Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың жергілікті әйелдер қауымдастығы Канадаға қарсы, [1994] 3 S. C. R. 627, Канаданың Жоғарғы Сотының Канаданың Құқықтар және бостандықтар туралы Хартиясының 2, 15 және 28-баптарына қатысты шешімі болды. Бұл шешімде Сот Канада үкіметінің конституциялық келіссөздерде мүдделік топты қаржылық тұрғыдан қолдауға, осы топқа өз халқының атынан сөйлеуге мүмкіндік беруге міндетті емес деген тұжырымға келді. Бұл іс Шарлоттаун келісімі бойынша жүргізілген келіссөздерден туындады, онда Канададағы аборигендерді ұсынушы әртүрлі топтар үкімет тарапынан қаржылық қолдау алды, бірақ Канаданың жергілікті әйелдер қауымдастығы (NWAC) қолдау алмады. NWAC басқа аборигендер тобының негізінен абориген еркектерін ұсынып отырғанын мәлімдегендіктен, ол Хартияның 28-бабын (жыныстық теңдік) қолдануға болады деп сақты, соның салдарынан Хартияның 2-бабы (сөз бостандығы) үкіметтің NWAC ұсынып отырған абориген әйелдеріне тең мүмкіндік беруін талап етеді деп мәлімдеді. Бұл іс ерекше жағдай ретінде қарастырылуы мүмкін, себебі Сот атап өткендей, "Бұл жағдайда сөз бостандығын теріс мағынада шектеу немесе оған кедергі келтірумен байланысты мемлекеттік әрекеттер туралы әдеттегі жағдай қарастырылмаған" және "жауапкерлер Соттан белгілі бір жағдайларда сөз бостандығын қолдау бойынша үкіметтердің оң міндеттері болу мүмкіндігін қарастыруын сұрап отыр".
Native Women's Assn of Canada v Canada, [1994] 3 S. C. R. 627, was a decision by the Supreme Court of Canada on section 2, section 15 and section 28 of the Canadian Charter of Rights and Freedoms, in which the Court decided against the claim that the government of Canada had an obligation to financially support an interest group in constitutional negotiations, to allow the group to speak for its people. The case resulted from negotiations for the Charlottetown Accord, in which various groups representing Aboriginal peoples in Canada were financially supported by the government, but the Native Women's Association of Canada (NWAC) was not. Since NWAC claimed the other Aboriginal groups primarily represented Aboriginal men, it argued that section 28 (sexual equality under the Charter) could be used so that section 2 (freedom of expression) required the government to provide an equal benefit to Aboriginal women, supposedly represented by NWAC. The case could be seen as unusual, because as the Court noted, "This case does not involve the typical situation of government action restricting or interfering with freedom of expression in the negative sense" and that "the respondents are requesting the Court to consider whether there may be a positive duty on governments to facilitate expression in certain circumstances."
Өмірбаян
Шарлоттаун келісімін талқылау кезінде Канададағы аборигендердің өзін-өзі басқару құқықтарын кеңейту және осы жаңа басқару жүйесін Канада Конституциясына бекіту мәселелері көтерілді. Үкіметтің қаржылық қолдауымен төрт аборигендік мүдделер тобы осы талқылауларға қатысты, атап айтқанда, Алғашқы Халықтар Ассамблеясы (AFN), Канаданың Жергілікті Кеңесі (NCC), Метистердің Ұлттық Кеңесі (MNC) және Канаданың Инуиттер Тапирисаты (ITC). NWAC бұл қатысушылардың арасында теңдес серіктес болған жоқ, бірақ үкімет қаражатының бір бөлігі абориген қауымдастығындағы әйелдер құқықтарын талқылауға жұмсалуы керек деген шешім қабылданғандықтан, осы топқа да қаражат бөлінді. Кейбір жағдайларда NWAC кейбір отырыстардан толығымен шеттетілді. Олардың мақсаты жаңа аборигендердің өзін-өзі басқару органдары әйелдердің Хартиядағы құқықтарын сақтауын қамтамасыз ету болды, ал басқа аборигендік топтар көбінесе абориген еркектерін ұсынып отырды. Істі қараған Федералдық апелляциялық сот NWAC-қа қатысты жасалған әрекеттер Канада Хартиясының 2-бабын бұзуы мүмкін деген шешімге келді.
During negotiations for the Charlottetown Accord, there was discussion of enhancing Aboriginal self government in Canada, and entrenching this new order of government in the Constitution of Canada. Four Aboriginal interest groups participated in the discussions with financial support from the government, namely the Assembly of First Nations (AFN), the Native Council of Canada (NCC), the Métis National Council (MNC) and the Inuit Tapirisat of Canada (ITC). NWAC was not an equal partner among these participants, but some of the money trickled down to this group because it was decided that some of the government money should be spent on discussing women's rights in the Aboriginal community. In some cases, NWAC was left out of certain meetings altogether. They claimed that their aim was to make sure the new Aboriginal self governments would respect women's Charter rights, and that the other Aboriginal groups primarily represented Aboriginal men. Upon reviewing the case, the Federal Court of Appeal ruled that the treatment of NWAC might indeed infringe section 2 of the Canadian Charter.
