Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теңіз тактикасының түрі
Form of naval tactics
Ескекті кеме тактикасы – ежелгі дәуірден 16 ғасырдың соңына дейін басым теңіз тактикасының түрі болды, осы кезде желкенді кемелер галералар мен басқа да ескекті кемелерді негізгі соғыс кемелері ретінде ығыстыра бастады. Ежелгі дәуірде, орта ғасырлар бойы және 16 ғасырға дейін қару ретінде кеменің өзі қолданылды, ол соққы беру үшін немесе теңіз мүйіздерімен қарсыласты батыру үшін, экипаждың жақындағы қарулары, қорғанысқа орнатылған ауыр арбалеттерден атылатын оқтар сияқты зымырандық қарулар, садақ-жебелер, мачтадан немесе бағанадан тасталған салмақтар және жау кемелерін өртеудің әртүрлі тәсілдері пайдаланылды. Соңғысы жанатын жебелермен немесе арнайы жасалған сифондар арқылы шығарылатын грек отымен жүзеге асырылуы мүмкін еді. Барлық ескекті кемелердегі шайқастар жақын арада жүргізілді, онда соққылау және кемеге түсу мүмкін болды. Бірақ мүйізді соққыға тек ескектермен қозғалатын кемелер ғана қолдана алды. Әскери флоттар жақын арадағы шайқас әдістеріне тәуелді болғанымен, соғыс кемелеріне екі талап қойылды: жеңіл конструкция, осылайша экипаж оны тиімді түрде ескекпен жылжыта алатын болды, және ескектерді жұмыс істеуге және қолма-қол шайқасқа қатысуға жеткілікті үлкен экипаж. Желкендер галералардың барлық түрлерінде ұзақ қашықтықтағы стратегиялық маневрлер үшін және ескекшілерді жеңілдету үшін қолданылды. Дегенмен, шайқас кезінде желкендер түсірілді, ал жауынгер қауіпсіз портына жеткенде, шайқастан бұрын жабдық жағалауда қалдырылуы мүмкін еді.
Oared vessel tactics were the dominant form of naval tactics used from antiquity to the late 16th century when sailing ships began to replace galleys and other types of oared ships as the principal form of warships. Throughout antiquity, through the Middle Ages until the 16th century, the weapons relied on were the ship itself, used as a battering ram or to sink the opponent with naval rams, the melee weapons of the crew, missile weapons such as bolts from heavy crossbows fixed on the bulwarks, bows and arrows, weights dropped from a yard or pole rigged out, and the various means of setting fire to enemy ships. The latter could be done by shooting arrows with burning tow or by Greek fire ejected through specially designed siphons. All oared vessel actions were fought at close quarters, where ramming and boarding were possible. But the use of the ram was only available for a vessel driven by oars. While fleets depended on the methods of battle at close quarters, two conditions were imposed on the warship: light structure, so that her crew could row her with effect, and a large crew to work her oars and fight in hand to hand combat. Sails were available by virtually all types of galleys in long range strategic maneuvers, and to relieve the rowers. Sails were lowered in action, however, and when the combatant had a secure port at hand, the rigging could be left ashore before battle.
Алғашқы тактикасы
Теңіз соғысының ең алғашқы дәуірлерінен бастап, кемеге шабуыл жасау теңіз шайқасының нәтижесін анықтаудың жалғыз тәсілі болған, бірақ осы тактикаға қатысты аз ғана мәлімет белгілі. Тарихқа енген алғашқы теңіз шайқасы – Дельта шайқасы, онда Мысыр перғауыны Рамзес III әскері, құпиялылығымен танымал "Теңіз халықтары" деп аталатын күштерге қарсы маңызды жеңіске жетті. Шайқасты бейнелейтін естелік суреттерде мысырлық садақшылар кемелерде және Ніл өзенінің жағасындағы жерлерден қарсы кемелерге жебе атып тұрғаны көрсетілген. Сонымен қатар, мысырлық галералар қарсыластардың кемелеріне шабуыл жасап, ілгектермен тастаған арқандардың көмегімен "Теңіз халықтарының" кемелерін суға батырады.
