Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші аралық кезеңде Шотландияның қорғаушысы (1260–1309)
Guardian of Scotland during the First Interregnum (1260–1309)
Джеймс Стюарт (шамамен 1260 – 16 шілде 1309) – Шотландияның 5-ші мұрагерлік Жоғары басқарушысы және Бірінші аралық кезеңде Шотландияның қорғаушысы болған.
James Stewart (c. 1260 16 July 1309) was the 5th Hereditary High Steward of Scotland and a Guardian of Scotland during the First Interregnum.
Шығу тегі
Ол Шотландияның 4-ші жоғары басқарушысы Александр Стюарттың (1283 ж. қайтыс болған) және оның аты-жөні белгісіз әйелінің ең үлкен тірі ұлы болды. Оның туған күні белгісіз, бірақ кейбір дереккөздер оны ешқандай нақты дәлелсіз 1243 жылға жатқызады. Қазір бұл төмендегі себептерге байланысты ықтималсыз деп саналады. Біріншіден, Джеймстің әкесі 1252 жылы немесе одан кейін Компостелладағы Әйіргі Джеймстің қасиетті жеріне саяхат етуді жоспарлағандығы мәлім, сондықтан Джеймс осыдан кейін дүниеге келген болуы мүмкін және сол қасиеттінің құрметіне осылай аталыпты. Екіншіден, Джеймстің есімі сол кезде Шотландияда сирек кездесетін ерекше есім болды және Стюарт әулетінде дәстүрлі есім емес еді, онда Уолтер мен Алан есімдері басым болды. Сондықтан ол Александрдың тұңғыш ұлы емес, ең үлкені тірі қалған ұлы болуы мүмкін. Осы себептердің және оның ұлы, мұрагері Уолтер Стюарт, Шотландияның 6-шы жоғары басқарушысы, Джон Барбурдың "Брус" поэмасында 1314 жыл шамасында "сақалсыз жігіт" деп сипатталғандығының негізінде, Джеймстің шамамен 1260 жылы туғаны болжанады.
He was the eldest surviving son of Alexander Stewart, 4th High Steward of Scotland (d. 1283), by his wife of unknown identity. The date of his birth is not known and some sources have placed it, on no good evidence, as early as 1243. This is now thought to be unlikely, for the following reasons. Firstly, James's father is known to have planned a pilgrimage to the shrine of Saint James of Compostella in 1252 or after, so that James would probably have been born after this, and named in honour of that saint. Secondly, James's Christian name was an unusual one, then uncommon in Scotland and not a traditional name in the Stewart family where Walter and Alan were favoured. It is therefore quite possible that he was not Alexander's eldest son, but rather the eldest surviving son. For these reasons, and also the fact of his son and successor Walter Stewart, 6th High Steward of Scotland being described in about 1314 as a "beardless lad" by John Barbour in his poem The Brus, it is proposed that James was born in about 1260.
Мансап
1286 жылы Джеймс Шотландияның алты қорғаушысының бірі болып таңдалды. Кейіннен ол 1297 жылдың 9 шілдесінде Англия королі Эдуард I-ге бағынды және бәсекелес Роберт Брюстің, 5-ші Аннадейл лордының, сарапшыларының бірі болды. Алайда, Шотландияның тәуелсіздік соғысы кезінде ол сэр Уильям Уоллеске қосылды. Уоллес 1298 жылы Фолкирк шайқасында жеңілгеннен кейін, ол қолдауын Роберт Брюске, кейін Шотландия королі Роберт I-ге, бәсекелесінің немересіне берді. 1302 жылы ол басқа алты елшімен, соның ішінде Бухан графы Джон Коминмен бірге, король Эдуардқа қарсы француз патшасынан көмек сұрау үшін жіберілді. Англия Шотландияны жеңгеннен кейін, Стюарт 1306 жылдың 23 қазанында Ланеркост аббаттығында король Эдуардқа адалдыққа ант беруге мәжбүр болды. Оның анты бұзылмауы үшін, ол Шотландияның ең қасиетті екі крестіне, киелі хостияға, қасиетті жазбаларға және түрлі әулиелердің қасиетті деректеріне ант берді, және Эдуардқа адалдығын бұзса дереу айырылуға келісті. Алайда, ол ең бастысы өз еліне адал екеніне көз жеткізіп, 1309 жылы шотландтық патриоттық күреске қайтадан қатысып, Роберт Брюстің қызметінде қайтыс болды.
In 1286 James was chosen as one of the six Guardians of Scotland. He subsequently submitted to King Edward I of England on 9 July 1297 and was one of the auditors for the competitor, Robert Bruce, 5th Lord of Annandale. However, during the Wars of Scottish Independence he joined Sir William Wallace. After Wallace's defeat at the Battle of Falkirk in 1298, he gave his support to Robert Bruce, later King Robert I of Scotland, grandson of the competitor. In 1302, with six other ambassadors including John Comyn, Earl of Buchan, he had been sent to solicit the aid of the French king against King Edward. After the victory of England against Scotland, Stewart would be compelled to swear fealty to King Edward again at Lanercost Priory on 23 October 1306. To render his oath inviolable, it was taken upon the two crosses of Scotland most esteemed for their sanctity, on the consecrated host, the holy gospels and on various relics of saints and he agreed to submit to instant excommunication if he should break his allegiance to Edward. However, convinced that his faith was primarily to his country in spite of all, he once again took up the Scottish patriotic cause and died in the service of Robert the Bruce in 1309.