Шешім
Жоғарғы Соттың көпшілігі, Джон Сопинка атынан сөйлеген, Федералды апелляциялық соттың пікірін бөліспей, талапкерлердің құқықтарына қарсы шешім шығарды. Дегенмен, Сот Үкіметтің Хартия қолданылмайды деген аргументін қабылдамады. Үкімет NWAC талқылаудан шеттетілсе, кінә AFN, NCC, ITC және MNC-ге жатады деді, себебі олар қаражатты тең бөліспеген, ал Хартия осы аборигендік топтарға емес, тек Үкіметке ғана қатысты. Соттың атап көрсетуінше, мәселе Үкімет ақшаны кімге бергенінде еді. Бірақ 2 және 28-тарауларды қарастырғанда, Сот Үкіметтің жағын алды. Сот өзінің бұрынғы шешіміне сүйене отырып, Irwin Toy Ltd. v. Quebec (Бас прокурор) ісінде, конституциялық мәселелерді Үкіметпен талқылау 2-тарауда көрсетілгендей, сөз бостандығының бір түрі екенін анықтады. Алайда, Үкімет бұл сөз бостандығын басып тастаған жоқ, ал Irwin Toy ісі бойынша 2-тарау талабының қанағаттандырылуы үшін осының қажеттігі көрсетілген. Сондықтан, сұрақ Үкіметтің әрекеттері абориген әйелдерінің сөз бостандығын шектеді ме, тіпті Үкімет талқылауға мүдделі болған сияқты, және 28-тарау бұзылды ма, себебі абориген еркектерін білдіретін топтарға сөзді жеткізуге көбірек мүмкіндік берілді. Осы талапты қойып, NWAC Үкіметтің 2-тарау бойынша әдеттегі жағдайда осындай қаржылық қолдау көрсетуге міндетті еместігін мойындады, бірақ Үкімет басқа топтарды қолдауға келіскендіктен, мүдделік топтарға көрсетілетін қолдау әділ және тең болуы керек. Сот Haig v. Canada ісін қарастырды, онда Шарлоттаун келісіміне қатысты 2-тарау бойынша оң нәтижелер де болған. NWAC-тің пікірінше, егер Үкімет сөз бостандығын қолдаса, онда ол әділ болуы керек және Хартия қолданылуы тиіс, ал 28-тарау NWAC-тің талаптарын нығайтады. Алайда, Сот бірінші кезекте әртүрлі топтарды қаржыландыру әрбір Үкіметтік зерттеуде міндетті бола алмайды, немесе "Үкіметтік шығындарға тигізетін әсері тым кең болар еді" деді. Олар сондай-ақ АҚШ Жоғарғы Сотының сөз бостандығына қатысты ісіне сілтеме жасады, онда Үкімет көптеген зерттеулер жүргізеді және көп нәрсе жасайды, ал егер Конституция процесте әркімнің өкілдігін қамтамасыз ету үшін қолданылса, процесс баяулайды делінген. Егер 2-тарау бойынша оң міндеттемелер сирек болса, онда Сот AFN, NCC, ITC және MNC абориген еркектерін абориген әйелдерінен артық көрсетеді немесе бұл топтар абориген еркектерін жақтаған өздік басқаруды талап етеді дегеннің ешқандай дәлелі жоқ екенін атап өтті. Мысалы, ITC тек қана ITC инуит еркектерін әйелдерден жоғары қойғанын жоққа шығарған жоқ, сонымен қатар NWAC-тің өзі инуит әйелдерін білдірмейді, себебі бұл Pauktuutit тобының міндеті. Сот сондай-ақ AFN, NCC, ITC және MNC NWAC-тің алаңдаушылықтарын талқылауға енгізе алады деп санайды. Сот 15-тарау бойынша талаптарды қысқаша қарастырмады, себебі олар 2-тарау бойынша талаптармен тығыз байланысты. Шындығында, Сот NWAC-тің "Хартияның 2 және 28-тарауларына қатысты мәлімдемелері Хартияның 15-тарауы бойынша талаптар ретінде қарастырылуы тиіс" деді. Сот 1982 жылғы Конституция Заңының 35-тарауы бойынша талаптарды да қысқаша қарастырмады, ол аборигендердің құқықтарын ерлер мен әйелдер үшін тең дәрежеде бекітеді. Сот атап көрсеткендей, конституциялық реформаны талқылау үшін аборигендік құқық немесе келісім бойынша құқық жоқ.
