Кіріспе

Германиядағы бенедиктиндер аббаттығы.

Хирсау аббаттығы, бұрын Хиршау аббаттығы деп аталған, бір кездері Германиядағы ең маңызды бенедиктиндер аббаттығының бірі болған. Ол қазіргі Баден-Вюртемберг штатында, Қара Орман тау тізбегінің солтүстік беткейлерінде орналасқан. 11-12 ғасырларда монастырь Хирзаулық Вильгельмнің Германия жерінде "Хирсау реформалары" ретінде іске асырған Клюниак реформаларының орталығы болды. Кешен 1692 жылы Палатин мұрагерлігі соғысы кезінде қирап, қайта салынбады. Кейін уақытта қираған орын тас карьері ретінде пайдаланылды.

Қасиетті Аврелий

Хирзаудағы христиан ғибадатханасы 8 ғасырдың соңында салынған. Монастырь 830 жылы Рейн франктарының графы Эрлафрид Кальвтың ұлы, Верчелли епископы Нотингтің ықпалымен құрылды. Ол оған 475 жылы қайтыс болған армян епископы Ридитионың әулие Аурелийдің қасиетті қалдықтарын және басқа да құнды заттарды Миланнан әкелді. Олар алдымен Санкт-Назарий ғибадатханасының ораториясына орналастырылды, ал Хирзаудағы монастырь графтың иелігінде салынды. Ол Фулда аббаттығынан келген он бес монахтан тұратын топпен қоныстанды, олар Рабан Мавр мен Валафрид Страбонның шәкірттері болды, ал басшысы Людеберт немесе Лутперт еді. Граф Эрлафрид жаңа негізді кең жерлермен және басқа да сыйлықтармен қамтамасыз етті, сондай-ақ бүкіл иелігін Лутпертке салтанатты түрде табыстады, бірақ бұл жерде әулие Бенедикттің ережесі сақталуы керек еді. Әулие Аурелийге арналған алғашқы ғибадатхана 838 жылға дейін аяқталмай, Майнц архиепископы Одгардың қатысуымен киеленді, сол кезде қасиетті қалдықтар уақытша сақталған жерден жаңа ғибадатханаға көшірілді. Ол ғимаратты жаңарту жұмыстарын жүргізді, бірақ өте баяу, сондықтан олар 1065 жылға дейін толықтай жаңартылмады, сонда Швабиядағы танымал Эйнсиедельн аббаттығынан онға жуық монахтар монастырды қайта қоныстандырды, олардың төбесінде аббат Фредерик тұрды.

