Кіріспе

Скрипкада ойнау техникасының егжей-тегжейі

Скрипкада ойнау – аспапты жақ сүйегі мен кіндік сүйегінің арасында ұстауды қамтиды (осы позаның түрлері төменде келтірілген). Струналар садақпен жүргізу арқылы (арко) немесе оларды тартып (пиццикато) дыбыс шығарылады. Сол қол саусақтармен струналарды басып, дыбыс шығаратын струнаның ұзындығын реттеу арқылы әртүрлі биіктіктегі дыбыстарды тудырады.

Дұрысы

Скрипканы түрліше ұстап ойнау мүмкін. Көптеген музыканттар аспаптың төменгі бөлігін сол иық пен жақ сүйегінің арасында ұстайды, көбінесе жартылай бекітілген жақ тірегі мен алынып тасталатын иық тірегінің көмегімен. Егер скрипкашы дұрыс ұстаса, аспапты қолдарынан жіберсе де, ол орнынан жылмайды. Аспапты ұстаудың тағы бір кең таралған тәсілдері – отырып ойнағанда карнатикалық поза, онда орама аяққа тіреледі, немесе бишілердің «кит» немесе «пошет» ұстанысы, ол қолдың бойымен, қабырға қуысының төменгі жиегінен ұсталады, бірақ бұл дәстүрлі ұстанымдар емес. Тарихи тұрғыдан қарағанда, барокко скрипкасын көбінесе жақ тірегінсіз ұстаған, және бүгінде тарихи музыканы орындайтындар да осылай ұстайды. Мароккода скрипканы отырған музыканттың санына тік ұстап, сол қолымен тепе-теңдікті сақтайды. Жақ тірегі мен иық тірегі түрлі стильдерде және пішіндерде болады, сондықтан әр адам өзінің дене бітімі мен ойнау стиліне ең қолайлы комбинацияны таба алады. Кейде идеалды комбинацияны табуға көп уақыт кетуі мүмкін. Қандай жабдық болса да, музыкант әдетте тепе-теңдікті, табиғилықты және жайлылықты сақтауға тырысады, омыртқасы тік, әсіресе мойны. Көптеген скрипкашылардың мойнында ұзақ қысымнан пайда болатын қызғылт түсті із қалған, оны «скрипка іздемесі» (немесе «скрипкашы іздемесі») деп атайды. Бұл із жақ тірегінің қысқыштарындағы никельге аллергиялық реакция немесе аспаптағы микробтық патогендердің салдарынан күшеюі мүмкін. Сол білекті босаңсытып, дерлік «түзу» ұстау саусақтардың еркін қозғалуын қамтамасыз етеді және қайталамалы жарақаттардың қаупін азайтады. Скрипканы қолдың өкшесімен «демеу» үшін білектің құлауы – көптеген жаңадан бастаған музыканттардың жиі түсетін қателігі, одан құтылу үшін жылдар бойына тығыз бақылау қажет. Сол қолдың алды жағына күшті созу және сол шынтақты ортаға немесе оңға қарай тарту болады. Музыканттарға төменгі струналарға оңай жету үшін сол шынтақты көре алатын жерге қоюға кеңес берілуі мүмкін. Екі иықты да табиғи жағдайдан жоғары көтеру – оңай дағды, оны байқамай-ақ қалыптастыруға болады. Кез келген артық кернеу сияқты, бұл қозғалыс еркіндігін шектейді, ыңғайсыздық қаупін арттырады және дыбыс сапасын төмендетеді. Оң қол мен садақтың құратын «төртбұрышына» назар аудару, оны тегіс жазықтықта ұстап, струналарды кесіп өтетін қозғалыстарда қай бөліктер «жетекшілік» ететінін байқау пайдалы.

