Арнайы қолданылатын термин: «диван революционері» - өзгеріс туралы сөздерімен ғана шектеліп, іс-қимылға көшпеген адамдарға айтылады. Саяси белсенділік, идеология талқысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көбінесе қарапайымдау айту үшін қолданылатын термин.
Often pejorative term
"Орындық революционері" (немесе орындық белсендісі және орындық социалисі) – бұл сөйлеуші немесе жазушының радикалды мақсаттарды жариялап, бірақ оларды іске асыру үшін ешқандай қадам жасамауының жиі сыни сипаттамасы. Олар көбінесе "орындықтың ыңғайлылығынан" нұсқау беруге ұқсайды.
Armchair revolutionary (or armchair activist and armchair socialist) is a description, often pejorative, of a speaker or writer who professes radical aims without taking any action to realize them, as if pontificating "from the comfort of the armchair".
Мысалдар
1937 жылы Николай Бердяев былай деп жазды: "Батыс Еуропада жылдар бойы тұрғаннан кейін Плеханов толыққанды батыстық және өте рационалистік, білімді болды, бірақ оның білімі жоғары деңгейде емес еді; көбінесе практикалық емес, кабинеттік революционерге ұқсайтын. Ол марксистік ойлар мектебінің жетекшісі бола алатын, бірақ революцияға жетекшілік ете алмайтындығы сол кезде анық болды". Журналист Джули Бурчилл осы мәтіндегі энергия деңгейін былай атап өтті: "Ұзақ, суық қыста батыстық кабинеттік революционердің суыған қанын ешнәрседей қыздыра алмайды, қара терілі адамдардың көшеде нағыз революция жасап жатқанын көруден басқа". Солшыл коммунистерді марксистік қозғалыстардың марксистік-лениндік қанаттары жиі осылай атап келеді. Әсіресе, Италияның белгілі солшыл коммунисі Амадео Бордига кеңестік экономикалық үлгіні жиі сынағандықтан осы атаумен танылды.
In 1937, Nikolai Berdyaev wrote: "After years of living in Western Europe, Plekhanov became entirely a Western and of a very rationalist sort, fairly cultured, although his culture was not of the highest kind; more of an armchair revolutionary than a practical one. He could be a leader of a Marxist school of thought, but he could not be a leader of a revolution; that was made clear at the time of the revolution". Columnist Julie Burchill highlighted the relative level of energy exhibited in this lede: "During a long hard winter, nothing warms the cold blood of the Western armchair revolutionary more than the sight of a bunch of attractive dark skinned people out on the streets having a right old revolution". Left Communists have frequently been called this by the more Marxist Leninist wings of Marxist movements. Amadeo Bordiga, a notable Italian left communist, particularly has been ascribed this title due to his frequent critique of the Soviet economic model.
Мәдениетте
The Guardian газеті бұл клише қолданды: "Біз - креслодағы белсенділердің еліміз, және бұл жақсы, дейді Бриджит Кристи". Уильям Грэм өзінің саяхат кітабын "Латын Америкасы: креслодағы революционердің жазбалары" деп атады. 2014 жылдың желтоқсанында BMJ журналы зерттеу жариялады, ол мүмкін сатирикалық мақсатта жасалған және NHS Choices-та "көңіл көтеруге арналған" деп сипатталды. Зерттеудің мақсаты саяси көзқарастар мен нақты дене белсенділігі деңгейі арасындағы байланысты анықтау еді. Зерттеудің көрсеткен қорытындысы, "креслодағы социалистер" деген жекелеген топ ретінде жоқ, себебі саяси спектрдің екі шетіндегі (сол немесе оң) көзқарастарды ұстанатындар саяси орталықтағы адамдарға қарағанда физикалық жағынан белсендірек болады.
The Guardian used the cliche in this headline: "We’re a nation of armchair activists—and that's OK, says Bridget Christie". William Graham titled his travel book Latin America: Notes from an Armchair Revolutionary. In December 2014, The BMJ published a study, possibly satirical in intent and described as "lighthearted" in NHS Choices, with the purported purpose of determining how political affiliation correlates with literal physical activity levels. The study's stated conclusion was that literal "armchair socialists" as a class do not exist as holders of political views toward either end of the spectrum (left or right) tend to be more physically active than political centrists.