Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уаймат тармағы – Жаңа Зеландияның оңтүстік Кентербери аймағындағы Main South Line магистральдық темір жолын Уаймат қаласымен, айналасындағы ауылдық жерлердің орталығымен байланыстырған тармақ желісі. Ол 1877 жылы салынды және 1966 жылға дейін жұмыс істеді; осы кезеңнің бір бөлігінде Вайхао Даунсқа дейін созылып, Ваймате шатқалы тармағы немесе Вайхао Даунс тармағы деп аталды. Желі жабылғанда Уаймат темір жолын жоғалтқан Жаңа Зеландияның алғашқы ірі қаласы ретінде жағымсыз танылды.
The Waimate Branch was a branch line railway built in southern Canterbury, New Zealand to link the Main South Line with the town of Waimate, the centre of the surrounding rural area. It opened in 1877 and operated until 1966; for some of this time, it included an extension to Waihao Downs that was known as the Waimate Gorge Branch or Waihao Downs Branch. When the line closed, Waimate received the dubious distinction of being New Zealand's first major town to lose its railway line.
Құрылыс
Тимару мен Оамарудың арасында шамамен ортасында орналасқан Уаймат, айналасындағы ауданның маңызды сауда және қызмет көрсету орталығы болып табылады. Бірақ, Крайстчерч пен Дюнедин арасындағы негізгі оңтүстік теміржолы салынып жатқанда, ол қаладан шағын ауылынан 7 шақырым шығысқа қарай салынды, бұл жазық дала бойымен тікелей бағытты ұстауға мүмкіндік берді. Үкімет пен жергілікті тұрғындар Студхолм ауылынан Уайматқа байланыс жасау қажет екеніне келісті. 1876 жылы желіге тендерлер қабылданды және 10 наурыз 1876 жылы Джордж Пратттың 4831 фунт стерлингтік ұсынысы қабылданды. Құрылыс қиындықсыз жүргізілді және тармақ 19 наурыз 1877 жылы ашылды. Алғашқы пойыз А кластың танк локомотивімен жүргізілді, құрамында үш вагон және күзетші фургоны болды. Желіні ұзарту бойынша екі ұсыныс жасалды, олардың тек біреуі іске асты. Іске аспаған жоспар Уайматты Дунтроун немесе Ливингстоунмен байланыстыру болды. Отаго орталық теміржолының ұсыныстарының бірі Оамарудан Насебиге дейін желі салу болды. 1877 жылы Уаймат округінің кеңесіне Уайматты Оамару-Насеби желісіне Дунтроун немесе Ливингстонда қосу жоспарына қатысуға шақыру жіберілді, бұл арқылы Орталық Отагодан Кентербериге тікелей қатынас орнатылатын еді. Оамару-Насеби желісін жақтаушылардың делегациясы 12 шілде 1877 жылы Уаймат округінің кеңесіне баяндама жасады, бірақ Кеңес бұл ұсынысты қанағаттанарлық деп санамады. Оамару-Насеби ұсынысы іске аспады, Дунтроун ақырында Куроу тармағымен қамтамасыз етілді, ал Ливингстонда Токарахи тармағының соңғы станциясына жақын орналасқан. Екінші ұсыныс Уайматтың артындағы ішкі аймаққа бағытталған желі болды және ол сәтті аяқталды. Жергілікті тұрғындар 1878 жылдың соңында Уайматтан Уайхао аңғарына дейін желіні салу үшін Уаймат теміржол компаниясын құрды. Жұмыс 16 сәуір 1882 жылы У.Дж. Блэктің бірінші бөлімнің құрылысына арналған тендері қабылданғаннан кейін басталды. Бастапқы 11,27 шақырым тез салынып бітті және желі 2 ақпан 1883 жылы Уайхао Форкске ашылды. 24 сәуір 1883 жылы Вайхао Даунс станциясында шағын локомотив депосы ашылды. 1885 жылдың 1 сәуірінде, 1878 жылғы аудандық теміржол заңының талаптарына сәйкес, Уаймат шатқалының тармағы салынғаннан кейін, үкімет желіні өзіне қаратуға келісті. Жергілікті тұрғындар желіні одан әрі ұзартуға қысым жасады және 1914 жылы теміржолды Вайхаорунгаға дейін жалғастыру мақсатымен кейбір құрылыс жұмыстары жүргізілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс құрылысты тоқтатты, өйткені ресурстар басқа бағыттарға жұмсалды және соғыс аяқталғаннан кейін жұмыс қайта басталмады. 1924 жылы үкімет ауылдық тармақ желілерін кеңейту пайдалы емес деп шешті және Вайхао Даунстан тысқары құрылыс жобаларына толық тоқтатты.