Сол қолы: соғу

Бастапқы скрипка оқушылары сол қол саусақтарының дұрыс орналасуы үшін көбінесе саусақтағы тақтаға жабыстырылған таспаларға немесе маркерлерге сенеді, ал тәжірибелі және шебер ойнаушылар саусақтарын ешқандай белгілерсіз, тек тәжірибе мен дағды арқылы дұрыс орналастырады. Жақсы интонацияға қол жеткізу үшін скрипкашылар саусақтарын дұрыс жерге қоюға үйренеді, әуеннің дұрыс немесе бұрыс екенін ести білуді және ойнап жатқанда оны жылдам және автоматты түрде түзету қабілетін дамытады. Іштей әуенді "айту" дұрыс орынға қоюға көмектеседі. (Көбінесе интонацияны жақын орналасқан бос ішекті дыбыстатып, екі нота арасындағы интервалды тыңдау арқылы тексеруге болады.) Саусақты дұрыс қойғаннан кейін қажетті биіктікке түзету жасау мүмкін болғанымен, саусақты алдымен дұрыс қоюға үйрету арқылы түзету мөлшерін айтарлықтай азайтуға болады. Саусақтар әдетте 1 (бас бармақ) - дан 4 (шің бармақ) - қа дейін нөмірленеді. Әсіресе скрипка музыкасының оқулық басылымдарында ноталардың үстіндегі сандар қай саусақты қолдану керектігін көрсетеді, ал нотаның үстіндегі "0" бос ішекті білдіреді, яғни сол қолмен ішектің биіктігін өзгертпей ойнау. Екінші саусақ "төменгі" немесе "жоғарғы" болуы мүмкін, бұл бірінші позициядағы E ішегіндегі G немесе G-ге сәйкес келеді (ішекте саусақ жоқ). Сол сияқты, бірінші саусақ F нотасы үшін жарты тон төменге, ал үшінші және төртінші саусақтар A және C ноталары үшін жоғары қарай созылуы мүмкін, сол жақтағы Борнофф саусақ схемаларында көрсетілгендей. (Бесінші схема үшінші схемамен бірдей, бірақ жарты тон төмен немесе "жартылай позицияда" болады.) Сол жақтағы төменгі схемада бірінші позицияда қол жетімді ноталардың орналасуы көрсетілген. Сол қолдың саусақтарын орналастыру көз емес, құлақ пен қолдың жұмысы, яғни ол күшті дыбыстық және тактильді/кинестетикалық компоненттерге ие, ал визуалды сілтемелердің пайдасы шектеулі. Сонымен қатар (осы схемада көрсетілмеген), саусақтар тақтадағы "жоғары" (биіктік бойынша) жылған сайын ноталар арасындағы арақашықтық тарылады. Схеманың шетіндегі көк жолақтар бастаушылар үшін таспаларды орналастырудың әдеттегі мүмкіндіктерін көрсетеді: 1-ші, жоғары 2-ші, 3-ші (және 4-ші) саусақтарда немесе Борноффтың екінші схемасында. Бұл схема A және E ішектерінде A мажор гаммасын құрады, бұл "Жұлдызды жұлдызша" сияқты қарапайым әндердің табиғи бастамасы болып табылады.

