Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиядағы темір жол желісі
Railway line in New Zealand
Фокстон тармағы – Жаңа Зеландиядағы темір жол желісі. Ол бастапқыда трамвай ретінде пайда болды, 1876 жылдың 27 сәуірінде темір жол ретінде қайта ашылып, 1959 жылдың 18 шілдесіне дейін жұмыс істеді. Химатангиде Сансон трамвай жолымен тоғысқан жер болды, бұл Манавату округі кеңесі басқаратын және ешқашан темір жол статусына жеткізілмеген желі.
The Foxton Branch was a railway line in New Zealand. It began life as a tramway, reopened as a railway on 27 April 1876, and operated until 18 July 1959. At Himatangi there was a junction with the Sanson Tramway, a line operated by the Manawatu County Council that was never upgraded to the status of a railway.
Құрылыс
Манавату өзенінің сағасында орналасқан Фокстон елді мекені 1860 жылдары Манавату аймағы үшін мүмкін болатын порты ретінде қарастырылды. Жолдар нашар ауа-райында жиі қиынға соғып, өтпейтіндей болып жататын. Манавату өзені ішкі аймақтарға дейін кеме жүруге қолайлы болмағандықтан, аймаққа импорт әкелу және, әсіресе, ағаш өнімдерін экспорттау үшін жолдардан гөрі сенімді жол қажет болды. Сол кездегі нашар қаржылық жағдайларға байланысты 1865 жылы темір жолдың орнына ағаш рельстермен салынған трамвай құрылысы ұсынылды. Бірақ тіпті оған да сол кезде қаржы жетпеді. 1870 жылы Джулиус Фогель «Үлкен мемлекеттік жұмыстар» саясатын жариялағаннан кейін ғана құрылысқа рұқсат берілді. 1865 жылы жоспарланғандай, желі ағаш рельсті трамвай ретінде салынды, құрылысы 1871 жылы басталды. 1872 жылдың 20 тамызында Р.С. Спароу және компаниясының (Дунедин қаласы) жасаған бу локомотиві жеткізіліп, трамвайдың аяқталған бөлігінде сынақтан өтті. Бұл Жаңа Зеландияда жасалған алғашқы локомотив болды. Желі 1873 жылдың 25 шілдесінде Палмерстон-Нортқа дейін, 40 шақырымға дейін салынды. Жақын арада оны Вангануиге дейін ұзарту туралы ұсыныстар жасалды. 1874 жылға қарай ағаш рельстердің нашарлығы байқала бастады. 1875 жылдың ақпанында темір рельстермен желіні қайта жасауға жасалған әрекет қажетті беріктікті қамтамасыз етпеді, содан кейін желіні теміржол стандарттарына сәйкес сталь рельстермен қайта жасау туралы шешім қабылданды. Желі өтетін жер көбінесе тегіс болды, ал Оруа өзені ғана елеулі кедергі болды. Оның үстінен көпір салынды. Желі 1876 жылдың 27 сәуірінде ресми түрде қайта ашылды.
At the mouth of the Manawatu River, the settlement of Foxton was seen in the 1860s as a possible port for the Manawatu region. Roads often became treacherous and impassable in bad weather, and as the Manawatu River was not navigable far inland, a more dependable route than the roads was necessary so that the region could receive imports and export its products, particularly timber. Due to poor financial conditions at the time, a tramway built with wooden rails rather than a railway was proposed in 1865 as a cost effective mode of transport. Not even this was affordable at the time, and it was not until Julius Vogel announced his "Great Public Works" policy in 1870 that construction was finally approved. As planned in 1865, the line was built as a wooden railed tramway, with construction commencing in 1871. On 20 August 1872, a steam locomotive constructed by the Dunedin firm of Messrs R. S. Sparrow and Co. was delivered and operated on the completed portion of tramway; this was the first New Zealand built locomotive to run. The line was completed to Palmerston North on 25 July 1873, a distance of 40 kilometres, and soon proposals were made to extend it to Wanganui. By 1874 the inadequacies of wooden rails were becoming apparent, and after an attempt at relaying the line with iron rails in February 1875 did not provide the durability required, the decision was made to relay the line with steel rails to railway standards. The land through which the line ran was generally flat, with the Oroua River the only serious obstacle. It was crossed with a bridge. The line was formally re opened as a railway on 27 April 1876.
