Вюртемберг Герцогтығы (1495-1806)

Кіріспе

Бұрынғы неміс мемлекеті (1495–1806)

Вюртемберг герцогтығы (Herzogtum Württemberg) – Киелі Рим империясының оңтүстік-батыс бөлігінде орналасқан герцогтік. 1495 жылдан 1806 жылға дейін Киелі Рим империясының құрамындағы мемлекет болды. Герцогтіктің үш ғасырдан астам уақыт бойы сақталуының басты себебі оның аумағының көлемі еді, ол көрші мемлекеттерге қарағанда ірірек болды. Протестанттық реформация кезінде Вюртемберг католик императорларының адалдық талаптарына қарсы тұрды. Вюртемберг 17 және 18 ғасырларда француз басқыншылығына бірнеше рет тойтарыс берді, герцогтік француз және австриялық әскерлерінің Бурбон және Габсбург үйлері арасындағы ұзақ даудың ортасында қалды. 1803 жылы Наполеон герцогтікті Вюртемберг сайлаушылығына (Electorate of Württemberg) дейін көтерді. 1806 жылдың 1 қаңтарында соңғы сайлаушы Вюртемберг королі атағын алды. Сол жылдың 6 тамызында 1806 жылы соңғы император Франциск II Киелі Рим империясын (де-факто) жойды.

География

Вюртемберг герцогтігінің аумағының көп бөлігі Некар өзенінің аңғарында, Тюбингеннен Хайльброннға дейін жатыр, ал оның астанасы және ең ірі қаласы – Штутгарт орталықта орналасқан. Вюртембергтің солтүстік бөлігі кең және ашық, үлкен өзендердің арқасында жақсы егістік жерлерге ие. Вюртембергтің оңтүстік бөлігі таулы және орманды, батысында Қара орман, ал шығысында Швабия Альбы таулары орналасқан. Герцогтіктің оңтүстік-шығыс бөлігі, Швабия Альбының ар жағында, Дунай өзенінің бассейніне жатады. Вюртемберг герцогтігі жайылымдарға, ормандарға және өзендерге толы болған. Саяси тұрғыдан алғанда, ол көптеген рухани және дүниелік феодалдар басқарған 350-ге жуық кіші аумақтардан құралған. Көп ұзамай, 14 ғасырдың басында, герцогтік көптеген округтерге (неміс тілінде Ämter немесе Vogteien деп аталған) бөлінді, олар бастапқыда "Steuergemeinde", яғни "кішкентай, салық төлейтін қауымдастық" деп аталған. 1520 жылға қарай осы округтердің саны 45-ке жетті, 1442 жылы 38 болса, ал 16 ғасырдың соңына қарай 58-ге дейін өсті. Округтердің көлемі әртүрлі болды, мысалы, Урах 76 шеткі ауылды қамтыса, ал Эбинген тек өз атын алған қаладан тұрды. Вюртемберг сонымен қатар Киелі Рим империясының ең халыққа толы аймақтарының бірі болды, 16 ғасырда 300 000-400 000 тұрғынды (және жыл сайын 6-7% өсетін туу көрсеткіші) қамтамасыз етті, олардың 70% ауылдық жерлерде тұрды. Герцогтіктегі ең ірі қала Штутгарт (9 000 адам) болды, одан кейін Тюбинген, Шорндорф және Кирххайм-Тек (2 000-5 000 адам) және қалған халқына орналасқан 670-тен астам ауылдар келді.

Қор

Вюртемберг герцогтығы 1495 жылғы 21 шілдеде Рим патшасы және қасиетті Рим императоры Максимилиан I Вюртемберг графы (Граф фон Вюртемберг) Эберхард V "Сақалдыны" Вюртемберг герцогы (Герцог фон Вюртемберг) деп жариялаған кезде құрылды. Бұл орта ғасырлардағы герцогтық атағына көтерілудің соңғы мүмкіндігі болды. Вюртемберг әулеті 11 ғасырдан бері осы аумаққа билік етіп келді, ал герцог Эберхард I 1450 жылы 14 жасында таққа отырды, ол кезде аумақ екі мемлекетке бөлінген: Вюртемберг Штутгарт тармағымен басқарылатын Вюртемберг және Вюртемберг Урах тармағының Вюртембергi. 1482 жылы ол болашақ герцогтықтың екі бөлігін біріктіріп, екі округтің үкіметтерін герцогтықтың орталық үкіметінің негізіне біріктірді. 1496 жылы Эберхард қайтыс болғаннан кейін, оның орнына туысы Эберхард II келді, ол үкімет құрылымында көп өзгеріс жасамады. Бұрын 1480 жылдан 1482 жылға дейін граф болғанымен, ол әкімшілік жағынан қабілетсіз екенін көрсетті, ал Баварияға қарсы соғыс бастауға жасаған әрекеті Эстейттерді Максимилиан I-ден 1498 жылғы наурыз айында Эберхард II-ні тақтан алу үшін мәжіліс шақыруды сұрануға итермеледі. Император содан кейін Эстейттердің жағына шығу туралы бұрын-соңды болмаған шешім қабылдады және осылайша 1498 жылғы мамыр айында герцог Эберхард II-ні князьдігінен айырды. Герцогтың кеңесшілері тұтқындалды немесе қашып кетті, ал Эберхард II-нің өзі Линденфельс қамалына жер аударылып, 1504 жылы қайтыс болғанға дейін 6000 флорин көлемінде жылдық зейнетақы алды. Эберхард II билігінің бір жетістігі діни музыканы орындау үшін Хофкапельдің құрылуы болды, және бұл музыкалық меценаттық жүйе Отыз жылдық соғысқа дейін үздіксіз сақталды.