From the earliest times of naval warfare boarding was the only means of deciding a naval engagement, but little to nothing is known about the tactics involved. In the first recorded naval battle in history, the battle of the Delta, the forces of Egyptian Pharaoh Ramesses III won a decisive victory over a force made up of the enigmatic group known as the Sea Peoples. As shown in commemorative reliefs of the battle, Egyptian archers on ships and the nearby shores of the Nile rain down arrows on the enemy ships. At the same time Egyptian galleys engage in boarding action and capsize the ships of the Sea Peoples with ropes attached to grappling hooks thrown into the rigging.
Қойдың кірісі
Б.з.д. 8 ғасырдың ортасында соғыс галереялары ауыр қола арқандармен жабдықталған кезде, тарау қолданыла бастады. Ежелгі тарихшы Геродоттың (б.з.д. 484–425) б.з.б. V ғасырдың басындағы парсы соғыстары туралы жазбалары осы кезге дейін гректер арасында тарау тактикасы жетілгенін көрсетеді. Формациялар алдыңғы қатардағы бағаналар түрінде, бір кеме келесісінен кейін немесе қатар-қатар орналасуы мүмкін, бұл тактикалық жағдайға және айналасындағы географияға байланысты болды. Шабуылдың екі негізгі тәсілі болды: жау формациясын бұзу (диекплоус) немесе оны айналып өту (периплоус). Диекплоус жаудың қатарында тесік жасау үшін алдыңғы қатарда шоғырланған шабуылды қамтиды, бұл галереяларға бұзып өтіп, содан кейін жау қатарына артынан шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Периплоус жауды айналып өтуді немесе қоршауды қамтиды, осылайша олардың осал артқы бөлігіне немесе бүйіріне қатар-қатар шабуыл жасауға болады. Егер бір жақтағы кемелердің жылдамдығы төмен болса, олардың айналасын шеңберлеп, қайықтардың басын сыртқа қарай бағыттап, тараудан қорғануға тырысатын. Белгілі бір сигналдан кейін шеңбер барлық бағытта тарап, жау кемелерін жеке-жеке жоюға тырысатын. Осы формацияға қарсы тұру үшін шабуылдаушы тарап жылдам айналып, шабуылдар жасап, формациядағы әлсіз жерлерді табуға тырысатын. Тарау кемелердің артқы немесе бүйір бөлігіне соғылып, корпусына тесік жасау арқылы жасалатын. Бұл көбінесе көліктің және жабдықтың көп болуына байланысты көне галереяны батырмайтын. Қалыпты жүктемемен, ол корпусы бұзылған жағдайда да жүзуге қабілетті болды. Егер ескекшілер шаршамаса, ол біраз уақыт маневр жасай алатын, бірақ суға толу кезінде жылдамдығын жоғалтып, тұрақсыз болатын. Жеңімпаз тарап суға батқан корпустарды жүлде ретінде сүйреп әкетуге тырысатын. Жаудың ескектерін сындыру кемелерді қозғалмайтын етудің және оларды оңай нысанаға айналдырудың тағы бір тәсілі болды. Егер тарау мүмкін болмаса немесе сәтті болмаса, кемедегі сарбаздар жау кемесіне кіріп, оны ұстауға тырысатын, оған арқандармен ілігіп. Оқ-дәрілермен, садақпен немесе найзамен бірге. Жау кемесін өртеу үшін отты снарядтарды лақтыру немесе ұзын саптарға бекітілген отты ыдыстардың ішіндегі заттарды құю қолданылған болуы мүмкін, әсіресе палуба астындағы түтін ескекшілерді тездетіп жіберуі мүмкін болғандықтан. Родос осы қаруды қолданған алғашқы теңіз державасы болды, ол үшінші ғасырда, және оны бастың тікелей шабуылдарынан қорғану үшін немесе жауларды бүйірін көрсетуге қорқыту үшін қолданды. Сәтті соққы үшін қажетті жылдамдық шабуыл бұрышына байланысты болды; бұрыш неғұрлым үлкен болса, жылдамдық соғұрлым төмен болуы керек. 60 градуста 4 түйін корпусты тесіп өту үшін жеткілікті болды, бірақ бұл 30 градуста 8 түйінге дейін көтерілді. Егер нысана қандай да бір себеппен шабуылшыға қарай қозғалса, жылдамдықты азайту қажет, әсіресе соққы кеме ортасынан келсе. Соғыс галереялары біртіндеп су сызығында нығайтылған арқалықтары бар ауыр корпустарды жасады, онда тарау ықтимал. Родос кемелерінің командирлері осыған қарсы тактиканы қолданғандығы туралы мәліметтер бар, олар басын төмен бұрып, жауды нығайтылған су сызығының астына соқты. Тараудан басқа, жаудың ескектерін сындыру да жылдамдықты шектеу және сәтті тарау шабуылын оңайлату үшін қолданылатын тәсіл болды. Сәтті тарауға қол жеткізу қиын болды; қажетті жылдамдық пен нақты маневрлердің дұрыс мөлшері қажет болды. Жақсы жаттығулары жоқ, тәжірибелі ескекшілері мен білікті командирлері жоқ флоттар жоғары жаяу әскермен (мысалы, 40 сарбазға дейін көбейту) жүзуге көбірек сүйенді. Тарау әрекеттеріне қарсы жау экипажы шаршағанша басын жауға қарай ұстап, содан кейін мүмкіндігінше тез жүзуге тырысты. Екі қатарлы формацияны бірінші қатарға шабуыл жасап, содан кейін артқы қатарға шабуыл жасап, жаудың қорғанысындағы әлсіз жерлерді пайдаланып, жеңіске жету үшін қолдануға болады. Бұл үшін санда басымдық қажет болды, өйткені қысқа майданның бүйірінен шабуылға ұшырау немесе қоршалу қаупі бар еді.
