Лучано Виоланте: Итальяндық судья және саясаткер

Кіріспе

Италиялық судья және саясаткер (1941 жылы туған)

Лучано Виоланте (25 қыркүйек 1941 жылы туған) – итальяндық судья және саясаткер.

Өмірбаян

Виоланте Италияның Шығыс Африкадағы итальяндық Эфиопия бөлігіндегі Дире-Дава қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, журналист және коммунист, фашистік режимнің қысымымен Эфиопияға эмиграцияға мәжбүр болды. Оның отбасы британдықтар ұстаған интернация лагерінде болды, онда Виоланте дүниеге келді және 1943 жылға дейін қалды. 1963 жылы Бари университетін заңгер мамандығы бойынша бітірген ол 1966 жылы сот жүйесіне қабылданып, 1970 жылы Турин университетінде мемлекеттік құқық профессоры болды. Кейін Камерино университетінде профессорлық қызмет атқарды. 1974 жылы Эдгардо Согноны «Ақ төңкеріс» деп аталатын жоспарды жасағаны үшін айыптады, бірақ 1978 жылы оны босатып, оны соттау мүмкін емес екенін мәлімдеді. 1977 жылдан 1979 жылға дейін Әділет министрлігінің заңнамалық бөлімінде жұмыс істеді, негізінен терроризмге қарсы күреспен айналысты. 1979 жылы Туринде тергеу судьясы болып тағайындалды. 1983 жылы заң институттары мен қылмыстық процестік құқық профессоры болды және сот жүйесінен кетті. Виоланте 1979 жылы Италия Коммунистік партиясының (PCI) мүшесі болды және бірден Парламентке сайланды. 1980 жылдан 1987 жылға дейін PCI-дің құқықтық саясат жөніндегі өкілі болды. Содан кейін PCI парламенттік тобының вице-президенті болды. 1991 жылы PCI-дің бөлінуінен кейін ол Демократиялық солшыл партияға (PDS) қосылды. Ол Альдо Моро ісі бойынша тергеуге, антимафиялық комиссияға, қауіпсіздік қызметі жөніндегі парламенттік комитетке, қылмыстық кодексті реформалау жөніндегі комиссияға, Әділет комиссиясына және Депутаттар палатасының регламенті жөніндегі кеңесіне мүше болды. Виоланте 1992 жылдың қыркүйегінен 1994 жылдың наурызына дейін антимафиялық комиссияның төрағасы болды. Оның басшылығымен комиссия мафия мен саясат арасындағы қарым-қатынасты, мафияның «үшінші деңгейін» зерттеді. Томмазо Бускетта, Антонио Кальдероне және Гаспар Мутоло сияқты маңызды «пентітілер» мафияның христиан-демократ саясаткері Сальво Лимамен, Сицилиядағы бұрынғы премьер-министр Джулио Андреоттидің «проконсулы» деп аталатын байланыстары туралы куәлік берді. 1992 жылдың 16 қарашасында Томмазо Бускетта Антимафиялық комиссия алдында «Коза Ностра» мен Сальво Лима және Джулио Андреотти арасындағы байланыстар туралы куәлік берді. Ол Сальво Лиманы итальяндық саясаттағы мафияның байланысшысы ретінде көрсетті. Бускетта куәлік бергендей, «Сальво Лима шын мәнінде «Коза Ностра» ұйымының Римде шешілетін мәселелерін шешу үшін жиі жүгінетін саясаткер болды». 1996 жылдың 10 мамырында Виоланте Депутаттар палатасының төрағасы болып сайланды және 2001 жылдың 29 мамырына дейін осы лауазымда қалды. 2001 жылғы сайлауда қайта сайланған ол «Зәйтүн ағашы демократтарының сол жақ» парламенттік тобының төрағасы болып тағайындалды. Заң және қылмыстық процестік құқық туралы кітаптардан басқа, ол мафия туралы сұхбаттардан тұратын екі кітаптың авторы: «Эроиндік мафия» (1987) және «Корлеонелілер» (1993). Сондай-ақ ол «Пике және емен» (1992), «Бұл октопус емес» (1995) және «Мафия құрбаны болған балаларға арналған кантата» (1995) атты өлеңін жариялады. Ол «Азаматтың институтары мен құқықтарының сөздігі» (1996) және мафия туралы үш есептің редакторы болды: «Мафия және антимафия» (1996), «Мафия және итальяндық қоғам» (1997) және «Мафияның ақшасы» (1998). Сондай-ақ ол «Италия тарихының жылнамалары» екі томды редакциялады: «Қылмыс» (1997) және «Заң, құқық, әділет». 1998 жылы ол «1999 жылдан кейінгі Италия. Тұрақтылыққа қадам» басылымын шығарды. Лучано Виоланте өзін «сенуші» деп санайды, бірақ ол католик шіркеуінің мүшесі емес.