Герцог Ульрихтің алғашқы билігі

Вюртемберг әулетінің Урах тармағынан шыққан Ульрих 1498 жылы Эберхард II-нің орнын басып, оның кәмелетке толмауынан пайдаланды. Оның регенттігін төрт ақсүйек басқарды: Вольфганг фон Фюрстенберг және Андреас фон Вальдбург, Ханс фон Рейшах (Мемпельгардтың аға сот орындаушысы) және Дипольт Шпат (Тюбингеннің аға сот орындаушысы). Тағы екі адам, Цвифальтен мен Бебенхаузен аббаттары, регенттік кеңесінде кеңесшілер болып қызмет етті. Регенттік халықтың тілегін Эстаттар арқылы естігенімен, Швабия соғысы кезінде жергілікті буржуазияның тілегіне қарсы шықты, сол үшін Эстаттар көбірек әскер мен қаржы берді. Максимилиан I, Ульрихті 16 жасында кәмелетке толған деп жариялады, соның салдарынан 1492 жылғы Эсслингер шартының талаптарын бұзды, ол оның толыққанды мұрагерлікке тек 20 жасында ғана ие бола алатынын белгіледі. Осылайша аймақ тарихындағы ең ұзақ және даулы кезеңдердің бірі басталды. Жас герцог бастапқыда үкіметке көп өзгеріс енгізбеді, кеңесшілеріне саясатты шешуге мүмкіндік берді, ал ол өзінің ең маңызды істерін мемлекеттің кеңеюі арқылы, көбінесе соғыс арқылы жасады. Бавария герцогы Альберт IV және Максимилиан I-нің көмегімен Ульрих 20 000 сарбаздан тұратын әскерімен Пфальц сайлау округіне шабуыл жасап, Маулбронн аббаттығын, Лёвенштейн-Вертхайм графтығын, сондай-ақ Вейнсберг, Нойенштадт-ам-Кохер және Мёкмюль аудандарын, сонымен қатар Хайденхайм-ан-дер-Бренц және Кенигсбронн, Анхаузен және Гербрехтинген аббаттықтарын басып алды. Алайда Ульрихтің билік ету қабілеті одан да нашар болды. Оның алғашқы дағдарысы қаржылық болды: 1514 жылға дейін билік құрғаннан бері ол 300 000 флориндік мұрагерлік қарызына қосымша 600 000 флориндік қарыз жинады, бұл шамамен бір миллион флоринге жуық соманы құрады. Ульрих бұл қарызды 6%-дық мүлік салығы (1 гульденге 1 пфенниг) арқылы өтеуге тырысты, бірақ бұл оның азаматтарынан, әсіресе ең көп шығынға ұшыраған Ehrbarkeit-тан қатты қарсылық тудырды. Ульрих бұл салықты талқылау үшін диета шақырудан бас тартты, бірақ оны күштеп енгізбеді және оны жойды. Бұл сәтсіздіктен кейін Ульрих тұтыну тауарларына, мысалы, ет, шарап және астыққа жанама салық (центнерге 3 шиллингтік елгер) салды. Ол тағы да салықты талқылау үшін диета шақырудан бас тартты, бірақ жергілікті және аудандық шенеуніктер арқылы оны сәтті жинады. Бұл салық өте танымал емес еді, тіпті біріншісінен де, өйткені оны бірінші салықтан жалтарған шенеуніктер енгізді, азық-түлік бағасын көтерді және төменгі таптардың наразылығына орай, Ульрих пен оның үкіметі Вюртембергтің құқықтық жүйесіне римдік құқықты ресми түрде қабылдауға тырысты. Салық, 1514 жылы Эстаттардың таразы мен салмақтарды қабылдамау туралы қабылдаған жарлығымен біріктіріліп, саудагерлер мен фермерлерге одан әрі зиян келтірді, қарапайым халықтың өз үкіметінде сөзділігі болмауы және оларды қоршап тұрған орман, өзендер мен шалғындарды пайдалануды шектеу көптеген тәртіпсіздіктерге әкелді. Жағдайды одан да нашарлату үшін, қарапайым халық заңгерлер мен шенеуніктердің көбеюінен қорқып, жаңа заңдық әдістерді енгізді. Шаруалардың наразылықтарының тізімі олардың қанағаттанбауын анық көрсетеді, ал осы қанағаттанбаушылық пен салық салудың соңғы нәтижесі Шторндорф ауданындағы Кернен-им-Ремстальде басталған, Штутгарттан бастау алған Кедей Конрад көтерілісі болды, бұл соңғы жылдары нашар егістер мен жоғары салықтардан зардап шеккен шарап өсіру аймағы. Ульрихтың етке салынатын акцизді алып тастауына қарамастан, наразылық арта түсті, бұл Ульрихті диета шақыруға мәжбүр етті. Ол оны 1514 жылғы 26 маусымда Тюбингенде өткізді, бұл оның астанадағы қоғамдық пікірге деген паранойясын көрсетті және ол Ульрихтің билік етуі кезіндегі үш диетаның біріншісі болды, бірақ герцогтіктің 14 қаласынан келген өкілдер бұрын Марбах-ам-Некарда жиналды, бұл диетаға қатысқан қарапайым халықты басып тастау үшін. Бұл кездесудің нәтижесі 41 баптан тұратын тізім болды, ол 1514 жылғы 8 шілдеде Ульрихтің билігі кезіндегі ең маңызды заң жобасы болған Тюбинген шартының құрамына кірді. Эстаттар Ульрихке соғыс жариялау алдында Эстаттардың келісімін талап ету, қылмыскерлерді тек заңды рәсімдер арқылы қудалау және герцогтіктің барлық азаматтарының ерік-жігерге ие болу құқығын, белгілі бір критерийлерге сәйкес, Фрейзиц деп аталатын құқығын беру үшін келесі он жылда 920 000 флорин төлеуге келісті. Герцог пен Эстаттар арасындағы қарым-қатынас нығайған сияқты, бірақ герцогтар әрдайым Шарты сақтамады, ал шартты жасау кезінде бірде-бір жерде немесе бірде-бір жерде пайда болған рыцарлар мен прелаттар оған қатысы жоқ еді. Иронияға орай, 16 ғасырдың қалған бөлігінде толыққанды іске асырылмаған келісім герцог Ульрих үшін жеңіске айналды, өйткені ол тек Эстаттарды қанағаттандыруға және билігін жалғастыру үшін қажетті қаражатты алуға ұмтылды, екеуін де орындады, соның арқасында ол келісімді елемеуге мүмкіндік алды. Герцог Ульрихтің алғашқы билігінің құлауына үш оқиға себеп болды. Олардың біріншісі 1515 жылдың мамыр айында Бёблинген ормандырында оның жанындағы Ханс фон Хуттеннің өлтірілуі болды. Ульрих фон Хуттеннің әйеліне романдық қызығушылық танытқан және кейінірек 1518 жылғы 19 тамызда Аугсбургтағы Императорлық диетада жарияланған мәлімдемеге сәйкес, Ханс оның Урсула фон Хуттенге үйленгеннен кейін оған қарсы болған. Урсула Түм фон Нойбургтың қызы болды, ол герцогтік сарайдағы маршал және ең ықпалды адамдардың бірі, ал Ханс фон Хуттен атақты гуманист және рыцарь Ульрих фон Хуттеннің туысы болды, сонымен қатар отты публицист және Франкон рыцары Людвиг фон Хуттеннің ұлы, ол герцогтік сарайда да қызмет еткен және Хуттендер әулетінен шыққан, бүкіл герцогтіктегі ең қуатты төменгі ақсүйек отбасыларының бірі. Бұл кісі өлтірудің саяси салдары Ульрихтің сарайынан 18 ақсүйектің бірден кетіп қалуына, Хуттендерден қаржылық өтемақы талаптарына және Ульрих фон Хуттеннің отты, басылған шабуылдарына әкелді. Екінші оқиға 1515 жылдың қараша айында Ульрихтің әйелі Сабина Баварияның отбасына қайтып оралуы болды, сонымен қатар Ульрихтің кеңесшісі Дитрих Шпат та онымен бірге кетті. Ол Император Максимилиан I-нің оның әкесі, герцог Альбрехтпен жасасқан келісімін бір түнде бұзды. Ол Ульрихтың өзіне жасаған зұлпымдары, фон Хуттеннің өлтірілуі және оның қарыздарын өтеуден бас тартуы туралы ащы шағымдануымен белгілі болды. Оның отбасы бірден өтемақы талап етті және Ульрихтің қуғынға салынуын талап етті, сонымен қатар Эстаттарға жүгінді, бірақ Ульрихке адалдығы мен Сабинаның Вюртембергтегі ықпалының жетіспеуіне байланысты олардың талаптары қабылданбады. Бавариялықтар герцогтікке шабуыл жасады, бұл Максимилиан I-нің араласуына және 1515 жылғы 18 қыркүйекте Штутгартта Ульрихтің билігін шектеу және тепе-теңдік үкімет жүйесін құру үшін диета шақыруына әкелді. Нәтижесінде Блаубурен шарты жасалды, ол герцогтікті алты жылға басқару үшін жеті мүшеден тұратын регенттік құрамын бекітті, ол Landhofmeister, канцлер, прелат, екі ақсүйек және екі буржуадан тұрады, ал сегізінші регентті император тағайындайды. Өзі Ульрих осы регенттік кеңесіне кеңес алуға міндетті болды және енді герцогтікті бақылау құқығына ие болмады, бұл оның келіспейтін жағдайы болды. Ульрих Ehrbarkeit-тың көптеген жетекші мүшелерін айыптады, олардың арасында Конрад пен Себастиан Бройнингтер, Каннштадт сот орындаушысы Конрад Ваут және Штутгарт бургомистрі Ханс Штикель өлтірілді. Бройнингтердің өлімінен кейін Максимилиан Блаубурен шартын күшіне енгізу үшін тағы бір диета шақыруға тырысты, бірақ осы кезде ол шартың фатальды кемшілігін түсінді: ол Эстаттарды қамтымады және Максимилианның шамадан тыс жасына байланысты, олардың Ульрихқа қарсы әрекет етуға ниеті де, күші де болмады. Герцог Ульрихтің алғашқы билігінің тағдырын шешкен соңғы оқиға 1515 жылдың мамыр айында Бёблинген ормандырында оның жанындағы Ханс фон Хуттеннің өлтірілуінен кейін Максимилиан I-нің қайтысынан сегіз күн өткен соң болды...

Ulrich, of the Urach line of the House of Württemberg, succeeded Eberhard II in 1498, in his minority. His regency was controlled by four nobles: Counts Wolfgang von Fürstenberg and Andreas von Waldburg, Hans von Reischach (the senior bailiff of Mömpelgard), and Diepolt Spät (the senior bailiff of Tübingen). Two other men, the abbots of Zwiefalten and Bebenhausen, also held advisory positions in the regency. While the regency would hear the wishes of the people through the Estates, they became opposed to the wishes of the local burghers during the very unpopular Swabian War, for which the Estates voted more soldiers and money. Maximilian I declared Ulrich I of age at 16, in the process violating the 1492 Esslinger Vertrag that stipulated that he could only fully succeed at 20. Thus began one of the longest and most tumultuous periods in the history of the region. The young duke at first made little change to the government, allowing his councilors to decide on policy while he made his greatest marks in the duchy through the expansion of the realm, usually through war. With the aid of Duke Albert IV of Bavaria and Maximilian I, Ulrich invaded the Electoral Palatinate with an army of 20,000 soldiers, obtaining Maulbronn Abbey, the County of Löwenstein Wertheim and the districts of Weinsberg, Neuenstadt am Kocher, and Möckmühl from the Palatinate as well as Heidenheim an der Brenz and the abbeys of Königsbronn, Anhausen, and Herbrechtingen. Ulrich's ability to rule, on the other hand, was less reliable. The first crisis he faced was financial: since the beginning of his reign to 1514, he had racked up a debt of more than 600,000 florins in addition to the debt of 300,000 florins he inherited, amounting to almost one million florins. Ulrich attempted to assuage this with a 6% wealth tax (1 pfennig on 1 gulden), which was met with fierce resistance by his subjects, particularly the Ehrbarkeit, who had the most to lose. Ulrich refused to call a diet to discuss this tax, but he did not press it and repealed it. Following this failure, Ulrich next tried an indirect tax (3 schilling heller on the Centner) on consumables such as meats, wine and grain. Again Ulrich refused to call a diet to discuss the tax, but successfully levied it through local and district officials. This particular tax was intensely unpopular, even more so than the first, as it was implemented by the officials who had dodged the first tax, drove the prices of their food up and, to the chagrin of the lower classes, Ulrich and his government sought to have Roman law officially accepted into Württemberg's legal system. The tax, combined with the statute passed by the Estates in 1514 that denied scales and weights, further hurting merchants and farmers, the lack of say commoners had in their own government, and the restriction of the use of the forests, rivers and meadows around them caused much unrest. To pour salt into the wound, the commoners came to dread the increase in lawyers and officials, who brought new legal methods. A list of grievances from the peasantry makes clear their dissatisfaction, and the final result of this dissatisfaction and taxation was the Poor Conrad revolt, which began in Kernen im Remstal in the Schorndorf district, from Stuttgart, a wine growing region particularly affected by economic downturn caused by poor harvests in recent years and high taxation. Despite Ulrich's repealing of the excise on meat, discontent continued to grow, forcing Ulrich to finally call a diet. He held it in Tübingen on 26 June 1514 in a move that showed his paranoia of public opinion of him in the capital, and would be the first of three diets in Ulrich's reign, though representatives from 14 towns in the duchy had met previously in Marbach am Neckar in order to effectively pacify the attending commoners. The result of that pre meeting was the list of 41 articles that became the Treaty of Tübingen, the most significant piece of legislation of Ulrich's reign, at the Diet on 8 July 1514. The Estates agreed to pay Ulrich 920,000 florins over the next decade to annul his debts in exchange for requiring the consent of the Estates prior to any declaration of war, the prosecution of criminals to be instigated only with a regular legal procedure, and the right all citizens of the duchy at will, called the Freisitz, provided they met certain criteria. While the relationship between the Duke and the Estates seemed to be cemented, the dukes did not always abide by the Treaty, and the knights and prelates, who appeared at no point or at one point in the creation of the treaty respectively, had little no involvement in it. Ironically, the treaty, which would not be fully implemented for the rest of the 16th century, appeared to be more of a victory for Duke Ulrich, as he sought just to appease the Estates and to obtain the funds required to continue his rule, both of which he had accomplished, allowing him to ignore the treaty. Three events would come to be responsible for the demise of Duke Ulrich's first rule. The first of these would be the murder of his equerry, Hans Ritter von Hutten, in the forests of Böblingen in May 1515. Ulrich had taken a romantic interest in von Hutten's wife and, according to a later declaration the Imperial Diet of Augsburg on 19 August 1518, had become hostile towards him after Hans' marriage to Ursula von Hutten. Ursula was the daughter of Thumb von Neuburg, the marshal and one of the most influential men in the ducal court, and Hans von Hutten was the cousin of Ulrich von Hutten, a famous humanist and knight who was also a firebrand publicist, and son of Ludwig von Hutten, a Franconian knight who had also served in the ducal court and was of the von Huttens, one of the most powerful lower noble families in the entire duchy. The political fallout of this murder resulted in the immediate resignation of 18 noblemen from Ulrich's court, demands from the von Huttens for financial compensation, and fiery, printed attacks by Ulrich von Hutten. The second event was the flight of Ulrich's wife, Sabina of Bavaria, back to her family in November 1515 along with Dietrich Spät, one of Ulrich's advisers. Overnight she had unmade a match Emperor Maximilian I had arranged with her father, Duke Alphrecht. She had complained bitterly about the mistreatment she had experienced by Ulrich, of von Hutten's murder, and of Ulrich's refusal to pay off her debts. Her immediate family demanded immediate compensation and for Ulrich to be expelled, and to this end appealed to the Estates but were rebuked, despite Ulrich's now widespread unpopularity out of loyalty to him and a lack of influence in Württemberg on Sabina's part. The Bavarians resorted to attacking the duchy, causing Maximilian I to intervene and call a diet in Stuttgart on 18 September 1515 to limit Ulrich's power and to create a balanced system of government. This resulted in the Treaty of Blaubeuren, which mandated that a seven member regency would rule the duchy for a period of six years consisting of the Landhofmeister, the Chancellor, a prelate, two nobles, and two burghers, with an eighth regent to be named by the emperor. Ulrich himself was to be dependent on this regency for counsel, and he no longer had control of the duchy, a proposition he was not in agreement with. Ulrich charged many leading members of the Ehrbarkeit, and of them killed brothers Conrad and Sebastion Breuning, Conrad Vaut, the bailiff of Cannstatt, and Hans Stickel, the Burgomaster of Stuttgart. After the executions of the Breuning brothers, Maximilian attempted to call another diet to enforce the Treaty of Blaubeuren, but it was here that he realized the fatal flaw of the treaty: it did not involve the Estates and, thanks in part to Maximilian's advanced age, they had neither the will nor the power to act against Ulrich. The final event that sealed the fate of Ulrich's first reign of the duchy came eight days after Maximilian I's death on 12 January 1519, when Duke Ulrich stormed the Imperial City of Reutlingen on the pretense of avenging the recent murder of the commander of the town's fort and his wife. He made it a possession of Württemberg, with its allegiance owed to Ulrich rather than the Emperor. This entire event, the metaphorical last straw of Ulrich's reign, was in complete violation of the Treaty of Tübingen. It angered the other Free Cities, most of whom were in the Swabian League, from which Württemberg had been expelled in February 1512 against the wishes of Maximilian I. They prepared for war while Ulrich coerced 80,000 florins from the Estates and received 10,000 crowns from Francis I of France in February 1519 to fund his war and repay a past debt. The leader of the Swabian League army was the capable William IV, Duke of Bavaria, and his campaign lasted little over two weeks. It opened with Duke William attacking Hellenstein Castle on 28 March 1519, followed then by attacks on Esslingen, Uhlbach, Obertürkheim, Hedelfingen, the nunnery of Weiler Filstand, Hunddskehle Castle, Teck Castle, and finally stormed Stuttgart in April and forced Ulrich to flee. His first reign had ended, and he would not return for 15 years.