Ашық тізбектер

Белгілі бір нотаны саусақпен ішекті ұстамай ойнағанда, ерекше тембр пайда болады, бұл сол ішектің ең төменгі нотасын шығарады. Мұндай нота ашық ішекте ойналған деп айтылады. Ашық ішектердегі ноталар (G, D, A, E) саусақпен басудың жоқтығынан және вибратоның (төменде қараңыз) саусақпен басылған ноталардан өзгеше жасалуынан туындайтын өте ерекше дыбысқа ие. Төменгі G-дан басқа (оны басқаша ойнау мүмкін емес), кейде арнайы эффекттер үшін ашық ішектер таңдалады. Ашық ішектерді пайдаланатын бір әсерлі тәсіл – бариоляж. Бұл екі немесе одан көп ішекте ойналатын ноталардың қайталама кезектесуі, мұнда ноталардың бірі әдетте ашық ішек болады. Мұндай ішектерді қиып өту көбінесе жылдам болады және жақсы нәтижеге ие болу үшін шығыршық қолдың икемді қозғалысымен орындалады. Кейде ашық ішектің биіктігі жақын ішекте де бірдей болады, сондықтан бір нотаны тоқтатып, екіншісін ашық ойнау арқылы екі ішекте де бірдей нотаның кезектесуі ритмдік пульсация әсерін береді. Бариоляж – Йозеф Гайднның ұнататын тәсілі, ол оны мысалы, өзінің струнный квартеті Opus 50 № 6 және «Қош сау болыңыз» симфониясында қолданған. Ол сондай-ақ Бахтың жеке скрипкаға арналған E мажордағы №3 партитасының прелюдиясында да маңызды орын алады. Ашық ішекті жақын ішектегі басылған нотамен бір уақытта ойнағанда, қапшық сияқты гул пайда болады, композиторлар оны халық музыкасын имитациялау үшін жиі қолданады. Кейде екі нота да бірдей болады (мысалы, D ішегіндегі ашық A ішегіне қарсы саусақпен басылған A нотасын ойнату), бұл «сиырдың» дыбысына ұқсас дыбыс береді.

Қос тоқтатулар мен ұшқыштар

Екі рет тоқтату – бұл екі жақын сымда тоқтатылған ноталар ойналғанда екі ноталық үйлесім тудырады. Бұл әдеттегі бір сымды ойнаудан қиын, себебі саусақтар бірден екі сымға дәл орналасуы керек. Кейде сол қолдың екі нотаны бірден басқаруы үшін жоғарырақ позицияға өту қажет болады. Екі рет тоқтату үш немесе төрт сымды бір уақытта ойнауды да білдіреді, бірақ мұндай орындалулар үштік немесе төрттік тоқтату деп аталады. Жалпы, екі, үш және төрттік тоқтатулар бірнеше тоқтату деп аталады. Дегенмен, үштік немесе төрттік тоқтату көбінесе жай ғана аккорд деп аталады. Ашық сымды саусақпен ойналған нотамен бірге дыбыстату – үйлесім алудың тағы бір тәсілі. Бұл кейде екі рет тоқтату деп те айтылса, оны дрон деп атау дұрыс, себебі дрон нотасы (ашық сым) жақын сымда ойналатын әртүрлі ноталардың бөлігі үшін созылуы мүмкін.

Вибратор

Вибрато – сол қол мен қолының әуендік техникасы, онда нотаның биіктігі пульсациялық ырғақта өзгереді. Механикалық тұрғыдан алғанда, бұл тербелістегі сымның ұзындығын өзгертетін саусақ ұшының қозғалыстары арқылы жүзеге асырылады. Вибратоның әртүрлі стильдері бар, олар тек саусақтарды пайдаланудан бастап, білезікті немесе тіпті бүкіл қолды қолдануға дейін жетеді. Осы әртүрлі техникаларды қолдану арқылы вибрато тербелісінің жылдамдығы мен амплитудасын музыкалық эффект үшін өзгертуге болады. Вибрато көбінесе эмоционалды дыбыс тудырады деп есептеледі және романтикалық дәуірдегі музыкада кеңінен қолданылады. Вибратоның акустикалық әсері көбінесе дыбысқа қызығушылық пен жылулық қосумен байланысты, бұл ең күшті дыбыстың проекциясындағы өзгерістер арқылы туындайтын жылтырлық түрінде көрінеді. Сапалы скрипканың дыбыс үлгісі биіктіктегі шағын өзгерістерге байланысты әртүрлі бағытта бағытталады. Скрипкашылар вибрато қолданғанда, нақты нотадан төменгіге қарай, яғни төменгі биіктікте тербеліс жасайды, себебі естілу қабылдауы өзгеріп тұратын дыбыстардағы ең жоғары биіктікті қалайды. Вибратоның қате таңдалған нотаны жасыруға ешқандай пайдасы жоқ. Скрипка оқушылары, әсіресе бастауыш деңгейдегілер, оны тек созылған ноталарда немесе эмоционалдық шиеленіс кезінде қолдануға үйретіледі. Вибратоны үйрену қиын болуы мүмкін және оны меңгеру үшін бірнеше ай, тіпті жылдар қажет болуы мүмкін.

