Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландиядағы темір жол желісі
Railway line in Scotland
Эдинбург-Батгейт желісі – Шотландияның шығыс-орталық бөлігінде орналасқан темір жол желісі. Ол сондай-ақ Батгейт тармағы деп те аталады және бастапқыда Эдинбург және Батгейт темір жолы компаниясымен пайдаланылды. Бастапқы Батгейт станциясының қысқа бөлігінен басқа, негізгі желі әлі де қолданыста, және ScotRail компаниясы жүйісті жолаушылар пойыздарын қатынатады.
The Edinburgh–Bathgate line is a railway line in East Central Scotland. It is also known as the Bathgate branch and was originally operated by the Edinburgh and Bathgate Railway. Except for the short section at the original Bathgate terminus, the main line is still in use, with a frequent passenger train service operated by ScotRail.
Эйдри мен Глазгоға дейін кеңейту
2005 жылы Шотландия үкіметі A8 тас жолының аяқталмаған бөлігін автожол стандартына жеткізу жоспарына сәйкес, Глазго мен Эдинбург арасындағы қоғамдық көлік байланыстарын да жақсарту қажет екенін мәлімдеді. 1989 жылғы Драмджеллок станциясы мен Бэтгейт арасындағы Бэтгейт және Коатбридж темір жолының жабық бөлігі қайта жаңартылып, электрлендірілді, ол Драмджеллоктағы Солтүстік Клайд желісімен қосылды. Бұл Глазго мен Эдинбург арасындағы маңызды төртінші темір жол байланысын ашты, соның арқасында Батыс Лотиандағы көптеген қалалар Үлкен Глазго агломерациясына жақсы байланысқа ие болды. 2010 жылдың 12 желтоқсанынан бастап Эдинбург-Бэтгейт бағыты Солтүстік Клайд желісіне қосылды, бұл қызметтер Эрдри арқылы Хеленсбург-Централ және Милнгавиден іске қосылды. Жобаны ұзарту бойынша барлық жұмыстар 2011 жылдың 8 наурызына дейін аяқталды.
In 2005, the Scottish Executive declared that in line with plans to upgrade the unfinished part of the A8 to motorway standard, public transport links between Glasgow and Edinburgh must also be improved. The closed section of the Bathgate and Coatbridge Railway between the 1989 Drumgelloch station and Bathgate was rebuilt and electrified, connecting with the North Clyde Line at Drumgelloch. This opened up an important fourth railway link between Glasgow and Edinburgh, giving many towns in West Lothian better connections to the Greater Glasgow conurbation. From 12 December 2010, the Edinburgh to Bathgate service was absorbed into the North Clyde Line with services from Helensburgh Central and Milngavie via Airdrie. All work on the extension was completed by 8 March 2011.
Тарих
Эдинбург пен Батгейт темір жолы 1849 жылы Ратто маңындағы тоғыстан Батгейтке дейін ашылды. Желінің иесі болған компания бірден оны Эдинбург және Глазго темір жолына жалға берді. Келесі жылдан бастап аймақта тақтатас майы өндіріле бастады, және бұл көлік арқасында желі өте табысты болды. Батгейтте басқа темір жолдар қосылды, ал желі кейіннен Эдинбургтен Глазгоға Эйрдри арқылы өтетін бағыттың бір бөлігіне айналды. 1956 жылы жолаушылар тасымалы тоқтатылды, бірақ 1986 жылы Эдинбургтен Батгейтке дейін қайта жаңартылды. 2010 жылы Эйрдри және Глазгоға дейінгі бағыт қайта ашылып, электрлендірілді, және қазіргі күні желі жолаушылар үшін қарқынды пайдаланылуда.
The Edinburgh and Bathgate Railway was opened from a junction near Ratho to Bathgate, in 1849. The owning company immediately leased the line to the Edinburgh and Glasgow Railway. From the following year, shale oil was extracted in the area, and the line became very successful from that traffic. Other railways joined at Bathgate and the line later became part of a through route from Edinburgh to Glasgow via Airdrie. In 1956 the passenger service was withdrawn, but it was reinstated from Edinburgh to Bathgate in 1986. In 2010 the through route to Airdrie and Glasgow was reopened and electrified, and the line continues in heavy passenger use at the present day.
