Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
жоқ
none
Классикалық музыка
Барокко дәуірінен бастап скрипка (барокко скрипкасы) бірнеше себепке байланысты классикалық музыкадағы ең маңызды аспаптардың бірі болып табылады. Скрипканың тембрі басқа аспаптардан ерекшеленеді, сондықтан ол мелодияны орындауға өте қолайлы. Шебер орындаушының қолында скрипка өте икемді, жылдам және күрделі ноталар тізбесін оңай орындай алады. Скрипка сонымен қатар өте экспрессивті аспап саналады, оның үні көбінесе адам дауысына жақын деп есептеледі. Бұл вибрато мүмкіндігімен және тон мен тембрдегі шағын экспрессивті өзгертулермен байланысты болуы мүмкін. Көптеген белгілі композиторлар скрипкалық концерттер мен скрипкалық сонаталар репертуарына үлкен үлес қосты. Скрипкалар оркестрдің маңызды бөлігін құрайды және әдетте бірінші және екінші скрипкалар деп бөлінетін екі топқа бөлінеді. Композиторлар көбінесе мелодияны бірінші скрипкаларға тапсырады (оларға көбінесе техникалық тұрғыдан қиын музыка беріледі), ал екінші скрипкалар гармонияны, қосымша үлгілерді немесе бірінші скрипкаларға қарағанда төменгі регистрдегі мелодияны орындайды. Струнный квартетте де бірінші және екінші скрипкаларға, сондай-ақ альт пен виолончель немесе сирек контрабас сияқты бас аспаптарға орындар қарастырылған. Кейбір заманауи классикалық скрипкашылар импровизация өнерін классикалық музыка орындаудың маңызды бөлігі ретінде қайта жаңғыртуда, каденцияларда өздерінің импровизациялары мен әшекейлеулерін, тіпті толық концерттерді импровизация арқылы орындайды. Олардың қатарында алжирлік француз скрипкашысы Жиль Апап, фин скрипкашы-композиторы Пекка Куусисто және австралиялық скрипкашы-композиторы Руперт Гюнтер бар.
Since the Baroque era, the violin (Baroque violin) has been one of the most important of all instruments in classical music, for several reasons. The tone of the violin stands out above other instruments, making it appropriate for playing a melody line. In the hands of an adept player, the violin is extremely agile, and can execute rapid and difficult sequences of notes. The violin is also considered a very expressive instrument, which is often felt to approximate the human voice. This may be due to the possibility of vibrato and of slight expressive adjustments in pitch and timbre. Many leading composers have contributed to the violin concerto and violin sonata repertories. Violins make up a large part of an orchestra, and are usually divided into two sections, known as the first and second violins. Composers often assign the melody to the first violins (who are often given more technically difficult music), while second violins play harmony, accompaniment patterns or the melody in a lower range than the first violins. A string quartet similarly has parts for first and second violins, as well as a viola part, and a bass instrument, such as the cello or, rarely, the double bass. Some modern classical violinists are returning to the art of improvisation as an integral part of their classical music performance, with their own improvisations and embellishments in cadenzas, and even entire concerts through improvisation. These include Algerian French violinist Gilles Apap, Finnish violinist composer Pekka Kuusisto and Australian violinist composer Rupert Guenther
Халықтық музыка
1920-ші және 1930-шы жылдардың басында скрипкалар халық музыкасының, әсіресе би музыкасының маңызды бөлігі болды. Би оркестрлерінде әдетте кем дегенде 2 немесе 3 скрипка болды, ал жоғары мәртебелі оркестрлерде көбінесе 6 немесе 7 скрипкадан тұратын. 1935 жылы свинг музыкасының енгізілуімен скрипка және басқа да ішекті аспаптар свинг дыбысына сай келмейтіндіктен, халық музыкасынан шығарылды. Скрипкалар тек 1960-шы жылдардың соңында халық музыкасына қайта оралды. Рок музыкасында скрипканың қолданылуы гитара мен бас-гитараға қарағанда өте шектеулі болғанмен, ол қазіргі танымал поп музыкасына еніп келеді. Final Fantasy және Эндрю Бёрд сияқты тәуелсіз артистер де қызығушылықты арттырды, соның нәтижесінде кейбірлер "violindie" деп аталатын инди-роктың қосалқы түрі пайда болды. Скрипка Ванесса Мэй, Bond, Мири Бен Ари, Yellowcard, Найджел Кеннеди, Бойд Тинсли мен Жан Люк Понтимен бірге Дейв Мэтьюс Бенд сияқты танымал поп-аттракциондарда да қолданылады; U2 де жиі скрипканы, әсіресе электр скрипкіні пайдаланады. Скрипка сонымен қатар виолончель рок деп аталатын үлкен құбылыстың бір бөлігі болып табылады. 