Гармоникалар

Арқаның бір нүктесіне саусақтың ұшымен жеңіл тию, көпірге жақын иіліп, гармоника тудырады. Гармониканың тұрақты дыбыс пен күші болуы үшін, доғаның ұзақ және жылдам қозғалыстары қажет. Әдеттегідей толық дыбыс орнына, жоғарырақ питчті, жұмсақ үн естіледі. Әрбір түйін – бұл ішектің толық сандық бөлігі, мысалы, ішектің ұзындығының дәл жартысы немесе үштен бірі. Бұл екі жағдайда да, жартысында питч октаваға жоғарылайды, ал үштен бірінде – октава мен квинтаға жоғарылайды. Жақсы жауап беретін аспап ішектің бойында көптеген гармоникалық түйіндерді қамтамасыз етеді. Музыкада гармоникалар нотаның үстіндегі кішкентай шеңбермен белгіленеді, ол гармониканың питчин анықтайды. Гармониканың екі түрі бар: табиғи және жасанды (кейде «жалған гармоника» деп те аталады). Жасанды гармоникалар жоғарыда сипатталған табиғи гармоникалардан күрделірек. Бір ішекте нотаны ұстап, мысалы, D ішегіндегі бірінші саусақпен «E» нотасын, ал екінші саусақты төртінші жоғары, яғни «A» нотасының орнына тигізу, «E» нотасының төртінші гармоникасын тудырады, ол ұсталған нотадан екі октава жоғары дыбыс шығарады, яғни E. Саусақтың орналасуы мен қысымы, сондай-ақ доғаның жылдамдығы, қысымы және дыбыс шығару нүктесі – қажетті гармониканы алу үшін маңызды. «Гармоникалық саусақ» басқан нотадан үлкен терция немесе квинта жоғары да тие алады. Бұл гармоникалар жиі қолданылмайды, себебі оларды жақсы дыбыстату қиын. Үлкен терцияда гармоника үстіркі қатарда жоғары орналасқан және оңай шықпайды; ал квинтада созылу көптеген скрипкашылар үшін ыңғайсыз. Үлкен терция гармоникасының питчі төменгі нотадан екі октава және үлкен терция жоғары, ал квинтада – октава және квинта жоғары. Жасанды гармониканың дәстүрлі нотациясында бір таяқшада екі нота қолданылады: төменгі нотада бірінші саусақпен ішекті қатты ұстауды көрсететін дөңгелек нота басы, ал жоғарғы нотада төртінші саусақпен жеңіл тигізу орнын көрсететін ашық ромб нота басы қолданылады. Гармоникалар екі нотасы да гармоника болатын қос тоқтатуларда сирек орындалады. Жасанды гармониканың күрделі бөлімдерін виртуоздық скрипка әдебиетінде, әсіресе 19 және 20 ғасырдың басында кездестіруге болады.

Оң қол және түстің түсі

Оң қол, алақан және бұғау дыбыс сапасына, ырғаққа, динамикаға, артикуляцияға және белгілі бір (бірақ барлық емес) тембр өзгерістеріне жауапты. Бұғау оң қолда ұсталады, бас бармақ бақаның астына иіліп, оны қолдайды, ал қалған саусақтар ағашқа бос тиеді. Орта және сақина саусақтары көбінесе бақаны айналап жатады, бірақ кейбір жағдайларда (мысалы, барокко орындаушылық дәстүрінде) бүкіл қол бақаның үстіндегі таяқты ұстайды. Кішкентай саусақты иіліп ұстап, таяқтың сегіз қырлы пішінінің жақын жағына, таяқтың үстіңгі қырына жатқызу арқылы, бұл саусақтың бас бармақты тірек етіп пайдаланып, бұғаудың салмағын жеңілдетуіне мүмкіндік береді. Бұғау қозғалысын бастау және оны оң қолдың қозғалысына ғана тәуелді ету керек, алдыңғы қол, жоғарғы қол және иық емес. Бұл бөліктердің иілуі мен созылуы оң қолдың әрекетімен пассивті басқарылуы тиіс. Әйтпесе, иілуді нәзік және жұмсақ басқару мүмкін емес, бұл оң қолда артық кернеуге алып келеді, бұғауды басқаруды қиындатады. Бұл кернеу дұрыс ойнау үшін қажетті қозғалысты шектейді және нашар дыбыс тудыруға себеп болады. Оң қолдың бұғауды дұрыс қозғалуы үшін жеткілікті иілгіш болуы өте маңызды.