Габсбургтердің басып алуы

Шваб лигасының бірінші міндеті Вюртемберг үкіметін тәртіпке келтіру болды. Мұны іске асырудың ең маңызды қадамдарының бірі – герцогтіктің 1,1 миллион гульдендік зор қарызын өтеу еді, бірақ оны қаржыландыруға көмектесуге көбінесе ешкім асықпады. Сол кезде көмектесе алатын рыцарьлар, өздерін герцогтіктің құрамына жатпайтындықтан, оған міндетті емес деп санап, көмектесуден бас тартты. Жоғарғы қабаттан шыққан азаматтар мен эрбакерлердің қаржысы жетпегендіктен, Лига 1520 жылғы 6 ақпанда герцогтікті жаңа Киелі Рим императоры Карл V-ке 220 000 флоринге сатты. Сату шартында Лига Ульрих тұсында туған қарыздарды төлеуге және герцогтікті Ульрихтың болашақ шабуылдарынан қорғауға міндеттенді. Карл V герцогтікті сатып алуда 1518 жылы Максимилиан I-нің Швабияда «біртұтас сот жүйесімен» «австриялық орталықтандыру» жоспарларына негізделген белгілі бір мақсаттары болуы мүмкін. Алайда Карл V герцогтікті өзі басқармады, оның орнына 1520 жылғы 15 қазанда «Вюртембергтің тәуелсіздігін» жариялады және Вюртемберг оған жыл сайын 22 000 флорин төлейтінін мәлімдеді. Осымен Габсбургтердің 14 жылдық билігінің сипаты белгілі болды, осы кезеңде дворяндардың ықпалы күшейді. Карл V болмаған кездегі үкіметті жаңа лауазым – Statthalter, императордың барлық мәселелерде өкілі болып табылатын дворян, және канцлер басқарды. Бұл Грегор Лампартер (эрбакерлердің бірі) еді, ол бұрын канцлер болған және Ульрих оны тұтқындаған, бірақ өлімнен құтылған. Карл V герцогтікті 1522 жылғы 31 наурызда эрцгерцог Фердинанд I-ге тапсырды. Фердинанд алдымен Тюбинген шартының қолдауын ашық білдіру үшін диета шақырды, содан кейін Голландиядан жаңа Statthalter – Максимилиан ван Зевенбергенді және жаңа канцлер – Генрих Винкельхоферді тағайындады. Оларға регенттер мен басқа да комиссарлар Statthalter бұйрықтарын шығаруға көмектесті. Қазынашылыққа тәртіп орнату үшін, Ульрих билігінен гөрі, қазынашылыққа көбірек бақылау берілді, ал Эстаттар оны Австриядағы ұқсас мекеме сияқты ұйымдастыруға көмектесті. Бұл мекеме Канцеляриядан бөлек болды және Каммер деп аталды, оны үш қазынашы басқарды. Қазынашылықты және мемлекеттік шығыстарды бақылау Габсбургтердің билігіндегі ең маңызды реформа болар еді.

The first order of business for the Swabian League occupation was to set Württemberg's government in order. One of the most crucial steps to achieve this was to settle the Duchy's enormous 1.1 million gulden debt, and few wanted to help finance this. The knights, who were at this time most able to assist, did not want to as they felt that they did not constitute an estate of the duchy and were thus without obligation to it. Since the knights refused to pay and the Ehrbarkeit and lay citizenry had not the funds to pay, the League sold the duchy to the new Holy Roman Emperor, Charles V, on 6 February 1520, for 220,000 florins, with the blessing of the Estates. The sale was on the conditions that League pay the debts incurred under Ulrich and defend the duchy from any future attacks made by Ulrich. Charles V may have had some motives in the purchasing of the duchy based on plans of Maximilian I's in 1518 of "Austrian centralization" in Swabia with "an integrated judicial system." Charles V did not, however, ever rule the duchy himself, electing instead to proclaim the "freedom of the Estates of Württemberg" on 15 October 1520 and that Württemberg would pay him an annual levy of 22,000 florins, setting the tone of the Habsburgs' 14 year rule, during which the nobility were to be empowered. This government in Charles V's absence was headed by a new position, the Statthalter, a nobleman who represented the Emperor in all matters, and by the Chancellor. This was Gregor Lamparter (one of the Ehrbarkeit), who had been Chancellor and was arrested by Ulrich but escaped death. Charles V turned the duchy over to Archduke Ferdinand I on 31 March 1522. Ferdinand first called a diet to state publicly his support of the Treaty of Tübingen, then appointed a new Statthalter, Maximilian van Zevenbergen from the Netherlands, and new Chancellor, Heinrich Winckelhofer. They were aided in issuing the Statthalters orders by the regents and other commissioners. Treasury officials were given much more control over the treasury than in Ulrich's reign so as to reestablish order, and the Estates helped organize it like its counterpart in Austria, which was separate from the Chancery and was called the Kammer and was operated by three treasurers. This control over the treasury and state expenditure would be the most important reform of the Habsburg occupation.

Үкімет

Вюртемберг герцогтігінің үкіметі бірнеше жүз адамнан тұратын. "Нотабельдер" немесе Эрбаркейт деп аталатын, жергілікті ықпалды отбасылардан құралған бір топ, герцогтіктің жергілікті басқаруында басым күшті құрады. Орталық үкімет негізінен Штутгартқа жұмыс істеуге және тұруға келген аймақтық қалалардан шыққан Эрбаркейт бюрократиясынан тұрды. Әдетте, бұл шенеуніктер жергілікті немесе аудандық басқаруда бастап, кейінірек зейнеткерлікке шығып, туған қалаларына оралып, немесе сот отырыстары болмаған кезде, Вюртемберг саясатының "қала және аудан" сипатын қалыптастырды. Герцогтіктің басқа неміс мемлекеттерімен салыстырғандағы ерекшелігі – герцогтіктің орталық үкіметінде абыройлы азаматтар (бургерлер) да, ақсүйектер де бірге қызмет еткені, олардың көпшілігі жоғары білім алған және герцогтіктің әкімшілік қажеттіліктері үшін жұмыс істегені болды. Ақсүйектерге қарағанда жалақысы мен мәртебесі төмен болғанына қарамастан, абыройлы азаматтар өздерінің жекелеген тобы болып қала берді. Дегенмен, герцогтіктің үкіметінде абыройлы азаматтардың билігінің ең айқын мысалы – бұл Мемлекеттік жиналыстар (Эстаттар) еді, олар герцогты Тюбинген шартының талаптарына сәйкес ұстауға тырысты, бұл шарт абыройлы азаматтардың құқықтары мен герцогтың оларға қатысты міндеттерін белгілеген заңның бір бөлігі болды. Вюртемберг герцогтігінің үкіметінің негізі Вюртемберг графтығының 1495 жылы құрылуына дейін қаланды. Вюртемберг әулеті ғасырлар бойы осы аумақты басқарды, бірақ 1442 жылы Нюртинген шарты бойынша отбасының екі тармағына бөлінді. 1482 жылы граф Эберхард V Сақалды екі жартыны біріктірген кезде, ол екі үкіметті орталық үкіметтің негізі ретінде біріктірді. Бұл үкіметтің маңызды бөлімі – канцелярия (Kanzlei) болды, ол 1482 жылдан бері Вюртембергте бар және штаб-пәтерін астана Штутгартта орналастырды. Графтың сарайлық кірісін, астық пен шарапты бақылау XV ғасырдың Хофмейстері мен шарап сақтаушысы үшін тым ауыр болды, бұл аумақтық хатшы (Ландшрайбер) және герцогтың қазынашысы (Каммермейстер) штаттарымен жабдықталған түсімдер бөлімін (Zentralkasse) құруға себеп болды. Бұған герцогтықта жиналған салықтарды қабылдайтын мемлекеттік қазынаның өзі – орталық қаржы кеңсесі (Landschreiberei) толықтырды.

