Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Drakestail, сондай-ақ Quackling деп те аталады, – қаз туралы ертегі, онда қайталау сюжеттің логикасын құрайды. Бұл оқиға басқа халықтық және ертегілерге ұқсас, онда батыр бірнеше жақтас (немесе кейде заттар немесе қабілеттер) жинап, оларды тапқан тәртіппен қолданады.
Drakestail also known as Quackling is a Fairy tale about a duck, where repetition forms most of the logic behind the plot. The story is also similar to other folk and fairy tales where the hero picks up several allies (or sometimes items or skills) and uses them in the exact order found.
Аудармалар
Дракестайлдың түпнұсқасы 1888 жылы Чарльз Мареллдің «Affenschwanz et Cetera» кітабында француз тілінде «Bout d’Canard» деп баяндалған, ал 1890 жылы Эндрю Лангтың «Қызыл ертегілер кітабында» ағылшын тіліне аударылды. Бұл ертегі «Дрейксбилл және оның достары» деп аударылып, «Менің балаларым ең жақсы көретін әңгімелер» жинағында жарияланды.
The original version of Drakestail was told in French as Bout d’ Canard in the book Affenschwanz et Cetera by Charles Marelle in 1888, translated into English in the Red Fairy Book by Andrew Lang in 1890. The tale was translated as Drakesbill and his Friends and published in the compilation Fairy stories my children love best of all.
Тарихы
Ертегі халықаралық Аарн-Томпсон-Утер индексі бойынша ATU 715 ертегі түрі ретінде "Жарты тауық" (француз тілінде "Demi Coq" деп те аталады) жіктеледі. Бұл атау басты кейіпкерге – кейде толыққанды, кейде жартылай ғана тауыққа – және оның достарымен басынан өткізетін қызық оқиғаларға сілтеме жасайды. Француз халық аңыздарының каталогында француз ғалымдары Пол Деларю мен Мари Луиза Тенезе бұл ертегіні 715 типті, Moitié de Coq (Jau) ("Жарты тауық") деп санайды. Ғалымдар Стит Томпсон мен Пол Деларюдың мәлімдемесінше, бұл ертегі түрінің французша атауы Филипп Нерико Дестуштің 1759 жылғы "Ла Фассе Агнес" пьесасында ең болмағанда айтылған. Француз фольклорисі Пауль Деларю оның Францияда кең танымал екенін атап көрсетті, бірақ бұл ертегінің "Еуропаның барлық аймақтарында" және Түркияда "жақсы белгілі" екенін де қосты. Фольклорист Йонас Балис 1936 жылы литвалық халық аңыздарын талдағанда, сол кезге дейін тіркелген 41 литвалық нұсқаны хабарлады.
The tale is classified in the international Aarne Thompson Uther Index as tale type ATU 715, "Half Chick" (also known by its French name, "Demi Coq"). The name refers to the main character, sometimes a whole rooster, sometimes half of one, and the comical adventures he experiences with his friends. In the Catalogue of French Folktales, French scholars Paul Delarue and Marie Louise Thèneze classify the tale as type 715, Moitié de Coq (Jau) ("Half Rooster"). According to scholars Stith Thompson and Paul Delarue, the French name of the tale type is at least referenced in the play La Fausse Agnes, a 1759 work by Philippe Néricault Destouches. French folklorist Paul Delarue noted its great popularity in France, but remarked that the tale is "well known throughout" Europe, and in Turkey. Folklorist Jonas Balys, in his 1936 analysis of Lithuanian folktales, reported 41 Lithuanian variants registered until then.
Қайталаудың тартымдылығы
Ересектерге мұндай оқиғалар көңілсіз болып көрінуі мүмкін (олар не болатынын оңай болжай алады), ал балалар қайталама оқиғаларды жақсы көреді, себебі олар жолдарды оңай жадына сақтап, қайталай алады. Бұл олардың қатысуына мүмкіндік береді және оқиғаның дамуы үшін берік құрылым қалыптастырады.
While adults might find such stories tedious (we can easily put together what's going to happen), children tend to adore repetitious stories, since they can more easily remember and repeat the lines. This allows interaction and builds a strong framework for the plot progression.