1960-шы және 1970-шы жылдардағы өте танымал Motown жазбаларында дыбыстың ерекшелігі ретінде ішекті аспаптар кеңінен қолданылды. Поп музыкасының алғашқы жанрлары, кем дегенде рок-н-ролл қозғалысынан бөлек, көбінесе дәстүрлі оркестрлерді, кейде ірі оркестрлерді пайдаланды; мысалы, американдық "кроунерлер" Bing Crosby сияқты. 1960-шы және 1970-шы жылдардағы музыка жанрларының барлық түрлерінде ішекті аспаптар кеңінен қолданылса, 1970-шы жылдардың басында және ортасында музыкалық аренаға қарқынды түрде енген диско музыкасы да композицияларында ішекті аспаптарға көп сүйенді; шындығында, сол дәуірдегі диско/би музыкасының барлық композициялары мен аранжировкаларында ішекті аспаптар қолданылды. 1980-шы жылдардың басында дисконың күрт құлдырауымен бірге диско музыкасында ішекті аспаптарды қолдану ғана емес, сол кездегі барлық танымал музыка түрлерінде де тоқтады. 1980-шы жылдарда музыкалық композицияларда дәстүрлі ішекті аспаптарды аз немесе мүлдем қолданбай, ішекті аспаптарды имитациялайтын электронды музыка кеңінен таралды. Қазір ішекті аспаптар поп музыкасына қайта оралуда. Үнді, Пәкістан, Түркия және Араб елдерінің поп музыкасы скрипканың, сондай-ақ жеке орындаушылардың және ансамбльдердің дыбысымен толы.
During the 1920s and early 1930s, violins were an integral part of popular music, especially for dance music. Dance orchestras typically had at least 2 or 3 violins, although high class society orchestras would often include as many as 6 or 7. With the introduction of swing music in 1935, the violin, along with other string instruments, dropped out of popular music as they were deemed inappropriate for the swing sound. Violins would only re emerge in popular music in the late 1960s. While the violin has had very little usage in rock music compared to its brethren the guitar and bass guitar, it is being increasingly absorbed into mainstream pop. Independent artists such as Final Fantasy and Andrew Bird have increased interest as well, creating a subcategory of indie rock that some have termed "violindie". The violin is also used in mainstream pop acts like Vanessa Mae, Bond, Miri Ben Ari, Yellowcard, Nigel Kennedy, and Dave Matthews Band with Boyd Tinsley and Jean Luc Ponty; U2 also frequently uses the violin, especially the electric violin. The violin is also a part of the huge phenomenon called cello rock. The hugely popular Motown recordings of the 1960s and 1970s relied heavily on strings as part of the trademark texture. Earlier genres of pop music, at least those separate from the Rock 'n' Roll movement, tended to make use of fairly traditional Orchestras, sometimes large ones; examples include the American "Crooners" such as Bing Crosby. Though bowed strings were heavily popular and relied upon in almost all types of music genre recordings in the 1960s and 1970s, disco music, which surged aggressively onto the music scene in the early to mid 1970s, also relied heavily upon strings within its compositions; in fact, almost all disco/dance music of that era incorporated the use of strings within its compositions and arrangements. When the sudden decline of disco began in the early 1980s, the use of strings not only dwindled in disco music, but ceased in almost all types of popular music during that time and more so immediately after disco's decline in relative popularity. The 1980s saw an insurgence of electronic music mimicking strings with little or no use of traditional strings in music compositions. Now strings are making a comeback in pop music. Indian, Pakistani, Turkish and Arabic pop music is filled with the sound of violins, both soloists and ensembles.