Violante was born in Dire Dawa, in the Italian Ethiopian part of Italian East Africa. His father, a journalist and Communist, was forced to emigrate to Ethiopia by the fascist regime. His family was held by the British in an internment camp, where Violante was born and remained until 1943. Graduated in jurisprudence at University of Bari in 1963, he joined the magistrature in 1966 and became professor of public law at University of Turin in 1970. Later he held the position of full professor at University of Camerino. He indicted Edgardo Sogno in 1974 for having planned the so called Golpe bianco ("White coup"), but had to release him in 1978, declaring it impossible to prosecute him. From 1977 to 1979 he worked in the legislative office of the Ministry of Justice, primarily concerned with the struggle against terrorism. He was named investigative magistrate in Turin in 1979. In 1983 he became a professor of legal institutions and penal procedure and resigned from the magistrature. Violante became a member of the Italian Communist Party (PCI) in 1979 and was immediately elected to the Parliament. From 1980 to 1987 he was the PCI spokesman for legal policy. He then became the vice president of the PCI parliamentary group. Following the split of the PCI in 1991, he entered the Democratic Party of the Left (PDS). He was a member of the Inquiry into the Aldo Moro case, of the Antimafia Commission, the parliamentary committee for the security services, the commission for the reform of the penal code, the Justice Commission and the Council for the Regulation of the House of Deputies. Violante was President of the Antimafia Commission from September 1992 until March 1994. Under his leadership, the Commission investigated the relations between the Mafia and politics, the so called terzo livello (third level) of the Mafia. Important pentiti like Tommaso Buscetta, Antonio Calderone and Gaspare Mutolo gave testimonies about links of the Mafia with Christian Democrat politician Salvo Lima, the so called "proconsul" of former prime minister Giulio Andreotti in Sicily. On 16 November 1992 Tommaso Buscetta testified before the Antimafia Commission about the links between Cosa Nostra and Salvo Lima and Giulio Andreotti. He indicated Salvo Lima as the contact of the Mafia in Italian politics. "Salvo Lima was, in fact, the politician to whom Cosa Nostra turned most often to resolve problems for the organisation whose solution lay in Rome," Buscetta testified. Violante was elected president of the Chamber of Deputies on 10 May 1996 and remained in office until 29 May 2001. Re elected at the 2001 election, he was named president of the Olive Tree Democrats of the Left parliamentary group. Beside books on law and penal procedure, he is the author of two books of interviews about the Mafia: La mafia dell'eroina (1987) and I corleonesi (1993). He has also published: Il piccone e la quercia (1992); Non è la piovra (1995) and a poem, Cantata per i bambini morti di mafia (1995). He has been the editor of Dizionario delle istituzioni e dei diritti del cittadino (1996) and of three reports on the Mafia: Mafie e antimafia Rapporto 1996; Mafia e società italiana Rapporto 1997 and I soldi della mafia Rapporto 1998. He also edited two volumes of the Annali della Storia d'Italia ("Annals of the History of Italy"): La criminalità (1997) and Legge Diritto Giustizia. In 1998 he published L'Italia dopo il 1999. La sfida per la stabilità (1998). Luciano Violante considers himself "a believer" but he does not adhere to the Catholic Church.