The government of the Duchy of Württemberg was one composed of several hundred people. One group, called the "Notables," or Ehrbarkeit, made up of powerful local families, was the dominant force in the local administration of the duchy. The central government consisted primarily of a bureaucracy of these Ehrbarkeit from the regional towns that came to work and live in Stuttgart. Typically, these officials began in local or district government, and then retired to their home towns in their later years or when court was not in session, creating the "town and district" character of Württemberg's politics. An oddity of the duchy in comparison to other German states was that burghers held positions in the duchy's central government alongside nobility, most of them holding an extensive university education, and were employed in an ever growing number for the administrative needs of the duchy. Despite the lower pay and prestige they enjoyed by comparison to nobility, burghers would remain their own distinct class. The best example of the power wielded by the burghers in the duchy's government, however, was to be found in the Estates, who sought always to hold the duke to the terms of the Treaty of Tübingen, a piece of legislation that outlined the rights of the burghers and the duke's duties to them. The foundations of the government of the Duchy of Württemberg were laid even before the elevation of the County of Württemberg in 1495. The House of Württemberg had governed the territory for centuries, but had split in half along the two branches of the family in 1442 by the Treaty of Nürtingen. When Count Eberhard V the Bearded united the two halves of the duchy in 1482, he merged the governments of the two into the basis of the central government. An important department of this government was the chancery (Kanzlei), which had existed in Württemberg since 1482 and found its headquarters in the capital, Stuttgart. The supervision of the count's court income and grain and wine had become too great for the 15th century Hofmeister and cellarer, prompting the creation of the receipt department (Zentralkasse), staffed by the territorial clerk (Landschreiber) and ducal treasurer (Kammermeister). To complement this was the central financial office (Landschreiberei), in essence the government treasury that received the taxes collected across the duchy.

Аудандық үкімет

Ербаркит жергілікті және округтік басқаруда түрлі лауазымдарды атқарды, герцогтіктің нарық қалаларының желісіне сүйене отырып, қала мен ауыл арасында байланыс орнатты. Округтың ең беделді лауазым иесі – сот орындаушысы (Vogt) болды, ол герцогтың атынан округ орталығынан (Amtstadt) қалалық басқару функцияларын жүзеге асырып, бақылап отырды. Бұл лауазым алғаш рет 1425 жылы пайда болды, бірақ сот орындаушысының функциялары толыққанды қалыптасуына шамамен жетпіс жыл кетті. 15 ғасырдың соңына қарай бұл лауазым үлкен сот орындаушысы (Obervogt) – көбінесе дворян, және кіші сот орындаушысы (Untervogt) болып екіге бөлінді. Кіші сот орындаушысы үлкен сот орындаушысының болмаған жағдайында төрағалық етіп, көбінесе ол да қала тұрғыны (буржер) болатын. Үлкен сот орындаушысы, өзінің әріптесіне қарағанда еркіндікке ие болды, тек өз округінде ғана емес, басқа билеушілерге, тіпті герцогқа кеңес беретін. Ол сондай-ақ округін қорғаумен де айналысты, сондықтан көбінесе округ орталығында немесе оның жанындағы қамалға орналасты. Ескі ақсүйек отбасылары дәстүрлі түрде өз округтерінде қызмет етіп, кейбіреулері герцогтіктің орталық үкіметінде лауазым алу үшін пайдалы тәжірибе жинады. 17 ғасырдың соңына таман үлкен сот орындаушысы лауазымы көбінесе құрметті атаққа айналды және герцогтікте шамамен 25 адам ғана осындай қызметте болды. Кіші сот орындаушысы одан да атқарушылық лауазымда болды, округтік соттар арқылы заң мен тәртіпті сақтап, округтің қаржысын және жаңа салықтарды жинауды қадағалады. Егер ол қандай да бір мәселені шеше алмаса, оны Штутгарттағы канцлерлік кеңсеге жіберіп, канцлер (Kanzler) мәселенің шешімін қабылдайтын. Бұл лауазым – жергілікті, округтік және орталық үкімет арасындағы байланыс құралы болды және кейіннен орталық үкіметке қосылған лауазым иелерінің арасында кең таралған. Округтік басқаруды толықтырған тағы екі лауазым болды: шарапхана басшысы (Keller немесе Pfleger) және орманшы (Forstmeister немесе Waldvogt), олардың саны ешқашан 12-ден аспады. Шарапхана басшысы округтің астығы мен шарабын жинау және сақтауды бақылап отырды, бұл жұмыс бұрын сот орындаушысының міндеті болған (кейде бұл міндетті басқа бас әкімшілік қызметкер – шултайс атқарды). 1410 жылдары құрылған орманшы өз округіндегі орманды басқарып, ағаш кесу және аң аулау сияқты орманды пайдалану ережелерін сақтады. Ол көбінесе орманды пайдалануға байланысты салықтардың өсуіне және шектеулерге наразы болған азаматтармен қақтығысқа түсті.

The Ehrbarkeit held a variety of positions in local government as well as district government, which relied on a network of the duchy's market towns, establishing a link between the town and the countryside. The most powerful official in a district was the bailiff (Vogt), who governed and supervised the functions of urban government in the name of the duke from the district seat (Amtstadt). This position first appeared around 1425, but it took around seventy years for the functions of the bailiff to be fully established. By the end of the 15th century, this office had split into senior bailiff (Obervogt), typically a nobleman, and junior bailiff (Untervogt), who would preside in the absence of the senior bailiff and was usually himself a burgher. The senior bailiff, more free than his counterpart, was not restricted to serving within his own district and would sometimes advise other rulers and even the duke. The senior bailiff was also charged with the defense of his district and so usually would reside in a castle in or near the district seat. Old noble families traditionally served in their districts, giving them experience that some would use to secure positions in the central government of the duchy. By the end of the 17th century, the title of senior bailiff had become almost entirely honorary and only about 25 were employed by the duchy. The junior bailiff was a much more executive officer, being charged with law and order through the district courts, and he also supervised the district's finances and the levying of new taxes. If he was unable to rectify any given situation, he would refer it to the chancery in Stuttgart, and the Chancellor (Kanzler) would decide the matter. This position, the link between local, district, and central government, was very common among officials who would later join the central government. Two more offices completed district government: the Cellarer (Keller or Pfleger) and the Forester (Forstmeister or Waldvogt), of whom there were never more than 12. The cellarer oversaw the collection and stockpiling of the district's grain and wine, a job previously managed by the bailiff until the creation of the cellarer (this duty would sometime be performed by another chief administrative officer called the Schultheiss). The forester, a position created around 1410, was in charge of the forests in his district, enforcing the laws governing the forest that covered such things as logging and hunting. Often, he came into conflict with the citizenry, who resented the increasing taxes and restrictions placed on the forest's use.

Жергілікті билік

Жергілікті биліктегі басты күш қалалық кеңес пен сот (Rat und Gericht) болды. Кеңес қаланың күнделікті істерін шешті, ал сот қала ішінде азаматтық және бүкіл округ бойынша қылмыстық істерді қарады. 15 ғасырда сот орындаушысы бастапқыда екі ұйымның мүшелерін тағайындағанмен, 16 ғасырдың соңына қарай кеңес пен соттың құрамы қаланың беделді азаматтарынан – бай қолөнершілер, саудагерлер және жергілікті гильдия мүшелерінен тұратын болды. Жергілікті биліктегі маңызды лауазымдардың бірі – Шультеисс, ол ауыл басшысы сияқты еді. Бұл лауазымның тарихы 13 ғасырға дейін жетеді, алғашқы жазбалар 1222 жылы Ротвейльде және 1247 жылы Тюбингенде кездеседі. Сол кезде қала иесі (Stadtherr) 30-50 адамнан Шультеисті таңдап, қаланы иенің мүддесіне сәйкес басқарды. Шультеистің мүдделері иелердің емес, қала элитасының мүдделерімен үйлескен кезде, ол өзінің қауымдағы ықпалын сақтау үшін сот орындаушысы лауазымын құрды. Бұл екі лауазымды тұлға біраз уақыт бірлесіп жұмыс істесе де, 15 ғасырда Шультеистің билігі әлсіреп кетті. Дегенмен, сот орындаушысы болмаған жағдайда ол округтік сот отырысын жүргізе алатын. Шультеистің бағынында қаланың бургомистрі (Burgermeister) болды, ол азаматтардың сайлауымен тағайындалатын жалғыз лауазым иесі және оның тамыры 13 ғасырға дейін (алғашқы құжатталған дерек 1283 жылы Ротвейльде) барып жетеді. Алайда, халық сайлауы сирек кездесетін, көбінесе бургомайстерді қалалық кеңес, әдетте қаланың беделді азаматтары тағайындайтын. Бургомайстер жиі Шультеисспен келіспейтін, себебі біріншісі қалалық кеңестің мүддесін, екіншісі иенің мүддесін қорғайтын. Оның басты міндеттері – салықтарды, айыппұлдарды және басқа да қалалық кірістерді есепке алу, сондай-ақ күнделікті басқаруда көмектесетін кіші сот орындаушысына жылдық есеп (Gemeinderechnung) ұсыну болды. Герцогтіктегі бургомайстерлердің саны әртүрлі болды, себебі әр қаланың конституциясы қанша бургомайстер болуы керектігін және олардың қызмет мерзімін (көбінесе бір жылдан он жылға дейін) анықтады. Кейбір жағдайларда қалада бургомайстерлер болмағандықтан, тек Шультеисс ғана болды. Жергілікті биліктегі соңғы лауазым – қала хатшысы (Stadtschreiber), ол кеңес үшін маңызды құжаттарды жазып, кейде халықтан салық жинауды қадағалап отырды. Қала хатшысы жергілікті және орталық үкімет арасындағы байланыс тізімі болды, өйткені ол, мысалы, азаматтардың герцогқа жіберуі керек барлық өтініштерін жазуға тиіс еді (олар кіші сот орындаушысынан да бекітуді қажет ететін), осылайша ол жергілікті биліктегі ең маңызды тұлғалардың біріне айналды. Сондай-ақ, ол герцогтіктің аумағын және оны басқаратын заңдарды жақсы білуі керек еді, ал оның білімі астанаға барған сайын Штутгарттағы канцелярияда тексерілетін.