Тікелей бұрылу

Қандай шабуыл немесе доға соққысы қолданылғанына қарамастан, көптеген кәсіби скрипкашылар доғаны сабына перпендикуляр және көпірге параллель ұстап, тура доға соққысын қолданады. Бұл доғаның қажетті дыбыс нүктесінде қалуын және тұрақты дыбыс сапасын қамтамасыз етеді. Тура доға жасаудың бір әдісі мынадай. Төменге қарай доға тартқанда, жоғарғы және төменгі қолға, қол мен білезікке назар аударыңыз. Біріншіден, біреудің мұрнына сілтегендей, жоғарғы қолыңызды артқа жылжытыңыз. Содан кейін, төменгі қолмен жалғастырыңыз. Доға соққысының соңына жақын, білезігіңізді және қолыңызды арахис құтысын ашқандай айналдырыңыз. Дұрыс қолданғанда, бұл қимылдар тік төменге қарай доға соққысын жасауға көмектеседі. Маңыздысы – доғаны бақылап, оның тік қалуын қадағалау. Ал жоғарыға қарай доға керісінше жасалады. Бұрынғы бағыттағыға назар аударып, төменгі қолыңызды келген бағытқа қарай жылжытыңыз. Содан кейін жоғарғы қолмен жалғастырыңыз. Бұл соққының соңында қол мен білезігіңізді арахис құтысын жапқандай айналдырыңыз. Дегенмен, скрипкашы Иван Галамиан танымал еткен, доғаның басқа да мектебі бар, онда доға көпірге сәл бұрышта ұсталады. Ойыншы төменге қарай доға тартқанда, оң қолын денесінен бірте-бірте алыстату керек; ал жоғарыға қарай доға тартқанда, денесіне қарай. Бұл стильді қолдаушылардың айтуынша, бұл шағын бұрыштар көпірмен жақсырақ байланыс жасауға көмектеседі, соның нәтижесінде толық дыбыс шығады.