Рұқсат беру және ашу
Эдинбург пен Батгейт темір жолы (E&BR) 1846 жылғы 3 тамызда Парламент актісімен құрылды. 17 шақырымдық негізгі желі Эдинбург және Глазго темір жолының негізгі бағытындағы Ратто маңындағы қосылыстан Батгейтке, сол кездегі маңызды өндіріс орталығына дейін салынбақ болды. Бұған қоса, Мидкалдерге, Бинни карьерлеріне, Баррактан Уитбернге және Уитберннен Батгейтке тармақтар салу жоспарланған, бірақ іс жүзінде олардың тек біреуін E&BR салды. Уәкілеттік капитал 250 000 фунт стерлинг құрады. 1847 және 1848 жылдарғы екі акті жол бойында өзгерістер енгізуге рұқсат берді. Жұмыстың бас инженері Томас Грейнгер болды. E&BR салған жалғыз тармақ Уфоллға дейін болды, ал одан минералды темір жол желісі Ecclesmachan маңындағы Бинни карьеріне дейін созылды. Батгейтке дейінгі негізгі желі 1849 жылғы 12 қарашада ашылды. Компания E&GR тарапынан қолдау алды, ал E&BR ашылған күнінен бастап 999 жылға E&GR-ға желісін жалға берді. Жалға алу төлемі желі құнының 4 пайызынан және түсімдердің бір бөлігінен тұрды. Батгейт тоғысынан (Ратхо маңында) басталатын алғашқы станциялар – Броксберн, Хьюстон және Батгейт.
The Edinburgh and Bathgate Railway (E&BR) was authorised by Act of Parliament on 3 August 1846. The main line of 11 miles (17 km) was to run to Bathgate, then an important manufacturing town, from a junction near Ratho on the Edinburgh and Glasgow Railway main line. In addition there were to be branches to Midcalder, to Binny Quarries, from Barrack to Whitburn, and a loop from Whitburn to Bathgate, though in fact only one of these was built by the E&BR. The authorised capital was £250,000. Two subsequent Acts, in 1847 and 1848, authorised deviations. The engineer for the work was Thomas Grainger. The only branch that was built by the E&BR was to Uphall, and from there a mineral railway extension ran to the Binny Quarry, near Ecclesmachan. The main line to Bathgate was opened on 12 November 1849. The company had been encouraged by the E&GR, and the E&BR leased its line to the E&GR for 999 years from the date of opening. The lease charge was 4% of the capital cost of the line plus a proportion of receipts. The initial stations from Bathgate Junction (near Ratho) were Broxburn, Houston, and Bathgate.
Батгейттегі оқиғалар
Батгейт желісі ұсынылған кезде дәстүрлі өнеркәсіптердің бекінген орталығы болды, бірақ жағдай революциялық өзгеріске ұшырады, қашан Джеймс Янг, өнеркәсіптік химик, торбаниттен – мұнайдың бір түрінен – парафин өндірудің өнеркәсіптік процесін жасады. Ол 1850 жылғы қазан айында осы процеске патент алды, ал торбанит Батгейт пен Уитберннің арасындағы Торбанилл иелігінде табылды. Янг Эдвард Уильям Бини және Эдвард Мелдруммен серіктестікке кірісіп, 1851 жылғы ақпанда Батгейт зауыдының жұмысын бастады. Бұл әлемдегі алғашқы коммерциялық мұнай зауыты болды. Торбанит қоры таусылғаннан кейін, Батгейтте және аймақтағы басқа жерлерде шифер тастар пайдаланылды, олардың мұнайға қанағаттандырарлық мөлшері болмаса да, коммерциялық тұрғыдан сұранысқа ие болды. Эдинбург және Глазго темір жолы E&BR желісінен Блэкхоллға дейін тармақ желісін салды, бұл Янгтың мұнай өңдеу орнатылысын байланыстырды; желі 1850 жылы ашылды және Батгейт станциясының шығысынан E&BR-ден бөлінді. Монкленд темір жолдары да осы аймаққа жетуді қалап, өз желісін Блэкстоун-джонкшн (бұрынғы Сламаннан темір жолы) және Армадальден шығысқа қарай ұзартты, екі бағыт та 1855 жылы Батгейтке жетіп, қаламен Эйрдри және Коатбриджді Монкленд темір жолдарының арқанмен жұмыс істейтін Балочни бөлігі арқылы байланыстырды. 1859 жылға дейін арқанмен жұмыс істейтін бөлімдер «жаңа желімен» ауыстырылды, бірақ Коатбридж мен Глазго арасындағы тікелей NBR желісі тек 1871 жылға дейін қолжетімді болды. E&BR желісінен жақын жердегі кен орындарына көптеген минералды тармақтар салынды.