Қасиетті Петір мен Пауыл

Фредерик аббаттан бас тартылып, Калв графтары оның сайланған мұрагері Фредерик аббатын қызметтен босатты. Олардың Регенсбург епискобы Оттомен алыс байланысы болған. 1069 жылдың мамыр айында Уильям, Сент-Эммерам аббаттығының монахы, мұрагер болып тағайындалды. Ол дереу монастырь басқаруын өз мойнына алды, бірақ 1071 жылы әділетсіз түрде қуылған бұрынғы аббаттың қайтысынан кейін ғана аббаттық батаны қабылдаудан бас тартты. Ол 1071 жылы Аспанға көтерілу күні Шпейер епискобымен салтанатты түрде тағайындалды. Уильям келген кезде монастырьдың жағдайы қанағаттанарлық емес еді. Монахтар тығырық жағдайда өмір сүрді, себебі ғимараттар әлі толыққан емес, сонымен қатар Нагольд өзенінің су тасқынынан жиі зардап шекті. Граф Адалберт монастырь мүлігінің бір бөлігін әлі де иеленді, сонымен қатар қауымға тиімсіз ықпал етіп, тұрақты тәртіп әлсіреген еді. Аббат Уильямның ынтасы мен сақтығы осы жағдайды біртіндеп түзетіп, рухани және материалдық жағынан үлкен өркендеуге жол ашты. Киелі Рим империясын шайқалтқан Инвеституралық дау кезінде ол аббаттықты Калв графтарынан тәуелсіздікке жеткізіп, қаржысын тұрақтандырды. 1089 жылы Хирзау монахтары Цвифальтен аббаттығын құрды. Уильям басталған құрылыстарды аяқтады және 1082 жылдан бастап, қауымның өсіп келе жатқан қажеттіліктеріне сәйкес, Нагольд өзенінің қарсы бетіндегі биік жазықта жаңа монастырь кешенін салды. 981 жылы Мажолус аббаты тұсында аяқталған Клюни II үлгісінде салынған Пётр мен Пауыл аббат шіркеуі 1091 жылы қасиеттендірілді. Келесі жылы монастырь Сент-Галл жоспары бойынша салынған жаңа монастырь кешеніне көшіп, ескі Сент-Аврелий монастыры скитке айналдырылды. Сонымен қатар, Уильям Германияда бұрын әйгілі болған монастырь мектебін қайта құрды. Бірақ аббаттың ең үлкен еңбегі, әсіресе оның есімімен байланыстырған жұмысы – қауымның ішінде жасаған реформасы болды. Клюни сол кезде өзінің даңқының шыңында болғандықтан, Уильям бірнеше монахтарын Клюни әдет-ғұрыптары мен ережелерін үйренуге жіберді, содан кейін Хирзауда Клюни тәртібі енгізілді. Оның Конституциясы Hirsaugienses арқылы Ordo Hirsaugiensis құрылды. Хирзау реформасы деп аталатын бұл ережені қабылдау Германиядағы Бенедиктин монастырларын жандандырды, мысалы, Швабиядағы Қара Ормандағы Цвифальтен, Блауберен, Петерсхаузен, Сент-Петр және Сент-Джордж, сондай-ақ Тюрингиядағы Рейнхардсбрунн монастыры, Франкониялық Комбург және Каринтиядағы Лаванталдағы Сент-Полс аббаттығы. Хирзау скиттері Рейхенбах және Шёнрайнде, Баварияның Фишбахау және Тюрингияның Паулинцелла аймақтарында орналасқан. Папа Григорий VII және Кентерберий архиепископы Анзельмнің досы және корреспонденті Уильям өз заманының саяси-шіркеулік дауларына белсене қатысты. Сондай-ақ, ол "De musica et tonis" трактатының, сондай-ақ "Philosophicarum et astronomicarum institutionum libri iii" еңбегінің авторы болды, бұл бірнеше ғасыр бойы монастырь өміріндегі стандартты еңбек болып саналды. Уильям басшылығымен Хирзаудан монахтар Германиядағы басқа монастырларды реформалауға жіберілді, және одан жеті жаңа монастырь құрылды. Оның басшылығымен қауымның саны 150-ге дейін өсті, қолмен жұмыс істеу және қолжазбаларды көшіру олардың қызметінің маңызды бөлігін құрады. Императорлар мен папалардан уақыт өте келе көптеген жеңілдіктер мен артықшылықтар алынды. Он екінші ғасырда аббат Манегольдтың автократиялық билігі бір уақытқа ішкі келіспеушіліктерге және қатаң тәртіптің әлсіреуіне әкелді, бірақ бірнеше аббаттардың күшті күш-жігері құлдырауды тоқтатты және қатаң тәртіпті уақытша қалпына келтірді. XII ғасырдың соңында Хирзау аббаттығы қайтадан материалдық және рухани жағынан құлдырады. Содан кейін ол ешқашан маңыздылыққа ие бола алмады. Алайда XV ғасырда атақты "Кеден" біртіндеп мәнсіз болып кетті. Отыз сегізінші аббат Вольфрам (1428–1460) заманауи Мелк реформасын енгізді. Бірнеше жылдан кейін Хирзау Бурсфельде аббаттығының конституциясын қабылдады және Бурсфельде қауымының бөлігі болды. Вольфрамның ізбасары Бернхард қайта жаңғырту жұмыстарын жалғастырып, аббаттықты қарыздан босатты, монастырь ғимараттарын қалпына келтірді және басқа да бірнеше монастырларды реформалады. Иоанн III (1514–1556) аббат кезінде Хирзау қиын жағдайға түсті: протестанттық реформация өз ықпалын сезіне бастады, және қысқа уақыт күресінен кейін аббаттық Вюртемберг герцогы Ульрихтің қатысуымен лютерандық қолға көшті, бірақ монастырь сипатын сақтап қалды. Реформация салдарынан 1558 жылы ол секуляризацияланды.