Пиццако

Егер нота жазбада пицц. (пиццикатоның қысқартылуы) деп белгіленсе, ол иілу арқылы емес, оң қолдың саусағымен жіпті тартып ойналады. Егер садақ қолы бос болмаса (немесе виртуоздық эффект үшін) сол қолды қолдануға болады; мұндай жағдайда музыкада "+" (плюс белгісі) көрсетіледі. Бұл орындаушыларға бір мезгілде иілген ноталарды ойнауға және басқа бір жіпті тартып ойнауға мүмкіндік береді. Сонымен қатар, кейбір орындаушылар оң қолдың екі саусағын кезектестіре отырып, жылдам пиццикатоны ойнауға үйренген. Орындаушылар аркоға (садақпен ойнау) қайта оралу туралы белгі пайда болғанша пиццикатоны ойнауды жалғастырады. Пиццикатоны ойнаудың екі кең таралған тәсілі бар. Біріншісі – садақты оң қолмен міцтеу, оң бағайды саусақ тақтасының оң жағына қойып, содан кейін жіпті тартып ойнау. Бұл тәсіл дыбыстың сапасын жақсартады және ұзақ уақыт бойы тартып ойнағанда шаршауды азайтады. Екінші тәсіл – садақты ұстап тұрып, оң қолдың бармақ саусағымен жіпті тартып ойнау. Бұл тәсіл композитор иілген және пиццикато ноталарын кезектестіргенде өте пайдалы, өйткені ол скрипкашыға стильдерді жылдам және дәл ауыстыруға мүмкіндік береді. Скрипкашылар сол қолмен де жіпті тартып ойнай алады, бұл жазбада нотаның үстіндегі "+" символымен белгіленеді. Сол қолмен ойналатын пиццикато, әдетте, оң қолмен ойналатын техникаға қарағанда жазылым бойынша аз икемді, бірақ оң қолды сол жерде ұстап тұруға немесе бір уақытта ойнауға мүмкіндік береді, бұл композитор және скрипкашы Никколо Паганиниге мәшһүр болған тәсіл. Алғаш рет Густав Малер сипаттаған, бірақ көбінесе Бела Барток техниканы кеңінен қолданғандықтан «Барток пиццикатосы» деп аталатын пиццикато, орындаушыдан жіпті саусақ тақтасынан тартып, жіберген кезде саусақ тақтасына күшпен соғылып, өткір, соққылы дыбыс тудыруды талап етеді. Мысалдарды Бартоктың 44 дуэтінен (№42, «Араб әні») және скрипкаға арналған соло сонатадан табуға болады.

Мүні

Скрипканың көпіршігіне кішкентай резеңке, ағаш немесе металл құрылғыны, "сұрды" деп атау, оның дыбысын өзгертеді. Көпіршікке масса қосып, аспаптың дыбысын жұмсартады, осылайша оның еркін дірілдеу қабілетін азайтады, дыбыс деңгейін төмендетіп, аспапқа тыныш, жұмсақ әуен береді, және естілетін гармоникаларды азайтады. Концерттерде, бұл қажетті демдік эффектіні тудыруы мүмкін. Сұрдылар көбінесе оркестрлерде қолданылады, онда ішкі тартыс тобының барлығы да сұрдымен ойнайды, нәтижесінде жұмсақ, тыныш дыбыс шығады. Сұрдымен ойналатын бөлімдер итальян тілінде "con sord." немесе кейде неміс тілінде "mit Dämpfer" деп белгіленеді. (Сұрдыны алып тастау туралы нұсқау "senza sord." деп жазылады, кейде неміс тілінде "senza" немесе "ohne Dämpfer" деп белгіленеді.) Француз тілінде сұрды қолданылатын бөлімдердің басында "mettez les sourdines" деп, ал алынып тасталатын бөлімдердің соңында "ôtez les sourdines" деп нұсқау беріледі. Атауы ортақ болғанымен, мүлдем басқа мақсаты бар, қатты металл, резеңке немесе ағаштан жасалған "жаттығу сұрдылары" немесе "қонақ үй сұрдылары" қол жетімді. Бұл сұрдылар жаттығу кезінде басқаларды мазаламайтын орындарда дыбыс деңгейін күрт төмендету үшін қолданылады.

