Франсес Макдугалл: Американдық жазушы, қоғам қайраткері және реформатор.
Frances Harriet Whipple Green McDougall
Франсес МакДугалл: американдық жазушы, аболиционист, суфражист, өсімдіктерді зерттеуші. 19 ғасырдағы әйелдер құқығын қорғаған, өзін-өзі қамтамасыз еткен автор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық романист Фрэнсис Харриет Уиппл Грин Макдугалл (1805–1878) – құлдықты жою қозғалысының белсендісі, ақын, романист, редактор, ботаник, спиритуалист және әйелдердің, сайлау құқығының және жұмысшылардың құқықтарын қолдаушы. 19 ғасырдағы көптеген әйел жазушылардан өзгеше, өмірінің көп бөлігінде ол жазу арқылы табыс тауып отырды; сонымен қатар, ол өз жазбаларын құлдықты жою сияқты, сене білген істерге жиі мұра етіп берді.
American novelist
Frances Harriet Whipple Green McDougall (1805–1878) was an abolitionist, poet, novelist, editor, botanist, spiritualist medium, and advocate of women's, voters', and workers' rights. In contrast to many other 19th century women writers, throughout most of her adult life she earned her living as an author; at the same time she often donated her writing for causes she believed in, such as the abolition of slavery.
Алғашқы жылдар
Франсис Харриет Уиппл 1805 жылы Род-Айленд штатының Смитфилд қаласындағы фермада дүниеге келді. Ол штаттың ең көне және ең беделді отбасыларының екеуінен тараған. Әкесінің қаржылық жағдайы нашарлағаннан кейін, ол өте ерте жасында өзінің күнкөрісін өзі қамтамасыз етті.
Frances Harriet Whipple was born on a farm in Smithfield, Rhode Island, in 1805. She descended from two of the state's oldest and most distinguished families. After her father went broke, she earned her own living at an early age.
Мансап
Макдугалл әдеби мансабын Провиденс газеттеріне өлеңдер жіберумен бастады. 1829 жылы ол «The Original» әдеби мерзімді журналын редактор ретінде құрды, бұл сыншы Джон Нилдің назарын аударды, ол оның еңбектерін мақтап, «Янки» басылымында «осыны біз қолдауымыз керек» деді және «еліміздің барлық әйел журналдарына» сәттілік тіледі. «Original» екі нөмірінен кейін жабылды. Оның ең алғашқы жазбаларының бір бөлігі 1830-1835 жылдар аралығында газеттерде жарияланған өлеңдер болды. Оның алғашқы кітабы – «Элеонора Элбридждің естеліктері», одан 30 000-нан астам дана сатылды. 1841 жылы ол елдің жұмысшыларына арналған «Механик» кітабын шығарды, ол мистер Браунсонның «Бостондық тоқсандық шолу» журналында жоғары бағаланды. 1844 жылы ол Род-Айленд штатындағы төңкеріс әрекеті – Дорр көтерілісі тарихын «Майт пен Райт» атты кітабында жариялады. 1842 жылдың бір бөлігінде ол қоғамның еңбекші тобын көтеруге арналған «Вампаноаг» журналын басқарды, содан кейін «реформалық мерзімді басылымдар» деп аталатын журналдарға, әсіресе «Он тоғызыншы ғасыр» тоқсандық жинағына және «Универкоэлум мен рухани философ» газетіне үлкен үлес қосты. 1848 жылдың күзінде ол Нью-Йоркте басылатын ай сайынғы «Жас ғылым, әдебиет және өнер журналының» редакторы болды. Ол поэзиясымен жергілікті деңгейде танылды және 1838 жылы анонимді түрде бестселлер – «Элеонора Элдридждің естеліктерін» жазды. Осы кітаптан түскен табыс Элдриджге заңсыз алынған мүлігін қайтарып алуға көмектесті. 1842 жылы Род-Айленд штатының Дорр көтерілісі кезінде Макдугалл Доррдың штаттың дауыс беру заңдарын реформалауға жасаған күш-жігерін қолдады. Көтеріліс қатал түрде басылғаннан кейін, ол Коннектикут штатына қашып, жаңа күйеуі, суретші Чарльз Гринмен «көшіп-қонып» өмір сүрді. Олардың бақытсыз некелері 1847 жылы Франсис Чарльздан күтімсіздік пен қашып кетуіне байланысты ажырасқанда аяқталды. Содан кейін ол Нью-Йорк қаласының аймағына көшіп, ботаникадан сабақ беріп, спиритизм тақырыбындағы басылымдарға жазды. 1861 жылы ол Сан-Францискоға көшіп барды. Ол жерде құлдыққа қарсы лекция оқыды және жазды, әйелдер құқықтары үшін жұмыс істеді және алғашқы жергілікті әйелдер баспа одағының кеңесіне мүше болды. Ол спиритизм тақырыбындағы жазбаларын да жалғастырды. 57 жасында ол Калифорния штатының конгрессмені болған және штаттың екінші губернаторы Джон Макдугалдың інісі Уильям Макдугаллға тұрмысқа шықты. Ол 1878 жылы Калифорния штатының Окленд қаласында қайтыс болды және Маунтин-Вью зиратында жерленді. Грисвольдтың (1852) айтуынша, Грин өз елінің басқа әйелдерінен гөрі дін, философия және саясат туралы пікірталастарға көбірек қатысқан. Оның көзқарастары көбінесе түпнұсқа және тапқыр болды, және олар әрқашан анық айтылды және логика күшімен және көркемдік шеберлікпен қолдау тапты. Оларды оның прозалық жазбаларын қарастыру кезінде қарастыру орынды болар еді; олардың ерекшеліктері оның өлеңдерінде ашылмады, олардың жалғыз заңы – сұлулық сезімі болды.