Bathgate was an established centre of traditional industries when the line was proposed, but the situation was revolutionised when James Young, an industrial chemist, had developed an industrial process of manufacturing paraffin from torbanite, a type of oil shale. He had obtained a patent for the process in October 1850, and the torbanite had been discovered on the Torbanehill estate, about halfway between Bathgate and Whitburn. Young joined in partnership with Edward William Binney and Edward Meldrum and the Bathgate Works started operations in February 1851. This was the first commercial oil works in the world. When the torbanite was exhausted, shale rocks were exploited, at Bathgate and elsewhere in the locality, and although they had an inferior oil content they were nonetheless commercially desirable. The Edinburgh and Glasgow Railway built a branch line from the E&BR line to Blackhall, connecting Young's oil processing plant; the line opened in 1850 and diverged from the E&BR immediately east of the Bathgate station. The Monkland Railways too wished to reach the area and they extended their line eastward from Blackstone Junction (on the former Slamannan Railway) and from Armadale, both routes reaching Bathgate in 1855, and connecting the town to Airdrie and Coatbridge, via the rope worked Ballochney Railway section of the Monkland Railways. The rope worked sections were by passed by the "new line" by 1859, but it was not until 1871 that a direct NBR line between Coatbridge and Glasgow was available. Numerous mineral branches were built from the E&BR line to nearby points of extraction.
Солтүстік Британ темір жолы
Эдинбург және Глазго теміржолы 1865 жылдың 1 тамызында Солтүстік Британ теміржолына қосылды; E&GR өзі алдыңғы күні Монкленд теміржолын сіңірген еді.
The Edinburgh and Glasgow was absorbed by the North British Railway on 1 August 1865; the E&GR had itself absorbed the Monkland Railways the previous day.
Бангур жекеменшік темір жолы
1904 жылғы маусымда алғашқы науқастар Дечмонт маңындағы Бангур ауылы ауруханасына қабылданды, ол психикалық аурухана еді. Ауданның жол желісі жеткіліксіз болды, ал үлкен ғимараттарға көмірден басқа көптеген жалпы тұтыну тауарлары қажет болды. 1905 жылғы 19 маусымда Эдинбург және округтік ақылсыздық жөніндегі кеңестің 1900 жылғы 30 шілдедегі Заңымен бекітілген E&BR желісінен жеке салалық темір жол халыққа ашылды. (Бұл жол аурухана құрылысымен байланысты ресми ашылу күнінен бұрын қолданылған болуы мүмкін.) Оны Солтүстік Британ темір жолы басқарды, Дечмонтта жалпы жұртшылыққа қолжетімді аралық станция болды, сондай-ақ көптеген қызметкерлер Дечмонтта тұрып, ауруханаға бару үшін темір жолдан пайдаланды. Бангур стансасы жеке деп есептелді, ал оған және одан шығатын билеттерге "Бангур (жеке)" деп белгі қойылды. NBR-дің жұмыс шарттары ауруханадан NBR-ге жыл сайын 1500 фунт стерлинг кіріс кепілдігін талап етті. Нақты кіріс жылына 300 фунт стерлинг болды, демек, субсидия 1200 фунт стерлингке жетті.
In June 1904 the first patients were admitted to Bangour Village Hospital, a mental hospital near Dechmont. The road network in the district was inadequate, and the large premises would require a considerable volume of general stores as well as coal. A private branch railway was opened to the public on 19 June 1905 from the E&BR line, authorised by the Edinburgh and District Lunacy Board Act, 30 July 1900. (The line may have been used before the official opening date in connection with construction of the hospital.) It was worked by the North British Railway, and there was an intermediate station at Dechmont, available to the general public, and many of the staff lived at Dechmont and used the railway for travel to the hospital. Bangour station was considered private, and tickets issued to and from it were marked "Bangour (Private)". The terms of operation by the NBR required the hospital to guarantee an income of £1,500 annually to the NBR. It was estimated that the actual income was £300 a year, so that the subsidy amounted to £1,200.
Ғасыр ортасындағы өзгерістер
1970-1980 жылдары Эдинбургтегі жол қозғалысының тығырыны күшейді. Сонымен қатар, Ливингстон жаңа қаласы бастапқыда баяу дамығанмен, қазір едәуір өсіп, Эдинбург және Глазгоу негізгі желісінен Батгейтке дейін E&BR желісін тармақ ретінде қайта ашу жобасы әзірленді, бұл жоба бастапқы E&BR негізгі желісінің бағытын ұстанды.
The road traffic congestion in Edinburgh became increasingly difficult in the 1970s and 1980s. In addition, Livingston New Town had now developed considerably from a slow start, and a scheme was prepared to reopen the E&BR line as a branch from the Edinburgh and Glasgow main line to Bathgate, following the original E&BR main line.