Around the 8th century BC, ramming began to be employed as war galleys were equipped with heavy bronze rams. Records of the Persian Wars in the early 5th century BC by the Ancient historian Herodotus (c. 484–425 BC) show that by this time ramming tactics had evolved among the Greeks. The formations could either be in columns in line ahead, one ship following the next, or in a line abreast, with the ships side by side, depending on the tactical situation and the surrounding geography. There were two primary methods for attack: by breaking through the enemy formation (diekplous) or by outflanking it (periplous). The diekplous involved a concentrated charge in line ahead so as to break a hole in the enemy line, allowing galleys to break through and then wheel to attack the enemy line from behind. The periplous involved outflanking or encircling the enemy so as to attack them in the vulnerable rear or side by line abreast. If one side knew that it had slower ships, a common tactic was to form a circle with the bows pointing outwards, thereby avoiding being outflanked. At a given signal, the circle could then fan out in all directions, trying to pick off individual enemy ships. To counter this formation, the attacking side would rapidly circle, feigning attacks in order to find gaps in the formation to exploit. Ramming itself was done by smashing into the rear or side of an enemy ship, punching a hole in the planking. This did not actually sink an ancient galley unless it was heavily laden with cargo and stores. With a normal load, it was buoyant enough to float even with a breached hull. It could also maneuver for some time as long as the oarsmen were not incapacitated, but would gradually lose mobility and become unstable as it flooded. The winning side would then attempt to tow away the swamped hulks as prizes. Breaking the enemy's oars was another way of rendering ships immobile, rendering them into easier targets. If ramming was not possible or successful, the on board complement of soldiers would attempt to board and capture the enemy vessel by attaching to it with grappling irons. Accompanied by missile fire, either with bow and arrow or javelins. Trying to set the enemy ship on fire by hurling incendiary missiles or by pouring the content of fire pots attached to long handles is thought to have been used, especially since smoke below decks would easily disable rowers. Rhodes was the first naval power to employ this weapon, sometime in the 3rd century, and used it to fight off head on attacks or to frighten enemies into exposing their sides for a ramming attack. The speed necessary for a successful impact depended on the angle of attack; the greater the angle, the lesser the speed required. At 60 degrees, 4 knots was enough to penetrate the hull, but this increased to 8 knots at 30 degrees. If the target for some reason was in motion towards the attacker, less speed was required, especially if the hit came amidships. War galleys gradually began to develop heavier hulls with reinforcing beams at the waterline, where a ram would most likely hit. There are records of a counter tactic to this used by Rhodian ship commanders where they would angle down their bows to hit the enemy below the reinforced waterline belt. Besides ramming, breaking enemy oars was also a way to impede mobility and make it easier to drive home a successful ramming attack. A successful ramming was difficult to achieve; just the right amount of speed and precise maneuvering were required. Fleets that did not have well drilled, experienced oarsmen and skilled commanders relied more on boarding with superior infantry (such as increasing the complement to 40 soldiers). Ramming attempts were countered by keeping the bow toward the enemy until the enemy crew tired, and then attempting to board as quickly as possible. A double line formation could be used to achieve a breakthrough by engaging the first line and then rushing the rearguard in to take advantage of weak spots in the enemy's defense. This required superiority in numbers, though, since a shorter front risked being flanked or surrounded.
