Лео Борхард: неміс-ресей дирижері (1899-1945). Берлин филармониясының музыкалық директоры, Клемперердің көмекшісі. Биографиясы, өмірі мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс дирижері (1899–1945)
German conductor (1899–1945)
Лев Лжевич "Лео" Борхард (31 наурыз 1899 – 23 тамыз 1945) – неміс-ресейлік дирижер және Берлин филармониясының қысқа мерзімге музыкалық директоры болған.
Lew Ljewitsch "Leo" Borchard (31 March 1899 – 23 August 1945) was a German Russian conductor and briefly musical director of the Berlin Philharmonic.
Өмірбаян
Борчард неміс ата-анасының отбасында Мәскеуде дүниеге келді, Санкт-Петербургте өсті, онда ол берік музыкалық білім алды, сонымен қатар Станиславский театрының тұрақты қонағы болды. 1920 жылы Ресей революциясынан кейін Германияға эмиграциялады. Отто Клемперер оны Берлиндегі Кролл опера театрында өзінің көмекшісі етіп тағайындады (Клемперер өзінің қабілеттеріне сенімсіздікпен қарады, Борчардың өзінің дирижерлік шеберлігін сынауын күтті). 1933 жылғы қаңтарда алғаш рет Берлин филармониясын басқарды. 1935 жылы нацистік режим оны саяси сенімсіз деп жариялады. Ол үйінде сабақтарды жалғастырды және Борис Блахер мен Готфрид фон Айнем сияқты достарын қабылдады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Берлинде Андрик Краснов есімімен қарсылық қозғалысының белсенді мүшесі болды, оның міндеттеріне жалған құжаттар жасау бойынша маман Людвиг Лихтвицпен байланыс кірді. 1945 жылғы 26 мамырда, Германияның толық капитуляциясына екі жарым апта қалғанда, ол Берлин филармониясын Титания Паласт кинотеатрында өткізді. Концертте Мендельсонның «Жазғы түнгі арман» увертюрасы, Моцарттың «Ля мажордағы скрипка концерті» және Чайковскийдің «4-симфониясы» орындалды, бұл көпшіліктің зор ықыласына бөленді. Бір аптадан кейін кеңес шенеунігі Николай Берзарин оны оркестрдің музыкалық жетекшісі етіп тағайындады, Швейцарияда эмиграцияда болған Вильгельм Фуртвенглердің орнын басты. Оның нацистерге қарсы көзқарасы және орыс тілін білуі оған оккупациялық билікпен жақын қарым-қатынас орнатуға мүмкіндік берді. Ол БПО-ның бас дирижері ретінде барлығы 22 концерт өткізді. 1945 жылғы 23 тамыздағы концерттен кейін Борхард пен оның серіктесі Рут Андреас Фридрих британдық полковникпен кешкі асқа шақырылды. Екеуі де кештен қатты ләззат алды, әсіресе, оларға нағыз ет пен ақ нан жеуге мүмкіндік болды. Содан кейін олар виски ішіп, музыка және басқа да тақырыптар туралы хостпен әңгімелесті. Түнгі сағат 22.45-те коменданттық сағат енгізілді, бірақ полковник оларды асықпауға көндірді, өйткені ол оларды өзінің қызметтік көлігімен үйлеріне апарып жібереді. Анықталғанындай, бұрынғы түнде мас американдықтар мен орыстар арасында атыс болғандықтан, Берлиндегі бақылау бекеттеріндегі жағдай шиеленіскен. Олардың британдық жүргізушісі американдық күзетшінің тоқтау туралы қол сигналдарын дұрыс түсінбеді және британдық және американдық секторларының шекарасындағы Кайзерплацтағы (қазіргі Bundesplatz, Берлиннің Вильмерсдорф ауданы) бақылау бекетінен өтіп кетті. Бұл күзетшілердің көлікке оқ атуына себеп болды, нәтижесінде Борхард дереу қаза тапты. Британдық жүргізуші мен Андреас Фридрих аман қалды. Осы оқиғадан кейін әскери бақылау бекеттерін айқын белгілеу қажеттігі туралы шешім қабылданды, осылайша қол сигналдарын пайдалану қажеттігі болмайды.
Borchard was born in Moscow to German parents, and grew up in Saint Petersburg where he received a solid musical education, as well being a regular visitor to the Stanislavsky Theatre. In 1920, after the Russian Revolution, he emigrated to Germany. Otto Klemperer engaged him as his assistant at the Kroll Opera in Berlin (Klemperer, lacking confidence in his own abilities, expected Borchard to critique his conducting technique). He conducted the Berlin Philharmonic for the first time in January 1933. In 1935, he was banned by the Nazi regime as politically unreliable. He continued teaching at his apartment and received his friends, including Boris Blacher and Gottfried von Einem. During World War II he remained in Berlin as a Resistance activist under the name Andrik Krassnow, during which time his duties included contact with Ludwig Lichtwitz, a specialist in false identity papers. On 26 May 1945, two and a half weeks after Germany's unconditional surrender, he conducted the Berlin Philharmonic at the Titania Palast cinema, in a concert featuring the Overture to Mendelssohn's A Midsummer Night's Dream, Mozart's Violin Concerto in A major and Tchaikovsky's Symphony No. 4, to great public acclaim. One week later he was appointed musical director of the orchestra by the Soviet official Nikolai Berzarin, replacing Wilhelm Furtwängler, who was in exile in Switzerland. His anti Nazi credentials and command of the Russian language enabled him to enjoy a close relationship with the occupiers. He gave 22 concerts in total as chief conductor of the BPO. After a concert on 23 August 1945 Borchard and his partner Ruth Andreas Friedrich were invited to dinner by a British colonel. The pair had a wonderful evening especially as it gave them the chance to eat real meat and white sandwiches. Afterwards there was whiskey to enjoy as they discussed music and other subjects with their host. There was a curfew at 10.45pm, but the colonel assured them there was no need to hurry home as he would drive them home in his official car. Unfortunately there had been a gunfight between some drunk Americans and Russians the previous night which meant the checkpoints were on edge in Berlin. Their British driver misinterpreted an American sentry's hand signal to stop at the checkpoint on the border between the British and American sectors at Kaiserplatz (today called lt=Bundesplatz, in Wilmersdorf, a borough of Berlin) and drove through. This caused the sentries to open fire on the car killing Borchard instantly. The British driver and Andreas Friedrich survived. As a result of this incident, it was decided to mark military checkpoints more prominently so that hand signals were not required.