The primary power in local government were the town council and court (Rat und Gericht). The council handled the town's daily affairs while the court exercised civil jurisdiction in the town and jurisdiction of non capital criminal affairs for the entire district. Though the bailiff was originally charged with appointing members of either organization in the 15th century, the membership of the council and court were, by the end of the 16th century, made up completely by the town's notables, people like rich artisans, merchants, and local guild members. One of the leading officials in the local government was a kind of village mayor called the Schultheiss. The origins of this position date back to the 13th century, the first recorded instances being in Rottweil in 1222 and in Tübingen in 1247. In that time, the town's lord (Stadtherr) chose the Schultheiss from a pool of 30 to 50 men and he governed the town according to the lord's interests. When the interests of the Scultheiss came to share those of the town's elite rather than the lord's, he created the position of bailiff in order to maintain his interests in the community. These two officials would work together for a time, but during the 15th century, the authority of the Schultheiss eroded. Despite this, he could still preside over the district court in the absence of the bailiff. Subordinate to the Schultheiss was the town's Burgomaster (Burgermeister), the only official to be elected by the citizenry and another office with its origins in the 13th century (the first documented one in Rottweil in 1283). However, popular election was still a rarity and he was typically appointed by the town council and normally from the town's notables. The Burgomaster often came into conflict with the Schultheiss as the former upheld the interests of the town council and the latter of the lord. His chief duties were the accounting of taxes, fines and other town incomes and to present an annual accounting (Gemeinderechnung) before the junior bailiff, whom he assisted in daily local administration. The number of Burgomasters throughout the duchy was wildly inconsistent, as each town's constitution mandated how many Burgomasters the town could have and how long they served (most terms ranged from one year to a decade). In some instances, no Burgomasters were present in town and thus they only had a Schultheiss. The final office in local government was the town clerk (Stadtschreiber), who wrote up important documents for the council and would sometimes supervise the taxation of the populace. The town clerk was the link between the local and central governments, as he had to, for example, write all requests to be sent to the Duke by the citizenry (these would also have to be approved by the junior bailiff), making him one of the most important people in local government. He would also be expected to have a specific knowledge of the territory of the duchy and the laws that governed it, and this would be tested by the chancery in Stuttgart whenever the clerk visited the capital.

Орталық үкімет

Бұрынғыдай, герцогтіктің беделділері орталық үкіметте күшті болды, бірақ бургерлер, әсіресе, көптеген маңызды лауазымдарды университет білімімен, діни қызмет тәжірибесімен немесе аудандық және жергілікті басқарудағы әкімшілік тәжірибесімен толтырды. Азамат немесе асыл адам, орталық үкіметтегі көптеген кеңесшілер айтарлықтай ықпалға ие болды, тіпті егер бұл ықпал және герцогтіктің әкімшілігіндегі билік тепе-теңдігі биліктегі герцогтың қалауына байланысты болса да. Алайда, олар герцогке толық тәуелді емес еді, өйткені іс жүзіндегі басқарудың көп бөлігі оның қолынан шықты, ал герцогтіктің географиялық орны мен саяси тұрақсыздығы оның ерекше саяси дамуына үлкен үлес қосты. Орталық үкіметтегі жетекші бургерлік кеңесшілердің бірі канцлер (Kanzler) болды, бұл лауазым тағы да 13 ғасырға дейін, монахтар сот үшін құжаттармен жұмыс істеген кезде сақталады. Герцогтіктің алғашқы канцлері 1481 жылы граф Эберхард V берген дін қызметкері болды. Алайда, округ герцогтікке көтерілгеннен кейін, бұл лауазым, заңгерлік білімді қажет ететін канцеляриядағы жұмыс орындарының көпшілігі сияқты, тек бургерлер ғана атқаратын болды. Канцелярияның өсіп келе жатқан ықпалы канцлердің ықпалының артуын білдірді, ол әдетте герцог кеңесшілерінің ең білімдісі, әдетте канондық және азаматтық құқықта докторлық дәрежесі бар және кең ауқымды әкімшілік билігіне ие болды. Ол бургерлік элитаның бірі болғандықтан, дауларды шешуде орталық үкімет пен жергілікті қоғамдастықтар арасындағы байланыс құралы болды. Егер мәселе қалалық кеңесте шешілмесе, ол сот орындаушысы арқылы канцлерге жіберілетін болады, ал ол мәселені шешеді. Канцлер герцогты дипломатиялық миссияларда және кейде Эстаттардың аумақтық мәжілістерінде де өкілдік етті. 16 ғасырдың ортасында герцогқа кеңес беретін орган, Оберрат, 1556 жылы вице-канцлер (Vizekanzler) лауазымын құрды. Ол канцлерге көмектесу үшін, қазір оның жұмыс жүктемесімен күресу үшін, және ол болмаған кезде канцлердің орнын басатын және құпия кеңес (Geheimer Rat) сессияларының хатшысы ретінде қызмет етеді. Орталық үкіметтегі кез-келген басқа лауазымды адамнан гөрі, герцогтың кестесін ұйымдастыру, герцогтың хат-хабарларын жазу және құжаттарды өңдеумен айналысатын палата хатшысы, Kammersekretär, тек герцог үшін жұмыс істеді. Бұл лауазымға әрқашан азаматтар орналасты, өйткені ол діни қызмет тәжірибесіне ие болуы керек, бірақ университет білімі ешқашан болған жоқ. Бастапқыда вице-канцлер саяси билік жүргізбеді, бірақ кейін герцог Кристоф Камерсекретарьдің рөлін кеңейтіп, оған канцлерлік, шіркеу кеңесі туралы саясатқа кеңес беруге және тіпті қазынашылыққа бақылау жасауға мүмкіндік берді. Герцог Людвигтің тұсында ол орталық үкіметтегі ең ықпалды қызметкерлердің біріне айналды, ол герцогтың жеке кеңесшісі және жақын досы болды, саясатта ықпал етуде тек аумақтық губернатор Ландхофмейстермен бәсекелесті. Реформациядан кейін, Visitation кезінде жұмыс істейтін жаңа лауазымдар құрылды. Герцог сотының және реформаторлар Иоганнес Бренц, Амброзиус Бларер және Эрхард Шнепфтің көмегімен герцогтың діни мәселелердегі еркі герцогтың барлық аудандарына қатаң жүйе арқылы сезілетінін қамтамасыз ету үшін құрылған күшті жаңа орталықтандырылған шіркеулік кабинет құрылды. 1553 жылы Кирхенраттың құрылуынан кейін тек бургерлер ғана иеленген лауазым пайда болды: шіркеу кеңесінің директоры немесе Кирхенратдиректор, шіркеу кеңесімен діни мәселелердегі герцог саясатында жұмыс істеді, жергілікті уағыздаушыларды тағайындауға және шіркеу жерлерін басқаруға көмектесті және монастырларды бақылады. Монастырлар мен монастырлардың қадағалауы герцогтік үшін маңызды болды, өйткені Реформация олардың шамадан тыс шығынын енді қабылдауға болмайтын етті, бірақ оларға лютерандық Вюртембергте әлі де болуына рұқсат етілді. Үкімет "он төрт үлкен монастырь трасттарына" алым салды, ал герцог немесе Эстаттар бұл ақшаны герцогтікті қорғауға немесе басқа жобаларға жұмсай алды. Ол бұл кірісті бақылап отырғанда, оның клерктері оны Kirchenkastenrechungen деп аталатын есеп кітаптарына жазды. Тек дворяндар иеленген лауазымдардың көпшілігі 15 ғасырда құрылған және білім алуды қажет етпеген немесе мүлдем қажет етпеген, бургерден әлдеқайда көп төленген және көбінесе герцогпен немесе басқа дворяндармен үнемі байланыс орнатуды қажет еткен. Бастапқыда Вюртемберг сотында Хофмейстер болды, бірақ бұл кеңсе аумақтық губернатор, Ландхофмейстер және соттың үй басқарушысы Хаусхофмейстер кеңселеріне бөлінді. Дәл сол кезде Ландхофмейстер, канцлермен тығыз байланыста жұмыс істеді, және бұл байланыс Камерсекретарь канцлердің маңыздылығын басып өткенге дейін маңызды болып қалды. Хофмейстер, бұрын герцогпен аң ауыстыруға қатысып, соттың кірісі мен қызметкерлерін басқарған, лауазым тек рәсімдік болып қалады, және ол жақын арада дворян балаларын оқытумен және сотта тұтынылатын тағамдарды іздеумен айналысатын болады. Бұл лауазым ерекше болды, өйткені күйеу мен әйел екеуі де Хофмейстер және Хофмейстерин ретінде қызмет ете алатын, ол күйеуіне көмектесіп, дворяндардың қыздарын оқытатын. Соттағы жетекші дворян тұлғасы маршал болды, ол оның қорғаумен және сот қызметкерлерін (Hofgesinde) бақылаумен айналысты. Герцог Людвигтің тұсында әскери тәжірибе енді міндетті болып саналмаса да, ол маңызды кеңесші лауазымы болып қала берді. Каммермейстер герцогтің қазынасын бақылап, осылайша бас қазынаны бақылайтын Ландшрайберден ерекшеленді. Каммермейстер бұрыннан-ақ герцогтың жақын кеңесшісі болды, бірақ герцогтіктің Габсбургтар басып алған кезінде оның ықпалы одан да артты, өйткені үш адам герцогтіктің қаржысын ретке келтіру үшін тағайындалды. Алайда, бұл атақ та көбінесе рәсімдік болып кетті; 1570 жылдарға қарай, Камерсекретарь оның жауапкершіліктерін көп бөлігін өз мойнына алғандықтан, Каммермейстердің болмауы ұзақ кезеңдерге созылды. Орталық үкіметтегі соңғы дворян лауазымы Статхальтер, бір түрлі уақытша губернатор болды. Статхальтер әдетте регенттік кезінде немесе герцогтіктің басшысының болмаған жағдайында ғана болады, және ол 1520–1534 жылдар аралығында, императорлар Карл V және Фердинандтың болмауында Габсбургтар герцогтікті басқаруға тырысқан кезде ерекше маңызға ие болды. Ол Австриямен тығыз байланыста болды, жаңа салықтарға келісу үшін және Түркиямен соғыста Австрия үшін әскер жинау үшін Эстаттарды жиі шақырып отырды. Өкінішке орай, Габсбургтар үшін Статхальтердің қызмет мерзімі көбінесе қысқа болды. Бұған қарамастан, олардың кеңсесі герцог Ульрихтің екінші билігінде де жалғасты, және герцог Людвигтің регенттігінде ерекше маңызға ие болды. Кеңесшілердің төменінде бюрократияны басқаратын және қатаң тәртіпке бағынып, ұзақ сағаттар бойы жұмыс істейтін хатшылар, клерктер және есепшілер болды. Бұл адамдардың өздеріне ешқандай саяси билігі болмады, бірақ көбінесе бургерлер үшін мансаптық баспақышқа кіретін орын болды. Хатшылар мен клерктер (Schreiber) үкіметтің әртүрлі салалары үшін маңызды құжаттарды көшіріп, тізімдейтін. Орталық үкімет бюрократиясының өсуі клерктердің санын 1520 жылы 25-тен ғасыр соңына қарай 80-нен астамға дейін өсірді. Есепшілердің саны да өсті, өйткені жалпы тізімді жүргізуге және құпия кеңес отырыстарында дауыс берудің қорытындыларын жазуға жауапты кітапханашылар (Buchhalter) саны үкіметтің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін үлкеніп кетті. Басқа төмен деңгейлі...