Ұшу
Қарапайым кемелерге қарсы күресу әрекеттеріне қарамастан, б.з.д. соңғы ғасырларда Македониялықтар мен Римдіктер, негізінен құрлықтағы күштер болғандықтан, тарану тактикасын тоқтатып, жаңа тактика енгізді. Рим дәуірінде жауынгерлік стильде қолға қол соғыс, көптеген ауыр жаяу әскерлердің қатысуымен және кемеде орналасқан катапульттардың қолдауымен басым болды. Бұл өзгеріс, үлкенірек кемелерге және әрбір ескекке көбірек адамдарға көшуге әкелді. Бұл қозғалыс жылдамдығын төмендеткенімен, жекелеген ескекшілерден кем дағды талап етілді. Осылайша, флоттар ескекшілерге, өмір бойы тәжірибесі бар адамдарға аз тәуелді болды. Таранудағы сәттілік дағды мен сәттің үйлесіміне көп тәуелді болғандықтан, көне теңіз шайқастарында маңызды рөл атқармады. Римдіктер карфагендіктердің тарану тактикасын "корвус" немесе "қара құс" деп аталатын құрылғыны ойлап табу арқылы жеңді. Бұл құрылғыда тікенек болып, жау кемесіне ілініп, таранушы кеменің мұртынан ұстап, кемеге түсуге арналған жол жасады. Артықшылықтарына қарамастан, бұл көпірдің бір кемшілігі болды: оны құйынды теңізде қолдануға болмайды. Мұндай дауылдарда римдік флоттары толығымен жойылуы мүмкін еді. Римдіктер Пун соғыстарының теңіз шайқастарында кемеге түсу тактикасын қолдануын жалғастырды, бірақ корвустың қолданудан шығарылғаннан кейін карфагендік кемелерін тарату туралы да хабарлар бар. Граппельдер мен тақтайшаларды қолдану – бұл корвусқа қарағанда икемдірек кемеге түсудің тағы бір көне әдісі болды. Агриппа корвусқа ұқсас функциясы бар "арпакс" қаруын енгізді.
Despite the attempts to counter increasingly heavy ships, ramming tactics were superseded in the last centuries BC by the Macedonians and Romans who were primarily land based powers. Hand to hand fighting with large complements of heavy infantry supported by ship borne catapults dominated the fighting style during the Roman era, a move that was accompanied by the conversion to heavier ships with larger rowing complements and more men per oar. Though effectively lowering mobility, it meant that less skill was required from individual oarsmen. Fleets thereby became less dependent on rowers with a lifetime of experience at the oar. Success in ramming depended so much on a combination of skill and good fortune that it played a somewhat subordinate part in most ancient sea fights. The Romans baffled the ramming tactics of the Carthaginians by the invention of the corvus, or crow, a plank with a spike for hooking onto enemy ships which grappled the prow of the rammer, and provided a gangway for boarders. Despite its advantages, the boarding bridge had a serious drawback: since it could not be used in rough seas. The corvus may have cost the Roman Navy entire fleets in such storms. The Romans did continue their boarding tactics in the naval battles of the Punic Wars, but are also reported as ramming the Carthaginian vessels after the abandonment of the corvus. An older and alternative way for boarding was the use of grappling hooks and planks, also a more flexible system than the corvus. Agrippa introduced a weapon with a function similar to the corvus, the harpax.