Байланыстар
1885 жылы Сансон трамвай жолы Химатангидегі тармаққа қосылды. 1945 жылы трамвай жабылды. 1886 жылы үкіметтің белсенсіздігіне байланысты "Батыс жағалау" Веллингтон-Манауату желісін салу үшін құрылған жеке компания – Веллингтон мен Манауату темір жолы (W&MR) Веллингтоннан Палмерстон Солтүстікке жақын Лонгберндегі Фокстон желісіне дейін ашылды. Үкіметтің бастапқы жоспары Фокстон желісін Веллингтонға дейін созу еді, бірақ W&MR 1881 жылы Фокстонды айналып, Палмерстон-Нортқа ең тікелей бағытпен баратынын мәлімдеді. Фокстон желісі тиімді түрде Лонгберннен басталатын қосалқы желіге айналды, бірақ ол 1908 жылға дейін үкіметтік темір жолдың оңтүстік терминалы болып қала берді, содан кейін WM&R сатып алынып, Веллингтон мен Оклендті байланыстыратын Солтүстік аралдың Басты магистральдық темір жолының құрамына енді.
In 1885, the Sanson Tramway connected to the branch at Himatangi. The tramway closed in 1945. In 1886 the Wellington and Manawatu Railway (W&MR), the private company established to build the "West Coast" Wellington–Manawatu Line due to the government's inaction, opened from Wellington to the Foxton line at Longburn, near Palmerston North. The government's original plan had been to extend the Foxton line down to Wellington, but the W&MR announced in 1881 that it would follow the most direct route to Palmerston North, bypassing Foxton. The Foxton line effectively became a branch line from Longburn, though it remained the southern terminus of the government railway until 1908 when the WM&R was purchased and incorporated in the North Island Main Trunk railway linking Wellington and Auckland.
Операция
Бұл желі алғашқы 12 жылында өте маңызды болды. Веллингтоннан солтүстікке жүктер мен жолаушылар кеме арқылы батыс жағалауға келіп, Фокстондағы темір жолға ауыстырылып, қала экспресс пойыздарымен қызмет көрсетілді. WMR желісі ашылғаннан кейін Фокстонға қозғалыс күрт төмендеді, сондықтан қызметтер күндізгі-күндіз ауыспалы түрде істеуге дейін қысқартылды, бірақ кейін күнделікті пойыздар қайта жаңартылды. Веллингтон мен Фокстон арасындағы жолаушылар кемелері бір түндік уақытта жоғалып кетті. Көбінесе жүктер жаңа желіні пайдаланды, бірақ мемлекеттік темір жолдар бәсекелес қызметті пайдалануға ниет білдірмеді және W&MR есебінен емес, Фокстон арқылы теміржол көмірін тасымалдауды жалғастырды. Аймақтағы зығыр саудасы да Фокстонды порт ретінде пайдаланып, желіге жүк ағынын қамтамасыз етті. 1903 жылы Фокстон мен Палмерстон Норт арасында аралас пойыз күнделікті жүрді, және ол Палмерстон Нортқа және кері аптасына үш рет жүретін жолаушылар пойызымен толықтырылды. 1913 жылы жолаушылар пойызы аптасына алты күн жұмыс істеді. Дегенмен, жүк тасымалы төмендеді: 1908 жылы WMR сатып алынғаннан кейін, Темір жол департаменті Фокстон арқылы көмір тасымалдауды тоқтатты. Кемежайдың жағдайы нашарлап, 1916 жылы екі пароходпен Фокстонды пайдаланған бір ғана кеме компаниясы қалды, ал 1922 жылы компанияның басты қоймасы өртеніп, ол жұмысын тоқтатты. 1916 жылы комиссия Левиннен Фокстон және Сансон арқылы Мартонға бағытты магистральды бұру туралы ұсынысты қабылдамады. Жергілікті мүдделер кемелер қозғалысын жандандыруға тырысты, бірақ көп сәттілікке жете алмады және темір жол үшін аз ғана жүк көлемі құрылды. 1922 жылы Фокстон арқылы барлық кемелер қатынысы тоқтатылды. Жолаушылар қызметі 1932 жылғы 20 тамызда тоқтатылды, ал локомотив депосы жабылды, соңғы пойыздар Палмерстон Норттан күнделікті жүк тасымалы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Манавату атты әскерлері Фокстонның жарыс жолында лагерь құрғанда әскер пойыздары жүрді, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін қозғалыс тағы да төмендеді. 1952 жылы аптасына үш пойыз ғана жүрді; салыстыру үшін, қалаға жүк тасымалы автомобильмен гүлденді. Жыл сайынғы 5500 тонна жүк басқа бағыттарға, ал 13000 тонна жүк желіге келді. Сыртқа шығарылатын жүктер негізінен жүн және түбірлі дақылдар, ал кірпіш, әк, тыңайтқыш және көмір ішке кіретін негізгі жүктер болды. Жабылу сөзсіз болды, бірақ желі 1950 жылдардың соңына дейін сақталды. 1959 жылғы 17 шілдеде жолаушылармен қоштасу саяхаты жасалды (видеоға қараңыз), ал соңғы жүк пойызы бірнеше күннен кейін жұмыс істеді. Ресми жабылу 21 шілдеде болды.