McDougall started her literary career by submitting poems to Providence newspapers. In 1829, she founded the literary periodical The Original as editor, catching the attention of critic John Neal, who praised her work in The Yankee, saying that "these are the things we should encourage" and wishing success "to all the she magazines of our country". The Original ceased after two issues. Some of her earliest writings were poems printed in the gazettes from 1830 to 1835. Her first volume was Memoirs of Eleanor Elbridge, a colored woman, of which there were sold more than 30,000 copies. In 1841, she published The Mechanic, a book addressed to the operatives of the country, which was much commended in Mr. Brownson's Boston Quarterly Review. In 1844, she published Might and Right, a history of the attempted revolution in Rhode Island, known as the Dorr Insurrection. During a part of the year 1842, she conducted The Wampanoag, a journal designed for the elevation of the laboring portion of the community, and thereafter, she was a large contributor to what were called "reform periodicals", particularly The Nineteenth Century, a quarterly miscellany, and The Univercoelum and Spiritual Philosopher, a paper "devoted to philosophico theology, and an exposition and inculcation of the principles of Nature, in their application to individual and social life". In the autumn of 1848, she became editor of The Young People's Journal of Science, Literature, and Art, a monthly magazine printed in New York. She gained local recognition for her poetry and in 1838 anonymously penned a best seller: The Memoirs of Elleanor Eldridge. The profits of this book helped Eldridge retrieve property that had been taken from her unjustly. In 1842, during the conflict of Rhode Island's Dorr Rebellion, McDougall supported Dorr's efforts to achieve reform of the state's voting laws. After this uprising was harshly suppressed, she fled to Connecticut where she lived "in exile" with her new husband, an artist named Charles Green. Their unhappy marriage ended in 1847 when Frances divorced Charles on grounds of non support and desertion. She then moved to the area of New York City where she taught botany and wrote for spiritualist publications. In 1861, she moved to San Francisco. There she lectured and wrote against slavery, worked for women's rights, and served on the board of the first local women's typographical union. She also continued her spiritualist writing. At the age of 57, she married William McDougall, a miner who had been a California assemblyman and was the brother of the state's second governor, John McDougall. She died in 1878 in Oakland, California, where she was buried in Mountain View Cemetery. According to Griswold (1852), Green had perhaps entered more largely than any of her countrywomen into discussions of religion, philosophy, and polities. Her views were frequently original and ingenious, and they were nearly always stated with clearness and maintained with force of logic and felicity of illustration. A consideration of them would be more appropriate in a review of her prose writings; their peculiarities were not disclosed in her poems, of which the only law was the sense of beauty.
Стиль және тақырыптар
Грисвольд (1852) Гриннің шығармалары туралы былай деп жазды:—text="Грин ханымның ең белгілі өлеңдерінің бірі – «Карамұздақтың әңгімесі», 1841 жылы «Род-Айленд кітабында» жарияланған, көңілді күйге түсіретін, бірақ құштарлық пен күштілікке толы туынды. Ең ұзын және ең мұқият өңделгені – «Наноунтено», Нарагансеттер туралы аңыз, алты кантодан тұрады, оның бірінші, екінші және үшінші бөлімдері 1848 жылы Филадельфияда жарық көрді. Бұл – айқын және алуан құндылыққа ие туынды. «Наноунтенода» сипаттау шеберлігі Брайант пен Карлос Уайлокстікіндей кемелді. Ұран үйлесімді, стиль көбінесе әсем және поэтикалық безендірілген. Үнділер мінезі мен оқиғаларын бейнелеуде отарлық жылнамаларды зерделі зерттеудің жемісін және сыртқы ортаның психологиялық дамуға тигізетін әсерін анық көруге болады. Бұл туынды өзінің көркемдігімен, ойдың тереңдігімен және драмалық қызығушылығымен назар аударады." Грин ханымның ұсақ өлеңдері көп, және олардың ерекшеліктері шынайы шабыттың жемісі екенін көрсетеді. Оның «Жел әндері» мен үнді өмірінен алынған суреттері көбінесе еркектік күшпен және табиғатты мұқият бақылаумен сипатталады. Кейде олар кеңге жайылып, ең жоғары талғамға сай келмейтін сипаттамалармен немесе бейнелермен толықталған болса да, оларда мән бар, және оқырманға поэзиялық қабілеттің күші мен нәзіктігін ұмытуға мүмкіндік берілмейді.
Griswold (1852) remarked of Green's work thus:—text="One of the best known of Mrs. Green's poems is The Dwarf's Story, a gloomy but passionate and powerful composition, which appeared in The Rhode Island Book, in 1841. The longest and most carefully finished is Nanuntenoo, a Legend of the Narragansetts, in six cantos, of which the first, second and third were published in Philadelphia in 1848. This is a work of decided and various merit. In Nanuntenoo are shown descriptive powers scarcely inferior to those of Bryant and Carlos Wileox. The rhythm is harmonious, and the style generally elegant and poetically ornate. In the delineations of Indian character and adventure, we see fruits of an intelligent study of the colonial annals, and a nice apprehension of the influences of external nature in psychological development. It is a production that will gratify attention by the richness of its fancy, the justness of its reflection, and its dramatic interest." text=The minor poems of Mrs. Green are numerous, and they are marked by idiosyncracies which prove them fruits of a genuine inspiration. Her Songs of the Winds, and sketches of Indian life are frequently characterized by a masculine energy of expression, and a minute observation of nature. Though occasionally diffuse, and illustrated by epithets or images that will not be approved, perhaps, by the most fastidious tastes, they have meaning in them, and the reader is not often permitted to forget the presence of the power and delicacy of the poetical faculty."