Америкалық «Люси Стоун Лигасы» 1921 ж. құрылған әйелдер құқығын қорғайтын ұйым. Некеден кейін қыздар тегін сақтау құқығы үшін күресті. Әйелдердің жеке басын қорғау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық әйелдер құқықтары ұйымы
American women's rights organization
Люси Стоун Лигасы – 1921 жылы құрылған әйелдер құқықтары ұйымы. Оның ұраны: «Әйел күйеуінің атын алғандай, күйеуі де оның атын алмауы керек. Менің атым – менің жеке басым, оны жоғалтуға болмайды». Бұл ұйым әйелдерге некеден кейін бойжеткен атын сақтап қалуға және оны заңды түрде пайдалануға мүмкіндік беру үшін күрескен алғашқы ұйым болды. Бұл әйелдер қозғалысынан туған алғашқы феминистік ұйымдардың бірі және әйелдердің өздерінің атына қатысты құқықтарын қорғауға және сақтауға баса назар аударды, мысалы, осы мақалада келтірілгендей. Ұйым өзінің атын Люси Стоуннан (1818–1893) алды, ол АҚШ-та өмір бойы туған атын сақтап жүрген алғашқы үйленген әйел болды (1855 жылы үйленді). «Нью-Йорк Таймс» газеті бұл ұйымды «Бойжеткен аттардың жақтаушылары» деп атады. Олар алғашқы кездесулерін, пікірталастарын және шараларын Нью-Йорктегі Пенсильвания қонақ үйінде өткізді, соның ішінде 1921 жылғы 17 мамырдағы құрылтай жиналысын. Люси Стоун Лигасының негізін қалаушы – Нью-Йорк қаласының журналисі және сыншысы Рут Хейл. «Нью-Йорк Уорлд» газетінің жазушысы Хейвуд Браунның әйелі Рут Хейл, федералды сотта өзінің таңдаған атымен әйелді (өзі сияқты) танымайтын кез келген үкіметтік жарлыққа қарсы шықты. Лиганың танымалдылығы соншалық, «Люси Стонер» деген жаңа термин пайда болып, әйелге өз атын сақтауға және пайдалануға рұқсат етуді жақтаған кез келген адамды білдірді. Бұл термин ақырында сөздіктерге енгізілді. Күйеуінің тегін пайдаланбаған әйелдер де «Люси Стонерлер» деп аталды.
The Lucy Stone League is a women's rights organization founded in 1921. Its motto is "A wife should no more take her husband's name than he should hers. My name is my identity and must not be lost." It was the first group to fight for women to be allowed to keep their maiden name after marriage—and to use it legally. It was among the first feminist groups to arise from the suffrage movement and gained attention for seeking and preserving women's own name rights, such as the particular ones which follow in this article. The group took its name from Lucy Stone (1818–1893), the first married woman in the United States to carry her birth name through life (she married in 1855). The New York Times called the group the "Maiden Namers". They held their first meetings, debates, and functions at the Hotel Pennsylvania in New York City, including the founding meeting on 17 May 1921. The founder of the Lucy Stone League was Ruth Hale, a New York City journalist and critic. The wife of New York World columnist Heywood Broun, Ruth Hale challenged in federal court any government edict that would not recognize a married woman (such as herself) by the name she chose to use. The League became so well known that a new term, Lucy Stoner, came into common use, meaning anyone who advocates that a wife be allowed to keep and use her own name. This term was eventually included in dictionaries. Women who choose not to use their husbands' surnames have also been called Lucy Stoners.