Located roughly halfway between Timaru and Oamaru, Waimate is the major market and service town for the surrounding district, but when the Main South Line between Christchurch and Dunedin was constructed, it was built some 7 km to the east of the township so that it could follow a direct route along the coastal plain without deviating. Both government and residents agreed that a link from the main line village of Studholme to Waimate was necessary. In 1876, tenders were called for the line and the winning offer, George Pratt's of £4,831, was accepted on 10 March 1876. Construction was not difficult and the branch opened on 19 March 1877. The first train was hauled by an A class tank locomotive and had three carriages plus a guard's van. Two proposals for an extension were made, of which only one eventuated. The plan which did not eventuate was to link Waimate to either Duntroon or Livingstone. One of the proposals for the Otago Central Railway was to build a line from Oamaru to Naseby, and in 1877 an invitation was extended to the Waimate County Council to partake in a plan to connect Waimate to the Oamaru Naseby line in either Duntroon or Livingstone and thus establish a through route from Central Otago to Canterbury. A deputation representing the advocates of the Oamaru Naseby line made a presentation before the Waimate County Council on 12 July 1877, but the Council did not view the proposal as desirable. The Oamaru Naseby proposal itself failed to come to fruition, with Duntroon ultimately served by the Kurow Branch and Livingstone located near the terminus of the Tokarahi Branch. The other extension proposal was for a line into the hinterland behind Waimate, and this one was successful. Local residents established the Waimate Railway Company in late 1878 to construct an extension from Waimate to the Waihao Valley, and work commenced after W. J. Black's tender for construction of the first section was accepted on 16 April 1882. The initial 11.27 km were built quickly, with the line opened to Waihao Forks on 2 February 1883. Another 2.05 km of trackage to Waihao Downs followed, and this was opened on 24 April 1883, with a small locomotive depot established at the Waihao Downs station. On 1 April 1885, in accordance with the terms of the 1878 District Railways Act under which the Waimate Gorge Branch had been built, the government agreed to take control of the line. There was local pressure to extend the line further and some formation was constructed in 1914 with the goal of continuing the railway to Waihaorunga. World War I brought construction to a halt as resources were diverted elsewhere and work did not resume after the war ended. By 1924, the government had decided that extending rural branch lines was not profitable and thus permanently put an end to any plans to build beyond Waihao Downs.
Операция
Уаймейт филиалы ашылғаннан кейін Уаймейт пен Студхолмдегі магистральдық желі арасында шаттл қызметі іске қосылды, ал Уайхао Даунс пен Уаймейт арасында күнделікті аралас пойыз қатынайтын болды. Уаймат бұғазындағы локомотивтік қуатты көп жылдар бойы FA класындағы танк локомотивтері қамтамасыз етті, негізінен FA 10, FA 41 және FA 251 локомотивтері пайдаланылды. Уаймейт айналасындағы аймақтың орталық қаласы болғандықтан, ол 160 км-ден астам қашықтықтан жүк тасымалын тартты, ал экспорттық жүктердің көп бөлігі Тимару немесе Оамаруға, сондай-ақ осы екі орталықтағы портына жіберілді. Уаймейт жидек бақтарымен әйгілі, ал 1898 жылы маусымның шыңында Уаймейттен күн сайын шамамен бес вагон қызыл жеміс (клубника) тасымалданды. 1931 жылдың 9 ақпанында жолаушылар тасымалы тоқтатылып, автобустармен алмастырылды. Осы кезеңде Вайхао Даунстағы локомотив депосы жабылды және Уаймат бұғазындағы күнделікті аралас пойыз қажет болған жағдайда жүк пойызымен ауыстырылды. Уаймейт филиалында жолаушылар пойыздары толығымен жойылған жоқ, мерекелік пойыздар кейде іске қосылатын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, ішінара жанармай шектеулеріне байланысты, тасымалдау көлемі артып, бірақ 1945 жылы бейбітшілік орнағаннан кейін қайтадан төмендеді. Жаңа жүк тиеу-түсіру технологиялары мен жағалау кеме қатынасының өзгеруі филиалдағы тасымалдау көлемін одан әрі азайтты. Пайда өсуімен және күтіп-жөндеу жұмыстарын кейінге шегеру қажеттілігімен, үкімет 1953 жылдың 11 желтоқсанында Вайхао Даунс учаскесін, ал 1966 жылдың 31 наурызында бүкіл желіні жабу туралы шешім қабылдады. Бұрынғы филиалдардың жабылуы ауылдық аймақтар мен шағын қалаларға қызмет ететін желілерге қатысты болды, сондықтан Уаймейт теміржол байланысын жоғалтқан Жаңа Зеландияның алғашқы ірі қаласы болды. Егер 1955 жылы оқшауланған Нельсон учаскесінің жабылуын ескермесек (ол шағын елді мекендерге ғана қызмет көрсеткенімен, Нельсон қаласынан басталып, қалаға қызмет ететін жалғыз теміржол болды).