Жаз
Джаз орындауларында скрипканы жеке аспап ретінде пайдалану туралы ең алғашқы деректер 20-шы ғасырдың басындағы онжылдықтарда жазылған. Алғашқы ұлы джаз скрипкашысы – Эдди Саут, ол «Скрипканың қара періштесі» деген атақпен белгілі. Суинг және соғыстан кейінгі кезеңдерде Стефан Граппелли, Стюфф Смит, Рей Перри, Рей Нэнс және Клод "Скрипкашы" Уильямс сияқты көптеген тамаша импровизация шеберлері болды.
The earliest references to jazz performance using the violin as a solo instrument are documented during the first decades of the 20th century. The first great jazz violinist was Eddie South who is best known as the Dark Angel Of Violin. In the swing and post war eras there were many superb improvising violinists including Stéphane Grappelli, Stuff Smith, Ray Perry, Ray Nance and Claude "Fiddler" Williams.
Қазіргі заманғы джаз, 1961 жылдан қазіргі уақытқа дейін
1960 және 1990 жылдар аралығында джаз сахнасына келген және көбінесе авангардтық бағытта ойнаған қазіргі заманғы скрипкашылардың ішінде Дидье Локвуд, Лерой Дженкинс, Билли Банг, Малкольм Голдштейн, Майкл Уайт, Джон Блейк кіші, және Флорин Никулеску бар. Жаңа буын өкілдері – Мат Манери, Катт Эрнандес және Регина Картер. Джаз-фьюжн стилінде ойнайтын скрипкашыларға Жан-Люк Понти және Михал Урбаняк жатады.
Noteworthy modern jazz violinists who joined the scene between 1960 and 1990 and usually played in an avant garde vein include Didier Lockwood, Leroy Jenkins, Billy Bang, Malcolm Goldstein, Michael White, John Blake, Jr., and Florin Niculescu. Younger performers include Mat Maneri, Katt Hernandez and Regina Carter. Jazz fusion violinists include Jean Luc Ponty and Michal Urbaniak.
Халықтық музыка
Классикалық музыканың көптеген аспаптары сияқты, скрипка да халық музыкасында қолданылған, қарапайым формадағы және көне ата-бабаларынан тараған. Кейінгі Ренессанс кезеңінде, көбінесе Италияда қарқынды дамығаннан кейін, скрипканың дыбысы, күші және ойнау өнері жақсарды, нәтижесінде ол өнер музыкасында ғана емес, халық музыканттары үшін де өте тартымды аспапқа айналды. Халық аспапы ретінде скрипка кеңінен тарады, кейде бұрынғы иілімді аспаптарды ығыстырды, және этномузыкологтар оның Еуропа, Азия және Американың көптеген аймақтарында қолданылып келгенін анықтады. Көптеген халық музыкасының дәстүрлерінде пьесалар жазылмайды, олар музыканттардың ұрпақтан-ұрпаққа беріліп, жатталған түрде сақталады, бұл ауызша дәстүр деп аталады.
Like many other instruments of classical music, the violin descends from remote ancestors, cruder in form, that were used for folk music. Following a stage of intensive development in the late Renaissance, largely in Italy, the violin had improved (in volume, tone, and agility), to the point that it not only became a very important instrument in art music, but proved highly appealing to folk musicians as well. As a folk instrument, the violin ultimately spread very widely, sometimes displacing earlier bowed instruments, and ethnomusicologists have observed its use in many locations throughout Europe, Asia, and the Americas. In many traditions of folk music, the tunes are not written but are memorized by successive generations of musicians and passed on in what is known as the oral tradition.
Скрипка
Халық аспабы ретінде ойналғанда скрипканы ағылшын тілінде fiddle деп атайды. Fiddle мен әдеттегі скрипканың арасындағы бір айырмашылық американдық (мысалы, блюграсс және ескі уақыт музыкасы) скрипкада байқалады. Осындай стильдерде көпір кейде сәл кем иілген болуы үшін төмендетіледі. Бұл жұп-жұп болып өзара алмасатын сермеу әдісі үшін қажетті қозғалыс мөлшерін азайтады. Көбінесе, кез келген орында тек бір ғана скрипка ойнайды, бірақ кейбір стильдерде екі скрипка да кездеседі. Ал скрипкалар көбінесе бөлімдерде ойнайды – бірнеше музыкант бір аспапта орындайды, әдетте симфониялық оркестрде, себебі электронды күшейткіштерге дейін дыбысты күшейту тек аспаптардың санын арттыру арқылы ғана мүмкін болды. Итальян тіліндегі ripieno сөзі "толтыру" деп аударылуы мүмкін, өйткені бірнеше аспап дыбысты "толтырып" береді.