As before, the duchy's notables had a powerful presence in the central government but burghers, in particular, came to fill many important offices by either university education, clerical expertise, or administrative experience in district and local government. Burgher or noble, the many councilors in the central government had tremendous influence, even if that influence and thus the balance of power in the duchy's administration, was subject to the whim of the ruling duke. However, they were not entirely dependent on the duke, as much of the actual governing was out of his hands, and the geographical location and political instability of the duchy contributed greatly to its unique political development. One of the leading burgher councilors in the central government was the Chancellor (Kanzler), a position again traceable to the 13th century, when monks worked on documents for the court. The duchy's first Chancellor was a prelate who was given the position by Count Eberhard V in 1481. However, after the County's elevation to a duchy, this position would only be held by burghers, like most of the jobs in the chancery, because of the legal knowledge required. The growing influence of the chancery meant the growing influence of the Chancellor, normally the best educated of the Duke's councilors, typically holding a doctorate in canon and civil law as well as extensive administrative power. As one of the burgher elite, he was the link between the central government and local communities for settling disputes. If a matter could not be solved by the town council, it would be referred to the Chancellor by the bailiff, and he would decide the matter. The Chancellor also represented the Duke for diplomatic missions and occasionally at territorial diets of the Estates. By the mid 16th century, the advisory body to the Duke, the Oberrat, created the position of Vice Chancellor (Vizekanzler) in 1556 to aid the Chancellor, by now struggling with his workload, and to substitute for the Chancellor in his absence, and to serve as the secretary for sessions of the privy council (Geheimer Rat). More than any other official in the central government, the chamber secretary, Kammersekretär, charged with the organizing the Duke's schedule, writing Ducal correspondence, and processing documents, worked solely for the Duke. This job was also always held by a burgher, as he had to have clerical expertise, but almost never had a university education. At first, the Vice Chancellor held no political power, but then Duke Christoph enlarged the role of the Kammersekretär by allowing him to advise on policies concerning the chancery, church council, and even to oversee the treasury, a right no other official but the chamber master (Kammermeister) possessed. In the reign of Duke Ludwig, he would become one of the most influential officers in the central government, assuming the role of personal adviser and close friend to the Duke, rivaling only the territorial governor, Landhofmeister in influence on policy. Following the Reformation, new positions that worked during the Visitation were created. With the help of the Ducal court and reformers Johannes Brenz, Ambrosius Blarer, and Erhard Schnepf, a powerful new, centralized ecclesiastical cabinet formed to assure the Duke's will in religious matters were felt throughout the duchy via a strict system of visitation to all of the duchy's districts. The creation of the church council, Kirchenrat, in 1553 resulted in a position only held by burghers: the church council director, or Kirchenratdirektor, who worked with the church council on Ducal policy in religious matters, helped with the appointing of local preachers and administrating of church lands, and supervised the monasteries. Supervision of the monasteries and nunneries was important to the duchy, as the Reformation made their exorbitant spending no longer acceptable, though they were still allowed to exist in Lutheran Württemberg. The government placed levies on the "fourteen great monastic trusts," and the Duke or the Estates could spend this money on the duchy's defense or on other projects. While he supervised this revenue, his clerks recorded it account books called Kirchenkastenrechungen. Of the positions only held by nobility, most were created in the 15th century and required little or no education, paid much more than burgher, and often involved constant contact to the Duke or other nobles. Originally, the Württemberg court had a Hofmeister, but this office was broken into the offices of territorial governor, Landhofmeister, and the court steward, Haushofmeister. The most powerful of the nobles in court traditionally was the territorial governor, Landhofmeister, who served as the Duke's foremost adviser and controlled the chancery. With the creation of the chancery in 1482, the same year as the reunification of the duchy (then county) and establishment of Stuttgart as capital, the Landhofmeister and the Chancellor worked closely together, and this association remained important until the Kammersekretär supplanted the chancellor in importance. The Haushofmeister, who once accompanied the Duke on hunting trips and managed the court income and servants, was a position that would become merely honorary, and he would soon find himself relegated to tutoring of noble children and sourcing the food consumed by the court. This position was unique in that husband and wife could both serve as Haushofmeister and Haushofmesiterin, who would assist her husband and taught the female children of the nobility. A leading noble figure at the court was the Marshal, who was tasked with its defense as well as supervising the court servants (Hofgesinde). Although military experience was no longer considered a prerequisite by the reign of Duke Ludwig, it remained an important advisory position. The Kammermeister oversaw the Ducal treasury and was in this way distinct from the Landschreiber, who oversaw the general treasury. The Kammermeister was already a close adviser to the Duke, but he became even more powerful during the Habsburg occupation of the duchy, as three were appointed to set the duchy's finances in order. However, this title too became increasingly honorary; by the 1570s, there were long periods wherein there were no Kammermeister as the Kammersekretär had largely taken over his responsibilities. The final noble held office in the central government was that of the Statthalter, a kind of ad hoc substitute governor. There was typically a Statthalter only in times of regency or absence of the duchy's ruler, and he became particularly important during the period 1520–1534, when the occupying Habsburgs attempted to rule the Duchy in the absence of Emperors Charles V and Ferdinand. He maintained close ties with Austria, summoning the Estates often to consent to new taxation and to raise troops for Austria during the War with the Turks. Unfortunately for the Habsburgs, the tenures of the Statthalter tended to be short. Despite this, their office would continue into the second reign of Duke Ulrich and would become especially important in the regency of Duke Ludwig. Beneath the councilors were the secretaries, clerks, and accountants who ran the bureaucracy of the duchy and adhered to a strict discipline and worked long hours. These men held no political power of their own, but often, this was the starting place for burghers looking to climb the ladder. Secretaries and clerks (Schreiber) copied and filed important documents for the various branches of the government. The growth of the central government's bureaucracy also meant the number of clerks growing from 25 in 1520 to over 80 by the end of the century. Accountants too grew in number, as the number of bookkeepers (Buchhalter), charged with maintaining a general ledger to recording and writing summaries of votes cast in privy council meetings, would be expanded greatly to fill the needs of the government. Other low level positions included the keeper of the treasury (Gewöhlbeverwater), who curated the goods of the treasury vault such as government archives, and the message supervisor (Botenmeister), who managed the couriers of the duchy.