From the opening of the Waimate Branch, a shuttle service operated between Waimate and the mainline at Studholme, while a daily mixed train ran between Waihao Downs and Waimate. Motive power on the Waimate Gorge Branch was provided by FA class tank locomotives for many years, primarily by FA 10, FA 41, and FA 251. Due to Waimate's status as the central town of the surrounding region, it attracted inbound freight from over 160 km away, and most outbound traffic went to Timaru or Oamaru and the wharves located in those two centres. Waimate is known for its berry gardens, and at the height of the season in 1898, an average of five wagons of strawberries were railed out of Waimate daily. Passenger traffic on the line ceased and was replaced by buses on 9 February 1931, and around this time, the locomotive depot in Waihao Downs was closed and the Waimate Gorge Branch's regular daily mixed train was replaced by a goods service when required. Passenger trains did not become wholly absent from the Waimate Branch, as picnic trains still ran on occasions. Traffic surged during World War II, in part due to petrol restrictions, but it slipped again with the coming of peace in 1945. New freight handling techniques and changes in coastal shipping patterns served to further lower the traffic on the branch, and with running costs mounting and deferred maintenance becoming more and more necessary, the government took the step of closing the Waihao Downs section on 11 December 1953 and then the entire line on 31 March 1966. All previous branch closures had been of lines serving rural areas and small townships, so Waimate became New Zealand's first major town to lose its railway connection if one excludes the 1955 closure of the isolated Nelson Section (although it served only small settlements, it began in Nelson and was the only railway to serve the city).
Бүгін
Ескі теміржолдардың қалдықтары әдетте уақыт өте келе табиғи факторлар мен адамның қызметі салдарынан жоғалады, және Уаймат тармағы да осы ережеден тыс емес. Уаймат қаласында бұл желінің айқын қалдықтары жоқ, бірақ Уаймат пен Басты Оңтүстік Желісінің қосылысы арасындағы жол анық көрінеді. Уайматтан басталатын Уаймат шатқалы тармағының бойында желінің негізі, соның ішінде тілік, көпір тіректері және кірпіштен жасалған бірнеше дренаж құбырларын табуға болады. Шамамен 5 км қашықтықта, жол бойында Вайхао өзенінің жанынан өтетін серуендеу жолы салынған. Вайхао Форкста ескі станция әлі де төбеде, жанында вагонымен орналасқан, ал Вайхао Даунста жүк түсіру алаңы мен жүк қоймасы жақсы сақталған, бірақ жүк қоймасына бір жағынан қосымша құрылыс салынған. Вайхао Даунстан өте берсеңіз, ешқашан салынбаған тармақ үшін жасалған жолдың бір бөлігін көруге болады.
The remains of old railways typically perish with time due to both natural influences and human development, and the Waimate Branch is no exception. There are no readily obvious remnants of the line in the town of Waimate, though the formation between Waimate and the junction with the Main South Line can be clearly seen. Along the route of the Waimate Gorge Branch out of Waimate, the line's formation including a cutting, a bridge abutment, and some brick culverts can be located, and for about 5 km, a walkway follows the route of the line beside the Waihao River. At Waihao Forks, the old station still sits on a hillside with a carriage nearby, and at Waihao Downs, the loading bank and goods shed both exist in relatively good condition, though the goods shed has been added to on one side. Continuing past Waihao Downs, some of the formation created for the never built extension is still visible.