Орта ғасырлар
7-ші ғасырдың басына дейін, триреманың бастапқы түрі туралы біліммен бірге, оның жоғары жылдамдығы мен маневрлік қабілетімен бірге, тарану тактикасы толығымен жойылды. Тарану орнына, кеменің алдыңғы бөлігіне қарсыластың ескек теруін бұзуға және жау кемесіне шабуыл жасау үшін платформа ретінде қызмет ететін ұзын тікен орнатылды. Тарану тактикасының жалғыз қалған мысалдары – кемелерді бір жағына бұру үшін соқтығысуға жасалған әрекеттер туралы сирек кездесетін сілтемелер еді. Ерте орта ғасырдың көп бөлігінде Жерорта теңізіндегі ең ірі әскери флот болған Византия флоты, флагманды ортаға, ал ауыр кемелерді формацияның қанаттарына орналастыратын, жаудың қанаттарын айналып өтуге арналған ай тәрізді формацияны қолданды. Осыған ұқсас тактиканы 7-ші ғасырдан бастап олармен жиі соғысқан араб флоты да қолданған деп саналады. Византиялықтар грек отын – өте тиімді тұтандырғыш сұйықтықты теңіз қаруы ретінде алғаш қолданды. Ол металл түтік немесе сифон арқылы, қазіргі заманғы от тастағышқа ұқсас, кеменің алдыңғы бөлігінен атылатын. Грек оты напалмға ұқсас болды және бірнеше маңызды византиялық жеңістердің кілті болды. 835 жылға қарай, бұл қару арабтарға жетті, олар оны "өрт кемелері" деп аталатын харракалармен жабдықтады. Теңіз шайқасының бастапқы кезеңдері – жанғыш снарядтардан, жебелерден, тікенді сымдардан және сүңгілерден бастап, зымырандармен алмасу болды. Мақсат – кемені батыру емес, жау экипажын басталғанға дейін, яғни соғыс нәтижесін шешетін кемеге шабуыл жасау алдында әлсірету болды. Жаудың күші жеткілікті түрде азайғаны анықталғаннан кейін, флоттар жақындасып, кемелер бірімен-бірі байланысты, теңізшілер мен жоғарғы қатардағы ескекшілер жау кемесіне өтіп, қолма-қол шайқасқа түсті. Византия дромдарында палуба экипажын қорғау үшін, теңізшілер қалқандарын ілуге болатын қоршаулар болды. Ірі кемелерде де мачталардың екі жағында ағаштан жасалған қамалдар болды, бұл садақшыларға жоғарыдан оқ атуға мүмкіндік берді. Византия галереяларында соғыстың басым бөлігін ауыр қаруланған және бронеленген әскерлер, яғни гоплиттер немесе катафракттар жүзеге асырды. Олар ескекшілердің қозғалысын шектеу үшін, ескек терушілерді арқанға шалып, содан кейін шайқасқа қосылатын. Егер кемеге шабуыл жасау тиімді деп табылмайтын болса, жау кемесін полюстермен итеруге болады. Роджер Лаурия (шамамен 1245–1305) – Сицилия кештей соғысында Арагон флоты үшін француз Анжу флотына қарсы шайқасқан ортағасырлық табысты теңіз тактигі. 1283 жылдың шілдесіндегі Мальта шайқасында ол Анжу галереяларын ашық түрде сынап, жағаға мұрттарымен тіреліп тұрғанда шығарды. Оларға мықты қорғаныс позициясында қарсы шабуыл жасау өте қауіпті болар еді, өйткені бұл жақсы бірігуді қамтамасыз ететін, ескекшілердің жағаға қашуына мүмкіндік беретін және жаяу әскерді жағалауға көшіру арқылы әлсіз позицияларды нығайтуға мүмкіндік беретін. Ол сондай-ақ, француз әскерлеріне қарағанда кемеден кемеге жылдам қозғала алатын тәжірибелі арбаушылар мен жеңіл жаяу әскерді қолданды. 1284 жылы Неаполь шығанағындағы шайқаста оның әскерлері шабуыл жасау алдында сабынға толы саздан жасалған ыдыстарды лақтырып жіберді; ыдыстар жау палубаларына соққанда, олар қауіпті түрде сырғалқы болып, ауыр жаяу әскердің аяғын тікелей ұстауы қиын болды.
