Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монреальдегі қиратылған үй, Канада
Demolished house in Montreal, Canada
Ван Хорн сарайы Монреальдің Алтын шаршы милясындағы Шербрук көшесінде, Стэнли көшесінің бұрышында орналасқан классикалық сұр тас үй болған. Ол 1869 жылы Квебек штатының Монреаль сауда банкінің президенті Джон Гамильтон үшін салынды. 1889 жылы Канадалық Тынық мұхит темір жолының президенті сэр Уильям Корнелиус Ван Хорн бұл мүлікті сатып алды және ол 1973 жылы даулы түрде қиратылғанға дейін оның отбасында қалды. Оны жою туралы ұсынысқа байланысты халықтың наразылығына қарамастан, қала әкімі Жан Драпэу оны мәдени себептермен сақтау мүмкін емес екенін мәлімдеді, себебі ол Квебек мәдениетінің бөлігі емес, оның тарихы француз канадасы емес, ағылшын канадасы болған. Драпэутің қолдауымен, құрылысшы Дэвид Азриэли оны түн ортасында бульдозермен қиратты және орнына бетон мұнара салды. Бүгінде Ван Хорн сарайы тұрған жерде Софитель қонақ үйі орналасқан.
The Van Horne Mansion was a classic greystone house on Sherbrooke Street at the corner of Stanley Street in Montreal's Golden Square Mile. It was built in 1869 for John Hamilton, President of the Merchant's Bank of Montreal, Quebec. In 1889, Sir William Cornelius Van Horne, President of the Canadian Pacific Railway, purchased the property and it remained in his family until it was controversially demolished in 1973. Despite the public outcry over its proposed destruction, Mayor Jean Drapeau declared that it could not be preserved for cultural reasons as it was not part of Quebec's culture, its history being Anglo Canadian, not French Canadian. With Drapeau's support, it was bulldozed in the middle of the night by developer David Azrieli, who replaced it with a concrete tower block. The Sofitel Hotel today stands at the spot once occupied by the Van Horne mansion.
Тарих
Ван Хорн Брюс Прайстың архитектура фирмасын жалдады, бұл фирма Канадалық Тынық мұхиты темір жолы үшін көп жұмыс істеген еді, ол ескі Гамильтонның итальян стиліндегі үйін елу екі бөлмеге дейін кеңейтті. Гамильтон Джон Уильям Хопкинс архитекторді (Даниел Беркли Вилимен бірге) жалдаған, және ол 1869 жылы аяқталды. Эдвард Колонна (1948 жылы қайтыс болды), бұрын Луи Комфорт Тиффани үшін жұмыс істеген архитектор, кейін Прайс оны жұмысқа алды, Ван Хорн үйіне өзгерістер енгізді. Колонна үйдің барлық бірінші қабатын және, мүмкін, бірінші қабаттың көп бөлігін қайта жасады, кеңістікті кеңіте түсті, пропорционалды бөлмелер жасады және Ван Хорнның өнер жинағына қабырғаларға жеткілікті орын берді. Ван Хорн үйінің ішкі жабдықталуы – каминдері, төбелері және алтын жапырақпен жабылған қабырғалары – Канададағы арт-нуво стилінің алғашқы мысалы болды. Ван Хорн "өз сияқты ірі және массивті" үйлерді ұнататынын айтты, бірақ ол Солтүстік Америкадағы ең жақсы жеке өнер және керамика коллекцияларының біріне ие болды және оны көрсете алатын үйді қалады. Ғимарат 1933 жылғы 3 сәуірде болған өрттен зақымданып, Ван Хорнның жеке өнер коллекциясының бір бөлігін жоғалтуға әкелді.
Van Horne hired Bruce Price's architectural firm, who had done much of the work for the Canadian Pacific Railway, to enlarge the old Hamilton's Italianate house to fifty two rooms. Hamilton had hired architect John William Hopkins (also with Daniel Berkley Wily) and was completed in 1869. It was Edward Colonna (died 1948), an architect who had previously worked for Louis Comfort Tiffany before being hired by Price, who carried out the alterations to the Van Horne house. Colonna redid the entire ground floor and possibly much of the first floor, creating a spacious area with well proportioned rooms and plenty of wall space for Van Horne's art collection. The interior of Van Horne's house, from its fireplaces, ceilings and gold leaf walls, was the first example of art nouveau in Canada. Van Horne claimed to like homes "big and bulky like myself", but he had one of the best private art and pottery collections in North America and wanted a house he could share with it. The building was damaged by a fire on Monday, April 3, 1933, which led to the loss of part of Van Horne's private art collection.
Ван Хорн өнер жинағы
Бала кезінде Ван Хорн қазбаларды жинаған. Ол сонымен қатар, өте жақсы скрипкашы және өз алдына суретші болды. Есейгенде Ван Хорн тек қана коллекционер емес, өнерге деген ықыласы да болды: "Егер сіз шын мәнінде қаламайтын сурет болса, ол әрқашан мазасыздық пен қанағатсыздық көзі болады". Ол көптеген қазіргі заманғы туындыларды жинады, ал 1892 жылғы каталогында тізімделген қырық тоғыз жұмыстың екеуінен басқасы 19 ғасырға жатты. 1933 жылдың сәуір айында өрт салдарынан кейбір картиналар зақымданды, бірақ сол жылы Фриц Лугт коллекцияның көрмесіне барып, осы картиналардың бірнешеуі туралы жазбалар жасады, олардың бәрі жоғалмағанын көрсетті.
As a child, Van Horne collected fossils. He was also an excellent violinist and artist in his own right. When he was older, Van Horne was not just a serious collector, he had a passion for art: "A picture that you feel you do not really want is always an incubus and a source of dissatisfaction". He also collected many modern works, and in his catalogue of 1892, all but two of the forty nine works listed were from the 19th century. In April 1933 a fire damaged some of the paintings, but the same year Frits Lugt paid a visit to an exhibition of the collection and made notes about several of the same paintings, indicating they were not all lost.
Құру
Ғимарат 1973 жылы Жан Драпэо қала басшысы болған кезде құрылысшы Дэвид Азриэли тарапынан даулы түрде бұзылды. Ол, мәдени себептермен сақтау мүмкін емес екенін, себебі ол Квебек мәдениетінің бір бөлігі емес екенін мәлімдеді. Гамильтон мен Ван Хорн ағылшын тілді квебектер болды (Гамильтон Онтариодан, ал Ван Хорн америкалық). Оның орнына он алты қабатты бетон мұнара салынды. Осы үйдің бұзылуы "Save Montreal" мұраны сақтау тобының құрылуына түрткіс болды. Журналист Уильям Вайнтрауб 1993 жылы түсірген "Англиялық Монреальдің өрлеуі мен құлдырауы" атты деректі фильмінде осы үйді және оның бұзылуын көрсетті, сондай-ақ бұл ғимараттың жергілікті ағылшын қоғамдастығының мұрасы үшін маңызды екенін атап өтті.
The building was controversially torn down by developer David Azrieli in 1973 under the mayoralty of Jean Drapeau, who declared that it was impossible to preserve it for cultural reasons because it was not part of Quebec's culture Hamilton and Van Horne being Anglophone Quebecers (Hamilton was from Ontario and Van Horne was American). It was replaced by a sixteen storey concrete tower. The mansion's destruction sparked the creation of the heritage preservation group Save Montreal. Journalist William Weintraub includes the house and its demolition in his 1993 documentary, The Rise and Fall of English Montreal, identifying the significance of the building to the local Anglo community's heritage.