Бірінші тарихи кезең
Лиганың құрылуы жоғарыда, кіріспеде баяндалды. Рут Хейлдің үкіметпен алғашқы күресі (1920 жылы басталды) – АҚШ Мемлекеттік департаментінен өзінің атымен, еркектерге берілгендей паспорт алуға қол жеткізу болды. Жеңіс бес жылдан кейін, 1925 жылы Лига арқылы жеңілді, Америка Құрама Штаттарында өзінің атына паспорт алған алғашқы үйленген әйел Эдвард Л. Бернейстің әйелі Дорис Флейшман болды. Топтың алғашқы жеңісі 1921 жылғы мамыр айында болды, ол кезде Хейл Хейвуд Браунның әйелі деп емес, өзінің туған атымен жылжымайтын мүлікке тіркелді. Үстіңгі Батыс жағындағы пәтер үйінің құқығын беру кезінде Хейл миссис Хейвуд Браун ретінде тіркелуден бас тартты; құжаттар Рут Хейл деп өзгертілді. Лига 1920 жылдары АҚШ-тағы басқа да үйленген әйелдердің құқықтары үшін күресті: қонақүйге тіркелу, банк шоттарын ашу және чектерге қол қою, дауыс беруге тіркелу және дауыс беру, авторлық құқық алу және жалақы алу. Бұл құқықтар бүгінде жалпыға белгілі болуы мүмкін, бірақ АҚШ-та үйленген әйелдің өзінің атын (ерінің атын емес) пайдалану құқығына көптеген шенеуніктер мен соттар 1972 жылғы 9 қазандағы сот шешіміне дейін жол бермеді, бұл туралы 1977 жылы шыққан Уна Станнардтың «Миссис Мэн» кітабында жазылған. Лиганың алғашқы құрамы ұзаққа созылмады. Топтың адвокаты Роза Брес 1927 жылы қайтыс болды; 1931 жылы әйелдің «қырықтан кейін өмірі аяқталған» деп ойлаған Рут Хейл депрессияға ұшырап, 1934 жылы қайтыс болды. 1930 жылдардың басында Люси Стоун Лигасының қызметі тоқтап қалды.
The founding of the League was presented above, in the introduction. Ruth Hale's first battle (begun in 1920) with the government was to get a passport issued to her by the U. S. State Department in her own name – just as for any man. Victory was attained five years later in 1925, by the League, when the first married woman in the United States to receive a passport in her own name was Doris Fleischman, the wife of Edward L. Bernays. An earlier victory for the group came in May 1921 when Hale got a real estate deed issued in her birth name rather than Mrs. Heywood Broun. When the time came to transfer the title of the Upper West Side apartment building, Hale refused to go on record as Mrs. Heywood Broun; the papers were changed to Ruth Hale. The League pioneered and fought for other married women's rights, in the 1920s U. S., to do each of the following in their own names: to register at a hotel, to have bank accounts and sign checks, to register (to vote) and to vote, to get a copyright, and to receive paychecks. These rights may be taken for granted today, but the legal right of a married woman in the U. S. to use her own name (rather than her husband's name) was denied by many officials and courts until a 9 Oct 1972 court decision, as documented in the 1977 book Mrs Man, by Una Stannard. In its first incarnation the League was short lived. The group's lawyer, Rose Bres, died in 1927; by 1931 Ruth Hale, who believed that a woman is "through after forty," became depressed and then died in 1934. By the early 1930s the Lucy Stone League was inactive.
Екінші тарихи кезең
Лига 1950 жылы Джейн Грант пен жиырма екі бұрынғы мүшесінің күшімен қайта құрылды, алғашқы отырысы 1950 жылдың 22 наурызында Нью-Йорк қаласында өтті. Грант дереу Халық санағы бюросымен үйленген әйелдердің өзінің қыздық атын санақта ресми немесе нақты аты ретінде пайдалануына келісім алды. Бірақ АҚШ әйелдері көптеген шенеуніктермен және тіпті соттармен кездесетін "заңдық кедергі" АҚШ Конгресі 1972 жылдың 22 наурызында Тең құқықтар туралы түзетуді қабылдағанға дейін (АҚШ оны ешқашан ратификацияламады) сақталды. 1972 жылдың 22 наурызындағы оқиға, сондай-ақ әйелдер-адвокаттардың бұрынғы сот істерін зерттеуі мен құжаттауы, жоғарыда аталған 1972 жылдың 9 қазанындағы сот шешіміне әкелді. Осылайша, 1950-1960 жылдар аралығында, 1972 жылға дейін "жаңа" Лига өз тәсілін өзгертуге мәжбүр болды – ол АҚШ-тағы әйелдерге қатысты барлық кемсітушіліктерді қамтитын өрісін кеңейтті; Лига Ұлттық әйелдер ұйымының (NOW) алғашқы үлгісіне айналды. 1976 жылы Люси Стоун Лигасы Халықаралық әйелдер альянсына – Тең құқықтар, тең жауапкершіліктер (IAW) – XXIV конгресте «Теңдік үшін әрекет» ішкі мүшесі ретінде қосылды, оны Нью-Йорктегі Кәсіби әйелдер ұйымдарының федерациясымен бірлесіп өткізді. Жаңадан құрылған Лига әйелдердің мәртебесі жөніндегі зерттеулер мен ақпараттық орталық ретінде саяси және партиялық емес принциптерде жұмыс істеді. Ол колледждерге стипендиялар берді және жоғары мектептерде феминистік кітапханалар ашты. Ол құқықтық, экономикалық, білім беру және әлеуметтік қарым-қатынастардағы гендерлік теңдік үшін күресті. 1990 жылдардың басында Люси Стоун Лигасы «әлі де медбикелерге шәкіртақы беріп, жылдық жиналыс пен клубника фестивалін бірге өткізіп тұрды» – бірақ бұрынғы абзацта аталған гендерлік теңдік мәселелерінің көп бөлігін 1966 жылдан бері Ұлттық әйелдер ұйымы және басқа да әйелдер ұйымдары өздеріне алған.