Елді мекендер

Эстаттар (Landschaft), герцогтіктің ең ірі саяси органы, герцогтік құрылғанға дейін де бар болған бірлестік еді (Эстаттардың алғашқы жиналысы, Ландтаг деп аталатын, 1457 жылы Леонбергте өтті, онда граф Ульрих V қалалардың көрнекті өкілдерін шақырды, осы арқылы рыцарлардың (Ritterschaft) ықпалын теңестіруге тырысты). Ол түрлі топтардың (Stände) өкілдерінен – дін қызметкерлерінен, ақсүйектерден және қалалық шенеуніктерден тұрды. Діни қызметкерлер герцогтіктегі он төрт монастырьдің аббаттары болды, олар реформациядан кейін көбінесе герцогтік тағайындамамен диеталарда қатысты. Шамамен 30 ақсүйек, әдетте герцогтің кеңесшілері немесе басқа да жоғары лауазымды шенеуніктер де тұрақты түрде қатысты. Эстаттар герцогтіктің халқының өкілдері болуға мүдделі болғандықтан, диетаға қатысушылардың шамамен 75% -і қала тұрғындарынан құралды, бірақ шаруалардың ықпалы дерлік болмады. Эстаттар өз еркімен шешім қабылдау құралына ие болған жоқ және тиімді болу үшін белгілі бір дәрежеде герцогқа тәуелді болды. Кейде олар герцогты реформалар жасауға көндіре алды, мысалы, 1514 жылғы Тюбинген келісімінде. Герцогтың ересек болмауы немесе қатысудан тыс болу кезеңдерінде Эстаттар саясат пен үкіметті бақылаудың кең өкілеттігіне ие болды, бірақ ересек болғанда олар осы өкілеттікті жоғалтты. Мысалы, герцог Ульрих сирек диета шақыратын. 1520 жылғы Ландтагқа қатысқан қалалықтардың барлығы 44 қаланың соты мен кеңесіне тиесілі, олардың барлығы Ehrbarkeit мәртебесіне ие болды. Олардың Ульрихтің күшті үкіметіне қарсылық көрсетпеуі Эстаттардың күшті көшбасшысы мен халықтық қолдауы болмағанын, сондай-ақ герцогтіктің конституциясында тұрақты орны жоқ екенін және оңай мәжбүрленуі мүмкін екенін көрсетеді. Эстаттар герцогке қарыздарын төлеу және соғыс жариялау үшін пайдалы болды, сонымен қатар герцогтіктің жетекші тұрғындарына саяси билік пен пікір алмасуға арналған форум ұсынды. 1492 жылғы Эсслинген келісімінде, егер герцогтің қабілетсіздігі анықталған жағдайда, Эстаттардың 12 мүшесі билікті өз қолына алуға құқылы екендігі айтылды, бұл келісім 16 ғасыр бойы герцог пен Эстаттар арасындағы келісімдердің негізі болды. Герцог Ульрихтің регенттік кезеңі Эстаттар үшін өткел кезеңі болды, олар төрт ақсүйектің регенттер ретінде, ал екі дін қызметкерін кеңесшілер ретінде тағайындап, коллегиялық принципке негізделген үкімет құрды. Эстаттар қалалардың мүдделерін регенттікке жеткізді, бірақ Швабия соғысы кезінде бұл регенттік жергілікті қалалықтардың пікіріне қайшы келді, олардың арасында соғыс өте танымал болмады. Эстаттар соғысқа көбірек адам мен ақша жұмсауды жалғастырды, нәтижесінде Швабия лигасы жеңіліске ұшырады. Эстаттар герцогтіктің жиі соғыстарына салық салуды бекіту құқығын пайдалана берді, бұл құқық Ульрихтің билігі кезінде ауыр сынаққа түсті.

The Estates (Landschaft), the largest political body in the duchy, were an entity that had existed even before the founding of the duchy (The first assembly of the Estates, called a Landtag, occurred in Leonberg in 1457 when Count Ulrich V summoned the notables of the towns to counterbalance the attending knights (Ritterschaft)), and it consisted of representatives from several different estates (Stände): the prelates, nobles, and burgher officials. The prelates were the abbots of the fourteen monasteries of the duchy, who were generally present at the diets as Ducal appointees after the Reformation. Roughly 30 noblemen, usually ducal councilors or some other senior official, also regularly attended. Since the Estates were intended to be the representatives of the duchy's inhabitants, about 75% of the participants of a Diet were townsfolk, though the peasantry had almost no input. The Estates had no means of imposing their will, and were to a certain extent dependent on the Duke to be effective. At times they were able to convince the Duke into reform, such as with the Treaty of Tübingen in 1514. During times of minority or absence of the Duke, the Estates had a large decree of control over policy and government, which they effectively lost in times of majority. Duke Ulrich, for example, rarely called Diets. Of the burghers that attended the Landtag of 1520, all of them belonged to the court and council of 44 towns, all of them Ehrbarkeit. The lack of resistance on their part to Ulrich's strong government shows that the Estates had neither a strong leader and popular support nor a permanent position in the duchy's constitution and could be easily coerced. The Estates became useful to the Duke for the payment of his debts and for the declaration of the war, and they provided the duchy's leading inhabitants political power and a forum to debate in. The Treaty of Esslingen in 1492, which stated that 12 members of the Estates could assume rule in times of incompetence, became the basis for following compromises between the Duke and the Estates throughout the 16th centuries. The regency of Duke Ulrich was a time of transition for the Estates, as they authored a government based on collegiate principle, with four nobles acting as regents and two prelates as advisers. The Estates voiced the interests of the towns to the regency, but during the Swabian War this regency became opposed to the wishes of the local burghers, among whom the war was very unpopular. The Estates would continue to vote more men and money to the war, which would end in defeat for the Swabian League. The Estates would continue to exercise their right to approve taxation to the duchy's frequent wars, a right that would be extremely tested during Ulrich's reign.

Экономика

Қалалық құрылысқа қарамастан, герцогтіктің экономикасы негізінен ауыл шаруашылығына бағытталған, ең маңызды өнімі шарап еді. Егіншілер қарабидай, арпа, сена және сұлы сияқты дәнді дақылдарды өсірді. Содан кейін жүн, ағаш, мата, зығыр, шыны және металл өнімдері маңыздылығы бойынша келе жатты. Герцогтіктің көршілері, әсіресе Оңтүстік-Батыс Империя қалалары – Эсслинген-ам-Некар және Реутлинген, сондай-ақ Швейцария Конфедерациясымен жиі сауда жасады. Базель және Солотхурн қалалары Вюртемберг герцогтарына үнемі қарыз беріп отырды. Ульм немесе Страсбург сияқты ірі сауда орталығы болмаса да, герцогтік көрші елдер үшін астықпен қамтамасыз ететін аймақ болды.

Музыка

Вюртемберг Hofkapelle, бұл термин сарай шіркеуін ғана емес, сонымен қатар оның ішінде ойнаған топты да сипаттайды. Герцог Эберхард II өзінің Вюртемберг герцогтігін билеген қысқа мерзімінде оны құрды. Барокко герцогтары Эберхард Луи, Карл Александр және Карл Евгенийдің билік ету кезеңі Людвигсбург пен Штутгарт сарайларында орналасқан герцогтіктің музыкалық өмірінде тұрақсыздық пен дағдарысқа толы кезең болды (осы өнерді демеушілік еткен герцогтарға ұқсас), бұл Батыс музыкасы тарихындағы үш маңызды тақырыпты ашады: оркестрдің пайда болуы, камералық музыканың маңыздылығы және 18 ғасырда неміс князьдерінің сарайларында жұмыс істеген итальяндық композиторлар мен музыканттардың санының артуы. Герцогтік Империя шеңберіндегі «әлсіз орта деңгейдегі территориялардың бірі» ретінде танылса да, герцогтар мәдени дамудың алдында болу үшін сарай аясында үлкен және қымбат шараларға барды. 17 ғасырдың соңында француз стилі мен сәнге қызығушылық күшейді, француз музыканттары жұмысқа алынды, жаңа барокко аспаптары енгізілді, «Singballete» деп аталатын ірі француз билері қойылды және оркестрдің сарайда пайда болуына жол ашылды. Тіпті 18 ғасырда француз агрессиясының күшеюіне қарамастан, француз әдеп-ғұрыптарымен тәрбиеленген герцог Эберхард Луи өзінің сарайын француз мәдениетінің ортасына айналдыруға тырысты. 18 ғасырдың басында Вюртембергтің музыкалық қызығушылығы, көптеген еуропалық мемлекеттер сияқты, Италияға бұрыла бастады, бұл Иоганн Зигмунд Куссердің 1698 жылдан 1702 жылға дейінгі шығармаларында көрінеді. Музыканы қаржыландыру Испания мұрагерлік соғысымен тоқтатылды, бұл сарайдағы музыкаға өшпес әсер етті. 18 ғасырдың алғашқы онжылдығындағы музыкалық қызмет туралы көп мәлімет болмаса да, 1715 жылы герцогтіктің Hofkapelle құрамында үш концертмейстер (Kapellmeister), 22 аспапшы, 11 вокалист және екі хоршы (Kapellknaben), сондай-ақ жеті трубашы мен бір литаврашы болғаны белгілі. Олардың екеуі – Теодор Шварцкопф және оның бұрынғы шәкірті Иоганн Георг Кристиан Шторл. Бұл екеуі араздасып, Шторл Шварцкопфты және оның отбасын Kapellhaus-тан шығарып жіберуге тырысты, оның резиденциясы опера практикасына жарамсыз деп мәлімдеді. Шындығында, кішкентай Ескі қамал герцогтің музыкалық тобына тым кішкентай болды, бұл туралы екі Kapellmeister де айтқан. 1705-06 жылдардың қысында Мюнхенде болған кезде, 1704 жылы Бленхеймде жеңілгеннен кейін және 1706 жылы Францияға жер аударылған Виктор Максимилиан II Эммануэль мен оның інісі, Кёльн архиепископы Иосиф Клеменс туралы естіп, ол католик музыкант және композитор Иоганн Кристоф Пец туралы білді, ол қазір Виттельсбах балаларына музыка үйретумен айналысып жатқан. 1706 жылдың мамыр айында император Карл VI жарлық арқылы императорлық қашқындардың барлық музыкалық ансамблін босатты, ал Эберхард Луи Пецті Вюртемберг Hofkapelle-нің аға концертмейстері (Oberkapellmeister) ретінде жұмысқа алды, Шторл мен Шварцкопфтың үстінен. Пец Hofkapelle-нің құрамын кеңейтті, әсіресе сарайда қолданылатын аспаптардың санын және бірнеше аспапта ойнай алатын музыканттардың санын арттырды, сонымен қатар Kapellknaben-нің маңыздылығын екі бала ғана жұмыс істейтін деңгейге дейін төмендетті. Бұл өсім Испания мұрагерлік соғысының жалғасуына және тіпті 1707 жылы Вилларстың герцогтікке басып кіруіне (герцог отбасын уақытша Швейцарияға қашуға мәжбүр еткен) қарамастан жүзеге асты, соғыс және Людвигсбург сарайының құрылысынан ақша жетіспеуіне байланысты герцогтың қаржылық қиындықтары күшейген кезде 1709 жылы аяқталды. Бұл қиындық 1714 жылы да сезілді, Пец былай деді: Кішкентай көлеміне және қаржылық қиындықтарына қарамастан, Пец өзінің аспапшыларының сапасына әлі де мақтан тұтты, бірақ оның вокалистері туралы уайымдады, олардың саны аз болды және кейде қатыспайтын көптеген католик мүшелері болды, бұл мәселені ушықтырды. Вюртемберг, басқа лютерандық неміс сарайларынан айырмашылығы, үстем дауыстардың жетіспеушілігіне жартылай шешім тапты, Legr Discantistinnen немесе Kapelleknaben деп аталатын (терминнің еркектігіне қарамастан) жас, үйленбеген әйелдерді жұмысқа алып, олар Вюртемберг құрылтайының тұрақты мүшелері болады деген үмітпен музыкалық білім алды. Сондай-ақ, 1713 жылдан 1716 жылға дейін әйел вокалистер француз comödianten құрамына кіргені мүмкін. Бұл герцог тоқтатқан және ешқашан қайтып келмеген алғашқы күндердің ірі театрлық қойылымдарына сілтеу болды, Куссердің Штутгарттағы тұруында жоғалған үлкен қаржылық шығындарға байланысты. Пец (өз сөзімен айтқанда) осы топпен көп сағат бойы жаттығу жасауға және олар үшін шығармалар жазуға міндетті болды. Бұл топ герцогтың 1702 жылы құрылған және Святой Губерт атымен аталған аң аулау орденінің тойлауларында өнер көрсетті, ол 18 ғасырдың басында сарай өміріндегі ең маңызды оқиғалардың біріне айналды, Пец және қатысқан Hofkapelle-нің әртүрлі бөлімдері Людвигсбург сарайының маңында орналасқан. 18 ғасырдың екінші онжылдығында бұрынғы герцогтің туған күндерін тойлау үшін қолданылған Singballete және опералар кішкентай қойылымдарға алмастырылды. Бұл сарайдағы пікірдің өзгеруімен және камералық музыканың (Cammer Musique) билеушінің байлығы мен мәдениетін бейнелеуге қаншалықты қабілетті екенімен байланысты болды, сонымен қатар Hofkapelle-дегі аспаптардың мамандануының көрінетін артуымен (басқа неміс сарайларында да кездесетін құбылыс), бұл шетелдік музыканттарды жұмысқа алудың нәтижесі болуы мүмкін. Бұл процесс герцогтық отбасының елдік меншіктерінде қызметтің ресмиленуі арқылы жүзеге асты. 1715 жылға қарай бұл Штутгартта қаржылық қиындықтарға әкеле бастады, өйткені Hofkapelle-нің жалақысын төлейтін шіркеу органдары сарайдың ашық түрде діни емес аспектісін төлеуден бас тартты. Бұл қысымды азайту үшін, көшірмеші және пианист әрдайым дайын болатын және әр төрт апта сайын скрипкашы, гобойшы және контрабасшыдан тұратын үш топты алмастыратын айналымдық жүйе құрылды. Бұл музыканттарды жай ғана «сарай және камера музыканттары» деп атады, олар жоғары дәрежеде тағайындалмады және оларға басқаша жалақы төленді. Камералық музыка сарайдың музыкалық құрылымының маңызды бөлігі болып саналды, тіпті шіркеу және үстел музыкасымен де теңестірілді, Пецтің өлімінен кейін (25 қыркүйек 1716 ж.) 1717 жылдың мамырында Шварцкопф пен Шторлдан алынған құжаттарда көрсетілгендей, Пецтің Hofkapelle-ді көптеген таланттардан тұратын музыканттар жиынтығы ретінде қарауы расталды, олар әртүрлі аспаптарда ойнай алады, сондай-ақ Пецтің өлімінен бір айдай кейін скрипкашы және виртуоз Джузеппе Антонио Брешианеллоны «камералық музыка директоры» ретінде жұмысқа алу. 1717 жылдың соңына қарай оркестр институты сарайда нығайып, қалыптасты.

