ranks, there were titles. Women were recruited for specific tasks, whether that was to drive ambulances, join in a knitting work party, or to collect National Savings. Inevitably those women who signed up for one thing often ended up being co opted for other work, especially if they showed aptitude. The WVS was split into 12 Regions (using the same boundaries as the Civil Defence Corps) which started with 1 in the NE of England and moved clockwise down the country and back up. Scotland was Region 11 and London Region 12. Each Region had a Regional Administrator who was paid for by the Home Office. Under this each county had a County Organiser and 'staff' and below that were the Centres. During and after the Second World War there were almost 2,000 WVS centres around Great Britain (and in Northern Ireland during the war), each at the sharp end of providing help to their communities. Each was prominently positioned within a town or village and was run by a Centre Organiser appointed by Headquarters in London. Each Centre Organiser had a team of members who were responsible for different aspect of WVS work e. g. evacuation, Training, Food or Clothing. Under their direction were the 'ordinary' members. While Centre Organisers had ultimate control over the work they did in their areas, they were tightly scrutinised by the County and Regional offices and Headquarters. Each Centre had to file a monthly Narrative Report in quadruplicate which allowed both the sharing of good practice and ideas, but also allowed those in charge to keep tabs on their members. These Narrative reports which were produced from 1938 1992 are inscribed on the UK Memory of the World Register, part of UNESCO's Memory of the World Programme and are considered one of the most important documents for social and women's history produced in the 20th century. In addition headquarters issued substantial numbers of circular notices each year informing Organisers of new projects and re enforcing the rules and regulations. This structure stayed in place almost unchanged until the Local Government reorganisations in the 1970s which changed boundaries and led to changes in regional organisation and the amalgamation and closure of some centres as District Councils were introduced. Through the 1990s cost cutting and the professionalisation of the organisation meant that Centre Organisers and County and Regional Offices were phased out and the centres were closed. Headquarters which had been in London since 1938 was moved out to Milton Hill House in Oxfordshire in 1997 and by 2004 there were no local or regional centres remaining. The organisation of large areas (usually comprising several counties) and the services within them were taken on by members of staff and local services (such as Meals on Wheels, Darby and Joan clubs or Hospital Shops) were managed independently. In 2013 Royal Voluntary Service resurrected the centre model, which are now called 'Hubs' and there are 67 spread across Great Britain.
Эвакуация, киімдерді бөлу және қайтып келген сарбаздар
WVS қала тұрғындарын қаладан эвакуациялауда маңызды рөл атқарды. WVS-тен эвакуацияланған балаларға қауіпсіз аймақтар мен тұруға орын табу сұралды. Балаларды қаладан шығару оңай болды, бірақ оларды белгілі бір қауіпсіз жерге жеткізу қиынға соқты, себебі пойыздар әрдайым күтілген стансаға келмейтін немесе күтпеген жердегі қабылдау пунктіне тоқтау жасау мүмкін еді. WVS 1939 жылдың қыркүйек айының басында 1,5 миллион адамды (көпшілігі балалар) қалалардан көшіруге көмектескені үшін мақталады. WVS мұқтаж адамдарға киім жинауда да маңызды рөл атқарды. 1939 жылдың қазан айында Леди Ридинг АҚШ-қа Ұлыбританияда киімге деген қажеттілік туралы радио хабарлама берді. Бұл хабарлама нәтижесінде Америка Қызыл Крестінен көптеген киімдер ("Британияға арналған жәшіктер" деп аталды) жіберілді және WVS Төтенше жағдайлар киім дүкендері арқылы таратылды. Дюнкерктен эвакуациядан кейін әскерлер портқа оралғанда, WVS мүшелері оларды қарсы алып, тамақ, сусын және жылы киім ұсынды. Кент графтығындағы Хедкорн қаласындағы теміржол станциясындағы WVS базасы қайтып келген сарбаздарды тарату алдында тамақтандыру үшін өте маңызды орын болды – етті орнында пісіру үшін түкірік орнатылды. WVS британдық қалаларды бомбалау кезіндегі "Блиц" шабуылында да маңызды рөл атқарды.