Тюнинг

Скрипкалар скрипка қорабындағы тіректерді бұру арқылы немесе тырнаушадағы ұсақ бөлшекті бұрап реттеу арқылы келтіріледі. Скрипканың әрқашан тіректері болады, бірақ ұсақ реттегіштер (немесе ұсақ түзетушілер) тек біреуі болуы мүмкін. Ұсақ реттегіштер ішек шамының биіктігін тіректерінен гөрі әлдеқайда оңай реттеуге мүмкіндік береді. Көптеген ұсақ реттегіштер кішкентай металл бұранданы бұру арқылы жұмыс істейді, ол ішектің соңына бекітілген рычагты қозғалтады. Ұсақ реттегіштер көбінесе жас оқушыларға, үзінді мөлшердегі аспаптарға, жоғары кернеулі немесе металл ішектерді пайдаланатындарға немесе бастаушыларға ұсынылады. Ұсақ реттегіштер қатты металл ішектермен тиімдірек; олар синтетикалық ішектердей созылмайтындықтан, қатты өзекті ішектерді тек тіректерімен келтіру қиын. Ішек ішектерді пайдаланғанда ұсақ реттегіштер тиімді емес; себебі бұл ішектер көбірек созылады, реттегіштер биіктікте айтарлықтай өзгеріс жасау үшін жеткілікті диапазонға ие емес, ал тіректегі өткір бұрыштар ішектің үстінен өтетін жерінде жыртылуына себеп болуы мүмкін. Көптеген музыканттар E ішегінде ұсақ реттегішті пайдаланады, тіпті басқа ішектер жабдықталмаған болса да. A ішегі әдетте, дыбыс шығару құралы немесе, көбінесе оркестрлерде, гобой сияқты анықтамалық дыбыс көзіне 440 Гц-қа дейін келтіріледі, бірақ кейбір оркестрлер басқа стандартты A-ға, мысалы 442, тіпті 445 немесе 446 Гц-қа дейін келтіреді, осылайша жарқыраған дыбыс шығаруға болады. Нақты орындауға қызығушылық танытқан көне музыкалық топтар төмен стандартты A-ны пайдалана алады. Скрипкашы фортепиано немесе аккордеон сияқты белгілі бір биіктіктегі аспаппен ойнаса, сол аспапқа сәйкес келтіруі керек. Содан кейін қалған ішектер жұптап, бесінші интервалдармен A-ға келтіріледі. Бұл ашық ішектерді таза интонацияға келтіреді, яғни төменгі ішектер номиналды тең темпераментті ішектерге қарағанда төмен естілуі мүмкін. Іс жүзінде, кейбір келісімдерге келу керек, және ішектер әрқашан таза бесінші интервалмен келтірілмейді, әсіресе альт және виолончельде, ең төменгі ішек C болып табылады, ол анықтамалық A-дан үш бесінші интервал қашықтықта, айырмашылықты анық көрсетеді. Ішекті қолмен созу арқылы да шағын, уақытша түзетулер жасауға болады. Ішекті саусақ тақтасынан жоғары тартып төмендетуге болады немесе ішектің бөлігін тіректе басып көтеруге болады. Бұл әдістер орындау кезінде пайдалы болуы мүмкін, олар дұрыс келмеген ішектің зиянды әсерін үзіліс немесе дұрыс келтіруге мүмкіндік беретін басқа сәттерге дейін азайтады. Скрипканы келтіру, әсіресе тіректерімен, көпірдің еңкеюіне, әдетте саусақ тақтасына қарай, себеп болуы мүмкін. Осылай қалдырылса, ол деформацияланады. Келтіргеннен кейін тәжірибелі музыканттар көпірдің тік тұрғанын және f тесіктерінің ішкі тіліктерінің арасында орналасқанын тексереді, өйткені көпірлер тек үйкеліс пен ішектердің кернеуімен ұсталады, еркін қозғалады. Білікті скрипкашылар көпірді түзу және орталау қалай екенін біледі; бұл аспапқа зиян келтірмей, қалыпты ішек кернеуімен оңай жасалуы мүмкін. Көптеген скрипкалық шығармалар үшін ГДАЕ келтірілісі қолданылады. Алайда, кейде басқа да келтірілістер қолданылады (мысалы, G ішегін A-ға дейін келтіру), классикалық музыкада бұл техника скордатура деп аталады, ал кейбір халық стильдерінде "қайшы келтіру" деп аталады. Мұндай келтірілістер көп, көбінесе сол келтірілісте ойналатын белгілі бір пьесаның атымен аталады. Классикалық соло скрипка репертуарында скордатураның жақсы мысалы - Паганинидің E-мажордағы бірінші скрипкалық концерті, онда скрипкалық партия D-мажорда жазылған және скрипкашы оркестрдің E-мажор тоналысына сәйкес жарты тон жоғарырақ келтіруі керек. Тағы бір көрнекті мысал - Danse Macabre, онда E ішегі жарты тонға төмендетілуі керек.