When played as a folk instrument, the violin is ordinarily referred to in English as a fiddle. One difference between fiddles and ordinary violins may be seen in American (e. g., bluegrass and old time music) fiddling. In these styles, the bridge is sometimes shaved down so that it is slightly less curved. This reduces the range of motion needed for shuffle bowings which alternate between pairs of strings. There is quite often only a single fiddle playing in any given venue, although twin fiddling is represented in some styles. By contrast, violins often play in sections – several individuals playing the same instrument, typically in a symphony orchestra – since sound reinforcement prior to electronic amplification was only possible by adding more instruments. The Italian term ripieno may be translated as filling (or "stuffing" in the culinary sense), since multiple instruments "fill out" the sound.
Үнді классикалық музыкасы
Үнді скрипкасы батыс музыкасында қолданылатын аспаппен бірдей болғанымен, кейбір жағынан ерекшеленеді. Аспап IV және III ішектері (батыс үлгісіндегі скрипканың G және D) және II және I (A және E) ішектерін са-па (до-соль) жұптары ретінде қосып, бірдей дыбыстайды, бірақ октавамен ығыстырылады, бұл CGCG немесе AEAE сияқты кең таралған скордатура немесе скрипканың қиылысқан құралымдарын еске түсіреді. Басты тон са (до) тұрақты емес, вокалистке немесе жетекші орындаушыға бейімделу үшін өзгертіледі. Музыканттың аспапты ұстауы батыс музыкасынан үнді музыкасына қарай өзгереді. Үнді музыкасында музыкант еденде отырып, аяқтарын қиыстырады, оң аяғы алға созылады. Аспаптың мойны аяғына сүйеніп тұрады. Бұл позиция үнді музыкасының ерекшеліктеріне байланысты жақсы ойнау үшін маңызды. Қол бармақпен тақтаны толығымен қозғала алады, сол қолдың нақты орны белгіленбеген, сондықтан скрипканың тұрақты, қозғалмайтын күйде болуы қажет. Скрипка – үнді классикалық музыкасының маңызды бөлігі. Оны Үндістан дәстүріне Балусвами Дикшитар, Мютсуами Дикшитардың інісі енгізген деп саналады. Скрипка көбінесе вокалистке қолдау көрсету үшін қолданылады, өйткені оның дыбысы әншінің даусына үйлеседі, бірақ сонымен қатар жеке орындау үшін де жиі пайдаланылады. Скрипканың жеке концерттерінде скрипкашыға әдетте табла, мридангам және гатам сияқты соққылы аспаптар сүйемелдейді. Скрипка – үнді фильмдерінің музыкасында да маңызды рөл атқарады. В. С. Нарасимхан Оңтүстік Үндістан киноиндустриясының белгілі орындаушыларының бірі, ол көптеген фильмдерде сәтті орындаулар жасаған.
The Indian violin, while essentially the same instrument as that used in Western music, is different in some senses. The instrument is tuned so that the IV and III strings (G and D on a western tuned violin) and the II and I (A and E) strings are sa pa (do sol) pairs and sound the same but are offset by an octave, resembling common scordatura or fiddle cross tunings such as CGCG or AEAE. The tonic sa (do) is not fixed, but variably tuned to accommodate the vocalist or lead player. The way the musician holds the instrument varies from Western to Indian music. In Indian music the musician sits on the floor cross legged with the right foot out in front of them. The scroll of the instrument rests on the foot. This position is essential to playing well due to the nature of Indian music. The hand can move all over the fingerboard and there is no set position for the left hand, so it is important for the violin to be in a steady, unmoving position. The violin is a very important part of Indian classical music. It is believed to have been introduced to the Indian tradition by Baluswamy Dikshitar brother of Muthuswami Dikshitar. The violin is primarily used as support for a vocalist, as the sound of a violin complements that of the singer, but is also largely played solo. In solo violin concerts, the violinist is accompanied by percussion instruments, usually the tabla, the mridangam and the ghatam. The violin is also a principal instrument for Indian film music. V. S. Narasimhan is among the leading players in the South Indian film industry, with many hits in the film world.