The WVS played a key part in the evacuation of civilians from urban areas. The WVS had been asked to pinpoint areas of safety and billeting for evacuated children. Moving children out of the cities proved reasonably easy. Getting them to a known area of safety proved a lot more difficult as trains did not always arrive at an expected destination or would turn up at a reception point unexpectedly. The WVS is credited with helping to move 1.5 million people (the majority were children) out of cities in the early days of September 1939. The WVS also played a major role in the collection of clothing required for the needy. In October 1939, Lady Reading broadcast to the United States about the need for clothing in the UK. The broadcast led to large quantities of clothing (known as "Bundles for Britain") being sent by the American Red Cross and distributed from WVS Emergency Clothing Stores. When troops returned to ports after the evacuation at Dunkirk, members of the WVS were there to greet them and hand out food, drink and warm clothing. The WVS base at the railway station in Headcorn, Kent was an especially busy place for feeding returning soldiers before they dispersed—a spit was installed so that meat could be roasted on the spot. The WVS also played a vital part during the Blitz bombings of British cities.
ВВС-тің жарылыс кезінде
Blitz кезінде WVS-дегі әйелдер тәулік бойы тамақ және сусынмен қамтамасыз етуде өте жақсы білгірлілік танытты. ARP күзетшілері мен өрт сөндірушілер өртпен күрескен кезде, WVS-дегі әйелдер оларды сергіту үшін жылжымалы асханалар ұйымдастырды, соның салдарынан құлап жатқан ғимараттардың қаупіне тікелей ұшырады. Рейд аяқталғаннан кейін, WVS жараланғандарға және үйсіз қалғандарға көмектесуге де қатысты. Мәліметтерге сәйкес, WVS Blitz кезінде әр түні 10,000-нан астам адамға көмек көрсеткен. Blitz 57 түнге созылды, және WVS олардың демалыс орталықтарына келген көптеген адамдарға көмектесті. Кейбіреулері бір түнге тоқтады, ал көптегендері ұзақ уақытқа қалды, WVS ресурстарын шегіне дейін сынап тастады. Барнстағы бір WVS мүшесі бір күнінде 1200 бомбадан зардап шеккен адамды өз ас үйінде дайындаған тамақпен қамтамасыз етті. Blitz кезінде WVS-тің атқарған жұмысының маңыздылығын бағалау қиын: демалыс орталықтары баспана, тамақ және, ең бастысы, санитарлық жағдайды қамтамасыз етті. Бірақ бомбалаудың ортасына жақын жұмыс істеу сөзсіз шығындарға әкелді. Blitz кезінде WVS-тің 241 мүшесі қаза тапты, ал тағы да көп адамдар жарақат алды. WVS-тің 25 кеңсесі қирады.
By the time of the Blitz, women in the WVS were adept at providing food and drink around the clock. While ARP wardens and firemen fought the fires, women in the WVS set up mobile canteens to keep them refreshed, thus placing themselves in serious physical danger with collapsing buildings a constant threat. When a raid ended, the WVS also played a part in looking after the injured and those who had lost their homes. Records indicate that the WVS dealt with and helped over 10,000 people every night of the Blitz. The Blitz lasted for 57 nights, and the WVS helped a great many people who went to their rest centres. Some people stayed for a night; many stayed for much longer and stretched the resources of the WVS to the limit. In Barnes, one WVS member fed 1,200 bomb victims in just one day, cooking in her own kitchen. It would be difficult to overstate the importance of the work done by the WVS during the Blitz: the rest centres provided shelter, food, and importantly, sanitation. But working so near to the centre of the bombing inevitably led to casualties. 241 members of the WVS were killed during the Blitz and many more were wounded. 25 WVS offices were destroyed.
