Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Субъективті мазалау бірліктері шкаласы (SUDS – сонымен қатар Субъективті алаңдау бірліктері шкаласы деп те аталады) – 0-ден 10-ға дейінгі шкала, ол адамның қазіргі уақытта сезініп отырған мазалау немесе қиындық деңгейінің субъективті қарқындылығын өлшейді. Жауап берушілер өздерін шкалада қай жерде екендігі туралы өздігінен баяндайды. SUDS емнің прогресін бағалау үшін маман немесе бақылаушы үшін эталон ретінде қолданылуы мүмкін. Сезімталдықты азайту терапиясында, төменде тізілгендей, пациенттердің жүйелі түрде өздерін бағалауы, терапиялық әңгімелесудің бір бөлігі ретінде клиникалық дәрігерге қайта-қайта бағыт беруге мүмкіндік береді. SUD деңгейін 1969 жылы Джозеф Вольпе жасаған. Ол қорқыныш тәрізді бұзылыстарды емдеудегі когнитивті-мінездік терапияда (мысалы, әсер ету жаттығулары және иерархия) және зерттеу мақсатында қолданылды. Пациент өзінің мазалауына немесе қиындығына SUDS бағасын қою үшін қатаң ережелер жоқ, сондықтан ол субъективті деп аталады. Кейбір ұсыныстар:
Тіркелген қарқындылық қазіргі сезімге сәйкес болуы керек. Дене мүшелерінің тартылуы немесе ширығуы, баяндалғаннан жоғары SUDS деңгейін көрсетеді. ТОК
A Subjective Units of Distress Scale (SUDS – also called a Subjective Units of Disturbance Scale) is a scale ranging from 0 to 10 measuring the subjective intensity of disturbance or distress currently experienced by an individual. Respondents provide a self report of where they are on the scale. The SUDS may be used as a benchmark for a professional or observer to evaluate the progress of treatment. In desensitization based therapies, such as those listed below, the patients' regular self assessments enable them to guide the clinician repeatedly as part of the therapeutic dialog. The SUD level was developed by Joseph Wolpe in 1969. It has been used in cognitive behavioral treatments for anxiety disorders (e. g. exposure practices and hierarchy) and for research purposes. There is no hard and fast rule by which a patient can self assign a SUDS rating to his or her disturbance or distress, hence the name subjective. Some guidelines are:
The intensity recorded must be as it is experienced now. Constriction or congestion or tensing of body parts indicates a higher SUDS than that reported. TOC
Пайдалылығы дәлдікті қажет етпейді
SUDS-ті емдік жағдайда қолданғанда, емші шкаланы міндетті түрде анықтамайды, себебі SUDS бағасын науқастан немесе клиенттен сұраудың бір пайдасы – оның қарапайымдылығында. Әдетте, сіз клиенттен: "Нолден онға дейінгі шкалада, мұнда ноль – ең жақсы сезіміңіз, ал он – ең нашар сезіміңіз, қазір қалай сезінесіз?" деп сұрайсыз. Бұл сұрақтың мақсаты – науқасқа немесе клиентке өздерінің жақсаруын байқауға көмектесу, ал бір адамның жеке шкаласы мен екінші адамның арасындағы айырмашылық екеуінің де емделуіне кедерес келтірмейді. Адами ми өте күрделі, ол көбінесе көп көлемдегі мәліметтерді жылдам және дәл жинақтай алады. Кейбір емдеу түрлерінде науқас үлгерісті көргісі келеді де, сондықтан статистикалық тұрғыдан алғанда объективті түрде болмаған үлгеріс туралы хабарлайды – бұл статистикалық қателердің бірінші түрі. Бірінші және екінші типтегі қателер зерттеулерде маңызды болғанымен, клиникалық жағдайларда бірінші типтегі қателер емдік тұрғыдан пайдалы болуы мүмкін, олар Эриксон гипнозында қолданылатын тікелей емес ұсыныстар сияқты, оң автосуггестияға тікелей емес мүмкіндік береді. SUDS көбінесе зерттеу емес, клиникалық мақсаттарда қолданылатындықтан, шкаланың дәлдігі оның негізгі қолданушылары – науқастар мен емшілер үшін аса маңызды емес.
In using SUDS in a therapeutic setting, the therapist does not necessarily define the scale, because one of the benefits of asking a patient or client for a SUDS score is that it is simple. Typically, you can ask the client, "On a scale of zero to ten, where zero is the best you can feel and ten is the worst, how do you feel right now?" The purpose of this question is to enable the patient or client to notice improvements, and the inherent difference between one person's subjective scale and another person's is irrelevant to therapy with either individual. Our brains are sophisticated enough that they can usually summarize a large amount of data very quickly, and often accurately. There is a possibility that in some forms of therapy, the patient will want to see progress and will therefore report progress that isn't objectively present—a type one error from a statistical point of view. While both type I and type II errors are important in research situations, type one errors can have a therapeutic utility in clinical situations, in which they can provide an indirect opportunity for positive autosuggestion—much like the indirect suggestions employed in Eriksonian hypnosis. Thus, since the main use of SUDS is for clinical purposes, rather than research purposes, the imprecise nature of the scale is relatively unimportant to its main users: patients and clinicians.