The League was restarted in 1950 by Jane Grant, plus twenty two former members, its first meeting being on 22 Mar 1950 in New York City. Grant promptly won the Census Bureau's agreement that a married woman could use her maiden surname as her official or real name in the census. But the "legal stone wall" that U. S. women ran into with many officials and even in the courts persisted until the U. S. Congress passed the Equal Rights Amendment on 22 Mar 1972 (never ratified by the U. S.). This 22 Mar 1972 event, plus the researching of and documentation of past legal cases by women lawyers, led to the above mentioned 9 Oct 1972 court decision. So in the 1950s and 1960s period, prior to 1972, the "new" League had to change its approach – it widened its focus to include all discrimination against women in the U. S.; the League became a proto – National Organization for Women (NOW). In 1976 the Lucy Stone League joined the International Alliance of Women Equal Rights Equal Responsibilities (IAW) as an Associate Member at the XXIV Congress "Action for Equality" which it hosted along with the Federation of Organizations for Professional Women in New York. The reborn League operated as a non political and non partisan center of research and information on the status of women. It sponsored college scholarships and set up feminist libraries in high schools. It worked for gender equality in legal, economic, educational, and social relationships. As of the early 1990s the Lucy Stone League "still gave nursing scholarships and hosted a combination annual meeting and strawberry festival" – though the gender equality issues listed in the previous paragraph had been largely taken over by the National Organization for Women (since 1966) and other women's groups.
Үшінші тарихи кезең
1997 жылы Лиганың заманауи нұсқасы іске қосылды: 1997 жылға қарай Лиганың қызметі тоқтады және «Өкінішке орай, Лига жоқ» деген есеп жарияланды. Осы есепті оқыған Лиганың бұрынғы президенті Моррисон Бонпас (1947–2019) Лиганы қайта іске қосуға «шабыттанды», сонымен бірге назарды есімдердің теңдігіне қайта бұрды – бұл мәселе NOW (Ұлттық әйелдер ұйымы) тарапынан қарастырылмаған және қазір де қарастырылмайды. Бұл қайта іске қосу нәтижесінде «lucystoneleague.org» сайты жаңа басқарма мен оның қазіргі президенті Кристина Люсия Стасия ханымның басшылығымен қайта іске қосылды. Бұл 1976 мен 2021 жылдар аралығында болды. 1999 жылы Нью-Йорк қаласында ХХХІІ Халықаралық әйелдер лигасының үшжылдық конгресі өтті.
A modern version of the League was started in 1997, as follows: By 1997 the activities of the League had ceased and a report was published that "Alas, the League is no more." When he read this report, Morrison Bonpasse (1947–2019), a past president of the League, was "inspired" to restart the League, at the same time shifting the focus back to name equality – which was/is not addressed by NOW. This restart eventually became "the re launching of the website (lucystoneleague. org) under the direction of a new board and its current president Ms. Cristina Lucia Stasia". between 1976 and 2021. It hosted the XXXII IAW Triennial Congress in New York City in 1999.
Жалпы әдебиет
Джейн Грант, «Феминисттің жасырын сыры», The American Mercury, LVII том, 240 нөмір, 1943 жылғы желтоқсан (микрофильм), 684–691 беттер. Бұл мақалада Лиганың қалыптасуына қатысты қосымша ақпарат келтірілген.
Jane Grant, Confession of a Feminist, in The American Mercury, vol. LVII, no. 240, Dec., 1943 (microfilm), pp. 684–691. This article gives more background on the formation of the League.