Басқа қызмет түрлері
WVS бомбаланған аймақтардағы жақындарының хабарларын білу үшін адамдар келген IIP (Оқиғаны зерттеу пункттері) ашуды бастады, соның арқасында ARP өртке қарсы бригадамен жұмыс істеуге мүмкіндік алды. WVS сондай-ақ, бомбалаудан кейін мұқтаж аймақтарға азық-түлік жеткізген Королеваның хабаршысы азық-түлік конвойлеріне көмектесті. Ковентридегі бомбалаудан аман қалғандарға конвойлердің бірі 14 000 тамақ берді. 1941 жылға қарай, WVS қатарында бір миллион әйел болды. Люфтваффе бомбалау тоқтағаннан кейін де олардың жұмысы аяқталған жоқ. Атлантика шайқасы және U- қайықтары салдарынан батып кеткен сауда кемелерінің көп саны Ұлыбританияда азық-түлік тапшылығына әкелді. WVS соғыс үшін қажетті материалдарды жинауға және адамдарды барлық нәрсені ысырап етпеуге үйретуге бар күшін салды. Әрбір WVS орталығында өз құтқарушысы және азық-түлік жетекшісі болды. Азық-түлік жетекшісі азық-түлік рационированиесінің күрделі міндетін орындауға жергілікті билікке көмектесу үшін қажетті барлық шараларды қабылдады. Оқулықтар шығарылып, лекциялар оқылды. WVS «Салют солдат» апталығы, «Жеңіс үшін қанаттар» апталығы және «Соғыс кемесі» апталығы сияқты науқандарды ұйымдастырды. Ретфорд теміржол станциясында, Ноттингемширдегі Ретфордта, WVS-тің Екінші дүниежүзілік соғысқа қосқан үлесін еске алу үшін тақта орнатылған. Ретфорд маңызды теміржол торабында орналасқан. Ретфордтағы WVS 1940-1946 жылдар аралығында британдық және одақтас әскерлеріне күніне 1000-нан астам тамақтан тұратын, шамамен 2,3 миллион тамақ берді.
The WVS began running IIPs (Incident Inquiry Points), places where people came to find out about their loved ones who were in an area that had been bombed in order to free the ARP to work with the fire brigade. The WVS also helped with the Queen's Messenger Food Convoys which took food to areas in need after a bombing raid. The people who survived the bombing of Coventry received help from one of the convoys with 14,000 meals being served. By 1941, one million women belonged to the WVS. Their work did not slacken after the end of the Luftwaffe's bombing raids. The Battle of the Atlantic and the devastating toll of merchant ships sunk by U boats led to shortages in Great Britain. The WVS did all that it could to assist in the collection of required material for the war effort and also to educate people not to waste what they had. Each WVS centre had its own Salvage Officer and Food Leader. The Food Leader did whatever was required at a local level to assist the authorities in the complicated task of food rationing. Educational pamphlets were produced and lectures held. The WVS organised campaigns such as Salute the Soldier Week, Wings for Victory Week and Warship Week. Retford train station in Retford, Nottinghamshire has a plaque to commemorate the contribution of the WVS during WWII. Retford was on a busy railway junction. The WVS of Retford used the canteen and rest room to serve almost 2.3 million meals to British and Allied forces between 1940 and 1946, at a rate of over 1,000 meals per day.
D-күн
D күніне дайындық кезінде WVS-тің тамақтандыру саласындағы біліктілігі тағы да қолданылды. "Блиц" кезінде алған дағдылары Лондонға V1 және V2 ракеталары түскенде қайтадан пайдалы болды. WVS тағы да эвакуацияда маңызды рөл атқарды. D күнінің сәтті аяқталуымен, WVS Еуропаға әскерлерге көмек көрсету үшін барып, орналасты. Бірінші WVS Италияға сол елге жасалған шабуыл сәтті аяқталғаннан кейін келді.
In the buildup to D Day, the expertise the WVS had in catering was put to use again. The skills learned during the Blitz were again put to good use when the V 1 and V 2 rockets fell on London. Once again, the WVS played a key role in evacuation. With the success of D Day, the WVS moved into Europe to support troops there. The first WVS abroad had landed in Italy with the success of the invasion there.
Шетелдегі WVS ұйымдары
WVS моделі өте табысты болды, сол себепті соғыс кезінде әлемнің басқа елдері британдық WVS көмегімен өздерінің ұқсас ұйымдарын құрды. Олардың ең сәттісі 1942 жылы Үндістанда, әсіресе Бенгалияда құрылды, соғыс жылдарында мүшелерінің саны 10 000-нан асып, 1950 жылдарға дейін қызметін жалғастырды. АҚШ-та Элис Трокмортон Маклин Еуропадағы соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай Америка әйелдерінің еріктік қызметін құрды, ол Англияның Нортгемптон қаласында WVS қызметімен танысқан болатын.
