Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гонсало Санчес (1020 – 26 маусым 1043) – 1035 жылдан өліміне дейін Собрарбе және Рибагорзаның, Пиреней тауындағы екі кішкентай графтықтың патшасы болды. Ол Наварра королі Санчо III және оның әйелі Кастилиялық Муниадонаның ұлы еді. 1035 жылы қайтыс болмас бұрын Санчо өз патшалығын ұлдары арасында бөліп, Собрарбе мен Рибагорзаны Гонсалоға берді. Ол Наварраны мұраға алған үлкен ағасы Гарсия Санчес III-нің қарауындағы вассал ретінде осы жерлерді басқарды. Гонсалоның тиімсіз және беделсіз болғаны айтылады, оның өмірлік кезеңінде вассалдары жартылай ағасы Арагондық Рамиро I-ге кетіп қалды. Оның қайтысынан кейін он жыл ішінде оның билеуі ескерілмей, Рибагорза билеушілерінің тізімінен алынып тасталды.
Gonzalo Sánchez ( 1020 – 26 June 1043) was the king of Sobrarbe and Ribagorza, two small Pyrenean counties, from 1035 until his death. He was the son of King Sancho III of Navarre and his wife, Muniadona of Castile. Before his death in 1035, Sancho divided his kingdom between his sons, leaving Sobrarbe and Ribagorza to Gonzalo. He governed them as vassal of his elder brother, García Sánchez III, who had inherited Navarre. Gonzalo is thought to have been ineffectual and unpopular, with vassals defecting to his half brother, Ramiro I of Aragon, during his own lifetime. Within a decade of his death, his reign was being ignored and he was left out of a list of rulers of Ribagorza.
Билік
1035 жылғы 14 сәуірде Сан-Хуан-де-ла-Пенья монастырында сақталған құжатқа сәйкес, Санчо III Арагонды үлкен, бірақ заңсыз ұлы Рамироға берді. Осы әрекеттің нәтижесінде Лоар қамалы мен Сан-Эметрио монастыры және оларға тәуелді ауылдар Арагоннан бөлініп, Гонсалоға мұрасының бір бөлігі ретінде тапсырылды. Араларында дұрыс қарым-қатынас болған көрінеді. Гонсало кейіннен ағасымен бірге көптеген шарттарды бекітті және олар жиі келісімшарттарда бірге кездеседі. Гонсало барлық ағаларымен және қайын сіңілісі, Леон королі Вермудо III-мен бірге 1036 жылғы 22 тамызда Рамироның болашақ әйелі Бигорренің Эрмесиндасына құдалық сыйлығын (ер сыйлығы) табыс еткен кезде болды. Рамироның сыйлық туралы шарттарында Гонсалоға король атағы берілді. 1037 жылы Гонсало ағалары Гарсия мен Рамироға қосылып, Рамироның тәрбиешісі Химено Гарсестің Леир монастырына жасаған сыйлығын растады. Бұл құжатта Гарсия ағаларына билігін көрсету үшін princeps (князь, латын тілінен "бірінші") атауын қолданды, ал Рамиро мен Гонсало regulus (ұсақ король) атауын пайдаланды. Бұл кездесу, мүмкін, Лейрде немесе Гарсияның астанасы Памплонада өткен. Жазбада күн мен ай сақталмаған. Гонсалоның өзінің билеушісі Гарсияның қатысуымен корольдік атақты, тіпті regulus сияқты төмен атақты қолдануы Гонсалоның корольдік атақты тартып алғанын емес, Санчо III Гонсало мен Рамиро үшін корольдіктер құруды ниеттенгенін көрсетеді. Гонсало барлық ағаларымен, соның ішінде ең кішісі Фердинандпен 1037 жылы (немесе, мүмкін, 1043 жылы) Анзанигода кездесті, Фердинанд Леон Корольдігіне ие болғаннан кейін.
On 14 April 1035, according to a document preserved in the monastery of San Juan de la Peña, Sancho III granted Aragon to his eldest but illegitimate son Ramiro. In the same act the castle of Loarre and monastery of San Emeterio with their dependent villages were detached from Aragon and given to Gonzalo as part of his inheritance. There is no indication that the brothers were on poor terms. Gonzalo subsequently confirmed many charters alongside his brother and they often appear together in dating clauses. Gonzalo was present with all his brothers and his brother in law, King Vermudo III of León, when Ramiro granted arras (a nuptial gift) to his future wife, Ermesinda of Bigorre on 22 August 1036. In Ramiro's charter recording the gift, Gonzalo is given the title of king. In 1037 Gonzalo joined his brothers García and Ramiro to confirm a donation of Jimeno Garcés, Ramiro's godfather, to the monastery of Leire. In this document García uses the title princeps (prince, from Latin for "foremost") to indicate his suzerainty over his brothers, while Ramiro and Gonzalo use the title regulus (petty king). This meeting probably took place either in Leire or else in García's capital, Pamplona. Neither the day nor the month is preserved in the record. The use of a royal title, even one as low as regulus, in the presence of his suzerain, García, is strong evidence that Gonzalo did not usurp a royal title, but that Sancho III intended to create kingdoms for Gonzalo and Ramiro. Gonzalo joined all his brothers, including the youngest, Ferdinand, at Anzánigo in 1037 (or perhaps as late as 1043), after Ferdinand had succeeded to the Kingdom of León.