No later than the 7th century AD, ramming tactics had completely disappeared along with the knowledge of the original trireme and its high speed and mobility. The ram was replaced by a long spur in the bow that was designed to break oars and to act as a boarding platform for storming enemy ships. The only remaining examples of ramming tactics was passing references to attempts to collide with ships in order to roll it over on its side. The Byzantine navy, the largest Mediterranean war fleet throughout most of the Early Middle Ages, employed crescent formations with the flagship in the center and the heavier ships at the horns of the formation, in order to turn the enemy's flanks. Similar tactics are believed to have been employed by the Arab fleets they frequently fought from the 7th century onward. The Byzantines were the first to employ Greek fire, a highly effective incendiary liquid, as a naval weapon. It could be fired through a metal tube, or siphon, mounted in the bows, similar to a modern flame thrower. Greek fire was similar to napalm and was a key to several major Byzantine victories. By 835, the weapon had spread to the Arabs, who equipped harraqas, "fireships", with it. The initial stages in naval battles was an exchanges of missiles, ranging from combustible projectiles to arrows, caltrops, and javelins. The aim was not to sink ships, but to deplete the ranks of the enemy crews before the boarding commenced, which decided the outcome. Once the enemy strength was judged to have been reduced sufficiently, the fleets closed in, the ships grappled each other, and the marines and upper bank oarsmen boarded the enemy vessel and engaged in hand to hand combat. Byzantine dromons had pavesades, racks along the railings, on which marines could hang their shields, providing protection to the deck crew. Larger ships also had wooden castles on either side between the masts, which allowed archers to shoot from an elevated firing position. On Byzantine galleys, the brunt of the fighting was done by heavily armed and armored troops called hoplites or kataphraktoi. These would attempt to stab the rowers through the oarports to reduce mobility, and then join the melee. If boarding was not deemed advantageous, the enemy ship could be pushed away with poles. Roger of Lauria (c. 1245–1305) was a successful medieval naval tactician who fought for the Aragon navy against French Angevin fleets in the War of the Sicilian Vespers. At the Battle of Malta in July 1283, he lured out Angevin galleys that were beached stern first by openly challenging them. Attacking them in a strong defensive position head on would have been very dangerous since it offered good cohesion, allowed rowers to escape ashore and made it possible to reinforce weak positions by transferring infantry along the shore. He also employed skilled crossbowmen and almogavars, light infantry, that were more nimbler in ship to ship actions than heavily armed and armored French soldiers. At the Battle of the Gulf of Naples in 1284, his forces launched clay cooking pots filled with soap before attacking; when the pots broke against the enemy decks, they became perilously slippery and difficult for heavy infantry to keep their feet on.
Ерте заманауи кезең
Үлкен көлемдегі галереялық ұрыстарда 16 ғасырдың соңына дейін тактика негізінен өзгермеді. 1571 жылы Лепанто шайқасында қолданылған, бір қатарға тізелген жарты ай пішіндес формацияны Византия флоты шамамен мың жыл бұрын қолданған. Галлея құрамының алдыңғы қатарларының практикалық ең үлкен мөлшері ортада 65 кемені, ал сол және оң қанаттарда тағы 53–54 кемені құрады. 