The WVS model proved to be so successful that other countries around the world set up their own versions during the war, with the assistance of the British WVS. The most successful of these was formed in 1942 in India, especially in Bengal, which had during the war a membership of over 10,000 and continued into the 1950s. In the US the American Women's Voluntary Services was started soon after the start of the war in Europe by Alice Throckmorton McLean, who had become familiar with the WVS in Northampton, England.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Соғыстан кейінгі алғашқы кезеңде WVS азық-түлік карточкасы қолданыста болғандықтан, қызметін жалғастырды. Олардың жұмысының маңыздылығы соншалықты болды, жаңа Лейбористік үкімет WVS-ті мемлекеттік бюджеттен қаржыландырды. 1951 жылы Клэр Эванс (B. E. M.), Ирен Бейс және Роджер Пауэлл жасаған WVS-тің Құрмет кітабы құрылды, онда Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қызмет барысында қаза болған 241 WVS мүшесінің есімдері тізілген. Парқіден жасалған және марокколық былғарымен мұқапталған кітап үш ай бойы британдық соборлар, гильдия залдары мен мұражайлар бойынша гастрольдік сапар жасады. Тізімнің соңында: «Мәңгілік Әке, біз сенің алдыңа соғыс аяқталғаннан кейін де азапты тоқтатпағандардың бәрін – жараланғандарды, үйсіз қалғандарды, ашқандарды, қайғыға толы адамдарды ұсынамыз» деген жазу жазылған. 1952 жылы Елизавета II WVS-тің қамқоршысы болуға келісті, ал 1966 жылы оған «Royal» атауын қосу құрметі берілді, осылайша ол Әйелдердің Корольдік Еріктік Қызметіне айналды. Ұйым әйелдерге ғана арналған деген қате пікірді жою үшін, қазіргі уақытта еріктілердің шамамен 5% -ы ер адамдар. 2020 жылдың 24 наурызында COVID-19 пандемиясына жауап ретінде Ұлттық денсаулық сақтау қызметі Англия мен Уэльстегі жалпы халықтан 250 000 жаңа еріктілерді шақырды. RVS басқаратын колл-орталық оқшауланған және көмекке мұқтаж қарт адамдарға көмектесу үшін оларды бағыттап, жұмылдырды. Келесі күні 400 000-нан астам адам ерікті болып тіркелгені хабарланды. Апта соңына қарай «NHS ерікті жауапкерлері» қабылдауы тоқтатылды, бұл RVS-ке 750 000-нан астам өтінішті өңдеуге мүмкіндік берді. 2024 жылдың мамыр айында Королева Камилла ұйымның қамқоршысы болды, осыған дейін 2012 жылдың желтоқсанынан бері оның президенті болып қызмет еткен. Алайда, форма тегін болған жоқ, 1940 жылы толық форма, пальто, бас киім және шарф 9 фунт 4 шиллинг 7 пенни тұрды, бұл орташа еңбекақының шамамен екі аптасына тең болды. Бірінші тегін WVS формасы 1953 жылға дейін енгізілмеді, онда Азаматтық қорғаныс корпусының құрамына кірген WVS мүшелеріне тегін көйлек, беретка және пальто берілді. Форма міндетті емес еді, тек белгілі бір міндеттерді орындайтындар үшін (мысалы, жылжымалы асхананы басқару) және көптеген мүшелер WVS комбинезонын немесе тек мүшелік белгісін киеді. WVS формасы жылдар бойы көп өзгермеді, алғашқы өзгеріс 1966 жылы болды, онда костюмдердің кесімі сәндірек болу үшін өзгертілді, содан кейін 1970 жылдары полиэстер қолданыла бастады. WRVS 1998 жылы форма киетін ұйым болмай қалды және бүгінде еріктілер өз киімдерін (және ұйым белгісін) немесе брендтік жұмыс киімдерін, мысалы, поло көйлектерін және флистерін кие алады.