The Supreme Court majority, represented by John Sopinka, did not share the view of the Federal Court of Appeal and ruled against the rights claimants. The Court did, however, reject the government's argument that the Charter was not applicable at all. The government had said that if NWAC was excluded from the discussions, it was the fault of the AFN, NCC, ITC and MNC, since they did not share their funds more equally, and the Charter does not apply to these Aboriginal groups but only to the government itself. As the Court noted, it was to whom the government itself gave its money to that was the real issue. Nevertheless, in its discussion of sections 2 and 28, the Court found in favour of the government. The Court followed its precedent in Irwin Toy Ltd. v. Quebec (Attorney General) to find that discussing constitutional issues with the government is "unquestionably" a form of expression, of the kind referred to in section 2. However, the government did not seem to be guilty of suppressing this expression, which Irwin Toy also requires for the section 2 claim to succeed. The question, then, was whether the consequence of the government's actions was to limit Aboriginal women's free speech, even though the government had seemed to want a discussion, and whether section 28 was infringed when the groups claimed to primarily represent Aboriginal men were given more opportunity to expression than NWAC. In making this claim, NWAC acknowledged that the government was not required by section 2 to provide this type of financial support in ordinary circumstances, but since the government had agreed to support the other groups, the support for interest groups should be fair and equal. The Court considered the case Haig v. Canada, which had also seen some positive claims under section 2 in relation to the Charlottetown Accord. NWAC believed Haig dictated that if expression were to be supported by the government, it should be fair and the Charter should apply, and that section 28 reinforced NWAC's claim. The Court, however, argued that firstly, funding for diverse groups could not be the rule with every governmental study, or "the ramifications on government spending would be far reaching indeed." They also quoted a United States Supreme Court free speech case, in which it was noted that the government is engaged in many studies and does much, and if the Constitution was applied to make sure everyone is represented in the process, the process would be slow. If positive obligations under section 2 are rare, then, the Court noted that it was never actually proven that the AFN, NCC, ITC and MNC represent Aboriginal men over Aboriginal women, or that these groups were pushing for self governments that would favour Aboriginal men. The ITC, for example, not only denied that the ITC represented Inuit men above women, but that NWAC itself did not represent Inuit women, as this was the role of the group Pauktuutit. The Court also believed that the AFN, NCC, ITC and MNC could carry NWAC's concerns to the discussions. The Court briefly dismissed challenges under section 15, as these were closely related to those under section 2. Indeed, the Court wrote that NWAC's "contentions regarding ss. 2(b) and 28 of the Charter are better characterized as a s. 15 Charter argument." The Court also briefly dismissed claims under section 35 of the Constitution Act, 1982, which entrenches Aboriginal rights equally for men and women. As the Court noted, there is no Aboriginal right or treaty right to debate constitutional reform.
L'Heureux-Dube компаниясының бәсекелестігі
Алыс пікірді судья Клэр Л’Херу-Дубе жазды, ол «Хейг против Канада» ісінің түсіндірілуімен келіспеді. Ол атап көрсеткендей, «Хейг» шешімі бойынша Хартия бойынша референдумда дауыс беруге құқық жоқ; алайда, бұл үкіметтің басқа жағдайларда пікір білдіруді қолдаған кезде Хартиямен шектелуі керек дегенді білдірмейді. Л’Херу-Дубе Сопинканың шешімін қолдау себебін, осы жағдайда NWAC-тың пікір білдіруіне тыйым салынбағанымен, NWAC қалағандай қарастырылмағанымен келісімдігінде көрді.
A separate concurrence was written by Justice Claire L'Heureux Dube, who disagreed on how the case Haig v. Canada was interpreted. As she specified, the Haig decision established there is no right to vote in a referendum under the Charter; this does not mean, however, that it will be unusual that the government be bound by the Charter when it supports expression in other circumstances. The reason why L'Heureux Dube otherwise supported Sopinka's decision was that she agreed that in this case, NWAC's expression was not suppressed, although NWAC did not receive the treatment it would have preferred.
McLachlin компаниясының бәсекелесуі
Сот төрешісі Беверли МакЛачлин де жеке пікір білдірді, онда ол "саяси мәселелер бойынша кеңесшілерді таңдау және оларды қаржыландырудағы үкіметтердің еркіндігі Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасымен шектелмейді" деп жазды және бұл "саяси консультациялар" Хейгтің алаңдаған сайлау құқығынан өзгеше екенін айтты.
Justice Beverley McLachlin also gave a separate concurrence, in which she wrote that "the freedom of governments to choose and fund their advisors on matters of policy is not constrained by the Canadian Charter of Rights and Freedoms" and that these "policy consultations" are different from voting, which Haig was concerned with.