14 ғасыр шамасында қаңтар мен кішігірім атыс қарулары енгізілді, бірақ тактикаға бірден елеулі әсер етпеді. Керісінше, теңіз артиллериясы галеялардың алға қарай шабуылдау күшін арттырды. Галлеялардағы алғашқы ауыр артиллерия басқа қаруланған галеяларға қарсы алыстан оқ ату үшін қолданылмады. Заманауи қаңтардың тиімді қашықтығы шамамен 500 м (1600 фут) болатын, галея бұл қашықтықты шамамен екі минутта жүзіп өте алатын, кез келген артиллериялық құралды қайта жүктеу уақытынан әлдеқайда жылдам. Сондықтан қарушылар атуды соңғы мүмкіндікке дейін тоқтататын, бұл қысқа қашықтықтағы атыс қаруларының қолданылған дәуіріндегі жаяу әскер тактикасына ұқсас еді. Мұңдықтар көбінесе шашыранды оқтармен және басқа да жеке құрамға қарсы оқ-дәрілермен зарядталған. Қаруланған галеямен шабуылдың әсері көбінесе айқын болды, мысалы, 1528 жылғы оқиғада генуялық командир Антонио Дорианың галеясында болған оқиғаны қарастырайық. Сицилиялық Дон Уго де Монкаданың кемесінде ол базиликтен бір оқ, екі жартылай қаңтардан және төрт кішкентай қаңтардан атылған оқтардың 40 адамды өлтіргеніне куә болды. Ренессанс дәуіріндегі галеялардың орташа жылдамдығы өте төмен болды, тек 3–4 түйін, ал формацияны сақтап тұрғанда 2 түйін ғана. 7 түйінге дейін қысқаша жылдамдыққа 20 минутқа қол жеткізуге болады, бірақ ескектердің шаршауына қауіп бар еді. Бұл галеялық ұрыстарды салыстырмалы түрде баяу етіп, әсіресе 100 немесе одан да көп кемелер қатысқан кезде байқалды. Галлеяның әлсіз жерлері әрқашан бүйірлері және әсіресе артқы жағы, командалық орталық болды және кез келген шабуылшының басым нысанасы еді. Егер бір жақ екіншісінен оқтап өте алмаса, шайқас кемелердің бір-біріне қарсы соғысуымен басталды. Соғыс басталғанда, галеялар бір-біріне мұрттарымен жабысып, шайқас алдыңғы қатардағы кемелерде жүрді. Егер бір кемедегі жауынгерлер толық жеңіліске ұшырамаса, резервтік кемелерден жаңадан келген жауынгерлер шайқасқа қосыла алатын еді. Қауіпсіз жағалаудағы қорғаныс позициясында галеялар мұрттары теңізге қаратылып, құмға тіреліп тұратын. Бұл өте мықты қорғаныс позициясын құрды, ескектер мен теңізшілерге құрлықтағы қауіпсіз жерге қашуға мүмкіндік берді, ал шабуылдан қорғануға тек солдаттар мен жауынгерлер қалды.
Tactics remained essentially the same until In large scale galley engagements the end of the 16th century. The same basic crescent formation in line abreast that was employed at the battle of Lepanto in 1571 was used by the Byzantine fleet almost a millennium earlier. The practical maximum size of the front ranks of a galley formation was about 65 ships in the center with another 53–54 ships on the left and right wings. Cannons and small firearms were introduced around the 14th century, but did not have any immediate effect on tactics. If anything, the forward offensive power of galleys was accentuated by naval artillery. Early heavy artillery on galleys was not used as a long range standoff weapon against other gun armed galleys. The maximum distance at which contemporary cannons were effective, c. 500 m (1600 ft), could be covered by a galley in about two minutes, much faster than the reload time of any artillery piece. Gun crews would therefore hold their fire until the last possible moment, somewhat similar to infantry tactics in the pre industrial era of short range firearms. The bow guns would often be loaded with scatter shot and other anti personnel ammunition. The effect of an assault with a gun armed galley could often be dramatic, as exemplified by an account from 1528 where a galley of Genoese commander Antonio Doria. On board the ship of Sicilian Don Hugo de Moncada he witnessed how a single volley from a basilisk, two demi cannons and four smaller guns killed 40 men. The estimated average speed of Renaissance era galleys was fairly low, only 3 to 4 knots, and a mere 2 knots when holding formation. Short bursts of up to 7 knots were possible for about 20 minutes, but only at the risk of exhausting rowers. This made galley actions relatively slow affairs, especially when they involved fleets of 100 vessels or more. The weak points of a galley remained the sides and especially the rear, the command center, and were the preferred targets of any attacker. Unless one side managed to outmaneuver the other, battle would be met with ships crashing into each other head on. Once the fighting began with galleys locking on to one another bow to bow, the fighting would be over the front line ships. Unless one was completely taken over by a boarding party, fresh troops could be fed into the fight from reserve vessels in the rear. In a defensive position with a secure shoreline, galleys could be beached stern first with its guns pointing out to sea. This made for a very strong defensive position, allowed rowers and sailors to escape to safety on land, leaving only soldiers and fighting men to defend against an assault.