In the immediate post war era, the WVS continued to operate as food rationing remained in place. Such was their work, that the new Labour government funded the WVS from central government funds. In 1951, the W. V. S. Roll of Honour, listing 241 members of the WVS who were killed in the line of duty during WWII, was created by Claire Evans, B. E. M., Irene Base and Roger Powell. Made of vellum and bound in Moroccan leather, it was taken on a three month tour around British cathedrals, guild halls and museums. An inscription at the end of the list read "Everlasting Father, we commend to thee all those for whom the end of the war is not the end of suffering, the wounded, the homeless, the hungry, the bereaved." In 1952, Queen Elizabeth II agreed to become patron of the WVS and in 1966, she awarded the service the honour of adding 'Royal' to its title, it becoming the Women's Royal Voluntary Service. to further dispel the myth that it is an organisation for women only; currently about 5% of its volunteers are men. On 24 March 2020, in response to COVID 19, the National Health Service called for 250,000 new volunteers from the general public in England and Wales to be directed by a call centre run by the RVS to help self isolating vulnerable and elderly people requiring assistance. The following day, it was announced that more than 400,000 had volunteered. By the end of the week, recruitment to the "NHS Volunteer Responders" was halted to enable the more than 750,000 applications to be processed by the RVS. In May 2024, Queen Camilla became the organisation's patron, having previously served as its president since December 2012. The uniform was not free however, and a full suit uniform, coat, hat and scarf cost £9 4s 7d in 1940, about two weeks of the average man's wages. The first free WVS uniform would not be introduced until 1953 when those WVS members who were part of the Civil Defence Corps were issued with a free dress, beret and overcoat. The uniform was not compulsory, except for those carrying out certain roles (such as manning a mobile canteen) and many members wore WVS overalls or just their membership badge. The WVS uniform changed very little over the years, the first change was in 1966, when the cut of the suits was altered to make them more fashionable, and then in the 1970s polyesters were introduced. WRVS ceased to be a uniformed organisation in 1998 and today volunteers can wear their own clothes (and the organisation badge) or branded work wear, such as polo shirts and fleeces.
Әйелдердің Патшалық ерікті қызмет медалі
Әйелдердің ерікті қызмет медалі 1961 жылғы 23 наурызда Ішкі істер министрі Ричард Батлер парламентте Елизавета II патшайым медальді бекіткенін хабарлаған кезде тағайындалды. WVS ұзақ қызмет медалін Патша атынан Патшалық ерікті қызмет ұсынады және ерікті кісі он бес жыл бойына әр жылы қырық жұмыс атқарғаннан кейін марапатталады. Медаль иегерлері кейіннен әрбір он екі жылдық қызметтен кейін таспа алуға құқылы. 1966 жылы WVS ұйымына «Royal» префиксі берілген кезде, ұйымның жаңа атауын көрсететін үшін медальді қайта атамау туралы шешім қабылданды, себебі 1966 жылға дейін және одан кейін медаль алғандардың арасында ешқандай айырма жасау әділетсіз болар еді. Бұл атау 2013 жылы ұйым Патшалық ерікті қызмет болып өзгергеннен кейін де сақталды. 2015 жылға қарай шамамен 35 000 медаль табыс етілді.
The Women's Voluntary Service Medal was instituted on 23 March 1961, when the Home Secretary Richard Butler announced in the Commons that Queen Elizabeth II had approved the medal. The WVS Long Service medal is presented by Royal Voluntary Service on behalf of the King and is awarded to a volunteer after they complete forty duties each year over a period of fifteen years. Holders of the medal qualify for the award of a clasp after each subsequent period of twelve years service. When the WVS was awarded the prefix ‘Royal’ in 1966, it was initially decided not to re name the medal to reflect the new title of the organisation, as it was considered unfair to differentiate between those who had received the medal before 1966 and those after. this name remaining even after the organisation became the Royal Voluntary Service in 2013. By 2015, approximately 35,000 medals had been awarded.
Танымал мәдениетте
Mass Observation күнделік жазушысы Нелла Ласт Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Барроу-ин-Фурнесс туған қаласындағы Әйелдердің Еріктік Қызметіне (WVS) қосылды. Оның соғыс жылдарындағы күнделігінде WVS жұмысына жиі сілтемелер кездеседі. Оның WVS және оның мүшелерімен байланысы 2006 жылы оның соғыс күнделіктері негізінде түсірілген телефильмдегі маңызды оқиға болып табылады.
Mass Observation diarist Nella Last joined the Women's Voluntary Service in her hometown of Barrow in Furness at the outbreak of World War Two. Her wartime diary contains frequent references to her WVS work. Her association with the WVS and its members are a central feature of the 2006 made for TV film dramatisation of her wartime diaries.