Қайта ашу
1956 жылы жолаушылар тасымалы тоқтатылғаннан бері Батгейтке және одан жүк тасымалын (көбінесе автокөлік тасымалын) ғана жүргізгеннен кейін, желі 1986 жылғы 24 наурызда British Rail тарапынан жолаушылар тасымалына қайта ашылды. Лотиан облыстық кеңесі жобаға маңызды қаржылай көмек көрсетті, мақсаты 1980-жылдардың ортасында жол қабылданысы нашарлағандықтан Эдинбургке және одан оралу қиындықтарын азайту, сондай-ақ Батыс Лотианның өнеркәсіптік құлдырауынан туындаған қиындықтарды жеңілдету болды. (Жолаушылар қызметі 1956 жылы тоқтатылғандықтан, сланце майының қалған өнеркәсібі жойылды, көмір өндіру 1984–1986 жылдары Тэтчер үкіметі тарапынан дерлік тоқтатылды, ал British Leyland-тың Батгейт зауыты жабылуға белгіленді.) Жобаны жүзеге асыру барысында үнемдеу шаралары қабылданды – атап айтқанда, үш миль теміржол жолы алынып тасталды, ал Кауберн және Кармондин аралығында Упхалл теміржол станциясы мен Ливингстон Солтүстік теміржол станциясына қызмет ететін жалғыз жол салынды. Жолаушылар желісі Батгейттегі терминалға дейін жалғасты, ал жүк тасымалына арналған желі (бұрынғы Down желісі) Кармондин және Батгейт ауласы арасында жүрді. Желі жолаушылар саны бойынша табысқа жетті; пайдалану көзделгеннен әлдеқайда жоғары болды, және жылдар бойы сенбі күнгі пойыздар енгізілді, ал жұмыс күндері негізгі қызмет сағат сайынғыдан шың сағаттарда әр 30 минут сайын екі есеге артты. 1986 жылы British Rail қайта ашқаннан бастап электрлендіруге дейін жолаушылар пойыздары дизельдік көп бірліктермен (алғашқыда негізінен 101 кластық, содан кейін 1987 жылдан бастап негізінен 150 кластық, содан кейін (2008–2009) 158 немесе 170 кластық) қызмет көрсетті. Эйрдри–Батгейт теміржол желісінің құрылысы аяқталғаннан және бағыттың электрлендірілуінен кейін, қызмет Солтүстік Клайд желісінің кестесіне енгізілді, және 334 кластық электрлік көп бірліктермен қызмет көрсетіледі. 380 кластық құралдарды жеткізіп берудегі және іске қосудағы кешігу Эдинбург пен Батгейт арасында дизельдік қызметтердің бастапқыда жұмыс істеуіне әкелді. 2011 жылы Эдинбург Уэверли мен Хеленсбург Централ арасында жарты сағаттық қызмет енгізілді.
Having only carried freight traffic to and from Bathgate (mainly automotive traffic) since passenger services ceased over the line in 1956, the line was reopened to passenger services on 24 March 1986 by British Rail. Lothian Regional Council provided substantial funding toward the project, which was intended to help ease commuting difficulties to and from Edinburgh as road congestion worsened in the mid 1980s, and to alleviate some of the hardship caused by West Lothian's industrial decline. (Since passenger services had ceased in 1956, the remaining shale oil industry became extinct, coal mining was virtually ended in 1984–1986 by the Thatcher government, and the Bathgate plant of British Leyland was slated for closure.) Economies were made in the project delivery specifically three miles of railway were removed and between Cawburn Jn and Carmondean Jn, a single line was provided, serving Uphall railway station and Livingston North railway station. The passenger line continued to the terminus at Bathgate while a freight only line (the former Down line) ran between Carmondean Jn and Bathgate yard. The line succeeded in respect of patronage; usage was well above predictions and over the years, Sunday trains were introduced, and the basic weekday service doubled from hourly to every thirty minutes each way during peak hours. From the lines reopening in 1986 by British Rail until electrification, passenger train services were operated by diesel multiple units (at first mainly Class 101s, then from 1987 mainly Class 150s and then (2008–9) Class 158 or Class 170s.) Following completion of the Airdrie–Bathgate rail link and electrification of the route resulting in the incorporation of the service into the North Clyde Line timetable, services has been operated by Class 334 electric multiple units. Delay in the delivery and commissioning of the Class 380 resulted in diesel services operating initially between Edinburgh and Bathgate. In 2011, a half hourly service between Edinburgh Waverley and Helensburgh Central was introduced.