Өлім
Гонсалоның 26 маусымдағы қазасы Сан-Викториан монастырының Собрарбедегі некрологында тіркелген, бірақ жылы көрсетілмеген және көптеген пікірталас тудырған. Ерте заманғы тарихшы Джеронимо Зурита оны 1035 жылға дұрыс емес орналастырған. Жозе де Морет 1042 немесе 1043 жылдарды ұсынған. Кейінгі дереккөз – Сан-Хуан-де-ла-Пенья шежіресі оны 1037 жылға жатқызады, бірақ Гонсало қол қойған, 1039 жылдың қыркүйегіндегі күмәнді мазмұндағы құжат бар. Рамиро 1040 жылдың қыркүйегінде Рибагорсадағы Урхель епископтарының құқықтарын растағандықтан, Гонсало сол кезде қайтыс болған болуы мүмкін. Сондықтан Перес де Урбель оның өлімін 1039 жылдың желтоқсаны мен 1040 жылдың қыркүйегі аралығына жатқызып, 1040 жылдан кейін Гонсало туралы айтылған бірнеше құжаттардың күніне күмән келтіреді (1041 жылы Бласкитаның сыйға берген жері, 1042 жылы Рамироның жарғысы және 1043 жылы Рамироның Атон Гарсеске сыйға берген жері). Бұларды қабылдап, Убието Артета Гонсалоның кісі өлтіруін 1046 жылға жатқызады. Нельсон оның 1043 жылы болғанына сенуге негіз береді. Сан-Хуан-де-ла-Пенья шежіресі Гонсалоны өзінің рыцарі Рамона де Уасконияның өлтіргенін, оны Ласкорц маңындағы Монклюсте Эсера өзені үстіндегі көпірден лақтырғанын хабарлайды. Ол Сан-Викториан монастырында жерленді. Оның қазасынан кейін Гарсия Гонсалоның графтықтарын Рамироға берді. Гонсалоның мұрагерлері болған жоқ және оның қысқа билігі көп ұзамай ұмытылды. 1115 жыл шамасында жазылған Historia silense Санчо III патшалығының бөлінісі туралы айта келіп, оны тіпті есімдерімен де атамайды. Тіпті, Гонсалоның алған жері Арагоннан да алыс болғанымен және оның заңдылығы күмәнсіз болғанына қарамастан, Рамироға Арагонның «алыс» аймағы берілді. 1200 жыл шамасында жазылған анонимді Chronica naierensis толығымен Silense-ге сүйеніп, Гонсалоны елемейді және Рамироның мәртебесін оның заңды еместігіне байланыстырады. Liber regum, сондай-ақ 1200 жыл шамасында жазылған, бірақ Silense-ден тәуелсіз, Гонсало туралы ешқандай білімділік танытпайды.
Gonzalo's death on 26 June appears in the necrology of the Sobrarbean monastery of San Victorián, but the year is not recorded and has been the subject of much debate. The early modern historian Jerónimo Zurita incorrectly placed it in 1035. José de Moret suggested 1042 or 1043. A late source, the Chronicle of San Juan de la Peña, places it in 1037, but there is charter of disputed authenticity dated September 1039 that is confirmed by Gonzalo. As Ramiro confirmed the rights of Bishops of Urgell in Ribagorza in September 1040, it would appear that Gonzalo was dead by then. Pérez de Urbel thus places it between December 1039 and September 1040 and casts doubt on the dates of several documents mentioning Gonzalo after 1040 (a donation of Blasquita from 1041, a charter of Ramiro's from 1042, and a donation of Ramiro to Atón Garcés in 1043). Accepting these, Ubieto Arteta places Gonzalo's assassination in 1046. Nelson gives reason to believe that it was 1043. The Chronicle of San Juan de la Peña reports that Gonzalo was assassinated by one of his own knights, Ramonat de Uasconya, who threw him from the bridge over the river Esera at Montclús, near Lascorz. He was interred in the monastery of San Victorián. On his death, García awarded his counties to Ramiro. Gonzalo left no heirs and his short reign was soon forgotten. The Historia silense, written around 1115, does not even mention him in its version of the division of Sancho III's realm. It even records that Ramiro was given the "remote" region of Aragon on account of his illegitimacy, despite the fact that Gonzalo's division was more remote than Aragon and his legitimacy unquestioned. The anonymous Chronica naierensis of about 1200, basing its account entirely on the Silense, likewise ignores Gonzalo and blames Ramiro's position on his illegitimacy. The Liber regum, also from around 1200 but independent of the Silense, nevertheless shows no awareness of Gonzalo.