Габриэль Форенің «Маскалар мен бергамасктар» оркестрлік сюитасы
Masques et bergamasques
Габриэль Форенің "Masques et bergamasques" оркестрлік сюитасы: Князь Монако үшін жазылған, 4 бөлімнен тұратын шығарма. Театрлық қойылымға арналған музыка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Маскалар мен бергамаскалар, Op. 112 – Габриэль Форенің оркестрлік сюитасы. Ол композитордың 1919 жылы Монако князі Альберт I үшін тапсырыс бойынша жазған театрлық қойылымға арналған қосымша музыкасынан құрастырылған. Бастапқы партитурада сегіз бөлім, оның ішінде тенорге арналған екі ән және хорлық бөлім болған. Бұл бөлімдер жарияланған сюитаның төрт бөліміне енбеген.
Masques et bergamasques, Op. 112, is an orchestral suite by Gabriel Fauré. It was arranged by the composer from incidental music he provided for a theatrical entertainment commissioned for Albert I, Prince of Monaco in 1919. The original score contained eight numbers, including two songs for tenor, and a choral passage. These numbers were not included in the published suite, which has four movements.
Тарих
1918 жылы Монте-Карло операсының директоры Рауль Гунсбург Фурені театрға қысқа шығарма жазуға шақырды. Бұл идеяны Фурэнің досы және бұрынғы мұғалімі Камиль Сент-Сенс ұсынды. Ол Альберт ханзадаға Фурэге Монте-Карло театрына қысқа шығарма жазуды тапсыруды ұсынды. Фурэнің "Пенелопа" операсының (1913) премьерасы сол жерде өткен болатын. Гунсбург операны толық бағаламағанын сезінгенмен, Фур жаңа тапсырманы қабылдады. Ол Париж консерваториясының директоры болды, ал оның ресми міндеттері композицияға арналған уақытын шектеді. Ол "хореографиялық ойын-сауық" ретінде ұсынылған, сонымен қатар "лирикалық комедия" деп аталған шығарма үшін бұрынғы композицияларынан материалдарды қайта пайдаланды. Фур Пауль Верленнің "Fêtes galantes" жинағындағы "Clair de lune" поэмасы негізінде сюжет ұсынды (1869). Фур 1887 жылы осы өлеңді музыкаға қосыпты. Жаңа шығарманың атауы поэманың алғашқы жолдарынан алынған: refn "Votre âme est un paysage choisi/Que vont charmant masques et bergamasques/Jouant du luth et dansant et quasi/Tristes sous leurs déguisements fantastiques". Ағылшын тілінде: "Your soul is a delicate landscape/Where roam charming masks and bergamasques/Playing the lute and dancing and seeming almost/Sad under their whimsical disguises". ("Сіздің жаныңыз – таңдалған пейзаж / Онде сүйкімді маскалар мен бергамаскалар кезеді / Лют тартып, билеп, көрінетіндей / Қиялға толы киімдерімен мұңды.") Фаушоаның сюжеті комедия делл-арте труппасының өз көрермендері арасындағы аристократтардың махаббат кездесулерін тыңдап білуі туралы. Койылымның декорациялары Ваттоның "L'Escarpolette" картинасына негізделген. Монте-Карло қойылымының сәттілігі соншалықты болды, Альберт Карре 1920 жылдың наурыз айында Париждегі Опера Комик театрында осы шығарманы қойды, ол келесі отыз жылда 100-ден астам рет орындалды. Фауре зерттеушісі Жан Мишель Некто бұл шығарманың Фурэнің ең көп орындалатын сахналық туындысының сонымен бірге ең аз амбициялық екенін қарама-қайшылық деп сипаттайды.
In 1918 Raoul Gunsbourg, manager of the Opéra de Monte Carlo, invited Fauré to write a short work for the theatre. The impetus came from Fauré's friend and former teacher Camille Saint Saëns, who suggested to Prince Albert that he should commission Fauré to write a short work for the Monte Carlo theatre. Fauré's opera Pénélope (1913) had been premiered there, and although he felt Gunsbourg had not fully appreciated the opera, Fauré accepted the new commission. He was director of the Paris Conservatoire, and his official duties limited the time he had for composition. For the proposed "choreographic divertissement", also billed as a "comédie lyrique", he reused material from earlier compositions. Fauré proposed a story based on the poem "Clair de lune" from the collection Fêtes galantes by Paul Verlaine (1869). Fauré had set the poem to music in 1887. The title of the new work was taken from the opening lines of the poem. refn|"Votre âme est un paysage choisi/Que vont charmant masques et bergamasques/Jouant du luth et dansant et quasi/ Tristes sous leurs déguisements fantasques." In English, "Your soul is a delicate landscape/Where roam charming masks and bergamasques/Playing the lute and dancing and seeming almost/Sad under their whimsical disguises". Fauchois' story has a commedia dell'arte troupe spying on the amorous encounters of aristocrats in its audience. The scenery for the production was based on Watteau's "L'Escarpolette". The Monte Carlo production was such a success that Albert Carré put the work on at the Opéra Comique in Paris in March 1920, where it was performed more than 100 times over the next thirty years. The Fauré scholar Jean Michel Nectoux describes it as paradoxical that Fauré's most frequently performed stage work is also his least ambitious.