The line was very important for its first 12 years. Northbound freight and passengers from Wellington came up the west coast via ship and transferred to the railway in Foxton, and the town was served by express trains. When the WMR's line opened, traffic to Foxton dropped so markedly that services were slashed to run on alternate days, though daily trains were later restored. Passenger ships between Wellington and Foxton disappeared overnight. Most freight also used the new line, but the government railways did not wish to utilise a competitor's service and continued to ship railway coal in via Foxton instead of using W&MR. The flax trade in the region also continued to use Foxton as a harbour and provided traffic for the line. In 1903 a mixed train ran daily between Foxton and Palmerston North, and it was augmented by a passenger train to and from Palmerston North three times a week. In 1913, the passenger train operated six days a week. However, freight services were in decline: with the acquisition of the WMR in 1908, the Railways Department ceased shipping coal via Foxton. The wharf's condition was deteriorating and by 1916, only one shipping company, with two steamers, used Foxton, and when the company's main shed burnt down in 1922 it ceased to operate. An attempt to get the mainline diverted from Levin, via Foxton and Sanson to Marton was rejected by a Commission in 1916. Local interests continued to try to generate shipping traffic but met with little success and only a small amount of traffic was generated for the railway. In 1922, all shipping via Foxton ceased. Passenger services ceased on 20 August 1932, and the locomotive depot closed, with the only trains being a daily goods service from Palmerston North. During World War II, troop trains ran as the Manawatu Mounted Rifles established a camp on Foxton's racecourse, but after the war traffic continued to decline. Only three trains ran a week in 1952; in comparison, road freight services to the town were thriving. A mere 5,500 tonnes per annum were railed off the branch to other destinations, while 13,000 tonnes of freight came onto the line. The traffic outwards was mostly woolpacks and root crops, while lumber, lime, manure and coal were the primary traffic inwards. The closure was inevitable, but the line survived until the end of the 1950s. A farewell passenger excursion ran on 17 July 1959 (see video), and the last freight train operated a few days later. Formal closure was on 21 July.
Бүгін
Жолдың көп бөлігі 1 және 56 мемлекеттік автомобиль жолдарының жанынан өтеді, бірақ жолдың қайта жарақталуы және су тасқынынан қорғау жұмыстары құрылымның көп бөлігін жойды. Лонгберн жанында 56-шы мемлекеттік тас жол бұл құрылымды пайдаланады. Карере теміржол станциясының платформасы әлі де 56-шы мемлекеттік тас жолда сақталған. Оруа өзені арқылы салынған ескі теміржол және автомобиль көпірлерінің қираған бөліктерін жаңа көпірден көруге болады. Станция орны және солтүстікке қарай созылған құрылым Фокстон қаласында көрінеді. Велосипед спортын жақтаушылар, аймаққа көбірек туристер тарту және халықты велосипедпен айналысуға ынталандыру мақсатында Фокстон тармағының бағытымен жуық түрде жүретін теміржол жолын салуды ұсынады.
The line ran for much of its length right beside State Highways 1 and 56, but road re alignment and flood control earthworks have destroyed much of the formation. Near Longburn, State Highway 56 utilises the formation. The platform of Karere Railway Station still exists on State Highway 56. Rubble from both the railway and old road bridges across the Oroua River can still be seen from the new road bridge. The station site and formation northwards remain visible in Foxton. Cycling enthusiasts have advocated for the construction of a rail trail roughly following the route of the Foxton Branch as part of a strategy to encourage more people to take up cycling and attract more visitors to the region.