The Württemberg Hofkapelle, a term both describing the court chapel as well as the group that played within it, was founded by Duke Eberhard II during his short reign of the Duchy of Württemberg. The rules of the Baroque dukes, Eberhard Louis, Charles Alexander, and Charles Eugene, were an unstable period in the musical scene in the duchy based at the palaces of Ludwigsburg and Stuttgart (much like the Dukes that patronized those arts) that illuminates three central themes in the history of music in the West: the emergence of the orchestra, importance of chamber music and the growing number of Italian composers and musicians employed at the courts of German princes in the 18th century. Although the duchy was recognized by Peter H. Wilson as "one of the weaker middle ranking territories within the Empire," the Dukes went to great and expensive lengths by the ducal court to be ahead of the cultural curve. The result, in the final years of the 17th century, was an increasing awareness and then desire for French style and fashion, resulting in the employment of French musicians, adoption of new Baroque woodwinds, putting on of large scale French style ballets de cour called Singballete and the institution of a Lullian string band that paved the way for appearance of the orchestra at court. Even in the face of periodic French aggression in the 18th century, Duke Eberhard Louis, educated with French style and mannerisms, strove to make his court a haven for French culture. At the turn of the 18th century, Württemberg's musical interests, like many other European states, began turning to Italy, which can be seen in the productions of Johann Sigismund Kusser from 1698 to 1702. Musical funding would come to a sudden end with the War of Spanish Succession and it would have an indelible impact on music at the court in later years. While very little documentation of the musical activity of the first decade of the 18th century, we know that by 1715, the membership of the duchy's Hofkapelle was three concertmasters (Kapellmeister), 22 instrumentalists, 11 vocalists, and two choirboys (Kapellknaben) as well as an additional complement of seven trumpeters and a single kettledrummer. Two of those Kapellmeisters, Theodor Schwartzkopf and Johann Georg Christian Störl, Schwartzkopf's former pupil. These two men had a falling out and Störl attempted to have Schwartzkopf and his family ejected from the Kapellhaus, claiming that his residence was unsuitable for the practice of opera. In truth, the small Old Castle was already too small for the Duke's musical retinue, as was noted by the two Kapellmeister. While in Munich during the winter of 1705–06 following the defeat of Elector Maximilian II Emanuel and his brother, Joseph Clemens, Elector archbishop of Cologne, after their defeat at defeat at Blenheim in 1704 and subsequent exile to France in 1706, he learned of the Catholic musician and composer Johann Christoph Pez, a Catholic, who now was in charge of instructing the Wittelsbach children in music. Emperor Charles VI released the entire musical ensemble of the Imperial fugitives by decree in May 1706, and Eberhard Louis hired Pez as Senior concert master (Oberkapellmeister) of the Württemberg Hofkapelle, above both Störl and Schwartzkopf. Pez expanded the size of the Hofkapelle, particularly the number of instruments used by the court and the number of court musicians who could pay more than one instrument, but also dramatically shrank the importance of the Kapellknaben to the point where only two were employed by the court. This growth happened in spite of the ongoing War of the Spanish Succession and even Villars's invasion of the duchy in 1707 (which caused the ducal family to temporarily flee to Switzerland) finally ended in 1709 when the Duke, increasingly short on cash because of the war and the construction of Ludwigsburg Palace, issued a massive retrenchment that dramatically shrank the Hofkapelle. This strain would still be felt in 1714, and Pez commented:

Despite its small size and financial strain, Pez was still very proud of the quality of his instrumentalists, however he worried about his vocalists, who were not numerous and contained many Catholic members who would at times not be present, exacerbating the problem. Württemberg, unlike other Lutheran German courts, found a semi solution to a shortage of treble voices in the hiring of a succession of young, unmarried called Legr Discantistinnen or Kapelleknaben (despite the masculinity of the term) who would receive music training with the expectation that they would become permanent members of the Württemberg establishment with an equal salary to the choirboys. It is also likely that female vocalists formed part of a French comödianten from 1713 to 1716 in a nod to the large scale theatrical performances of the early days that the Duke called off and never returned to because of the vast amounts of money lost in the stay of Johann Sigismund Kusser in Stuttgart, and Pez (according to his own word) was required to practice with and compose for this group for many hours. This group would perform in the celebrations of the Duke's hunting order, founded in 1702 and named after St. Hubert, that became one of the most important events in court life as the 18th century moved ahead, with Pez and the various components of the participating Hofkapelle lodged in and around Ludwigsburg Palace. By the second decade of the 18th century, the Singballete and operas used to celebrate previous ducal birthdays had been replaced with smaller presentations. This coincided with the shift of opinion in the court as to what extent chamber music (Cammer Musique) was able to portray a ruler's wealth and sophistication and the perceptible increase in instrumental specialization in the Hofkapelle (a phenomenon also present at larger German courts), which may have been effected by the employment of foreign musicians. This process was brought about by the formalization of service at the Ducal family's country estates. By 1715, this began to cause financial hardship in Stuttgart, as the ecclesiastical bodies whom fronted the salaries of the Hofkapelle made known their disdain for paying a clearly secular facet of the court. To reduce this strain, a rotational system wherein a copyist and pianist were on call at all times with three groups consisting of a violinist, an oboist, and a string bass player alternating every four weeks. These musicians were simply referred to as "court and chamber musicians," weren't appointed at a higher rank, and they were paid differently. Chamber music began to be considered a major part of the court's musical establishment, on par even with church and table music, as evidenced by various documents following Pez's death (25 September 1716) in May 1717 from Schwartzkopf and Störl that confirmed Pez's view of the Hofkapelle as a pool of multi talented musicians who could play a wide range of instruments, and the hiring of violinist and virtuoso Giuseppe Antonio Brescianello as "director of chamber music" about a month after Pez's death. By the end of 1717, the concept of an orchestra as an institution began to solidify at the court.

Университет

Тюбинген университеті 1477 жылы билеуші әулет тарапынан құрылған.

Дін

XVI ғасырда Вюртемберг аймақтағы және империядағы жоғары мәртебе үшін күрескен үш оңтүстік-батыс империялық мемлекеттің біріне айналды. Өзі лютерандық болғандықтан, Вюртемберг Рим-католик Лотарингия герцогтігімен және кальвинистік Електорлық Пфальцпен таласты. Вюртемберг лютерандық дініне орай, солтүстік және шығыс Германияда одақтастар тапты. XVII ғасырдың соңы мен XVIII ғасырдың басында пиетизм герцогтікте барокко қоғамының әуесқойлыққа ұмтылуына және француз абсолютизміне жауап ретінде кеңінен тарады. Олар Вюртембергке келген әлеуметтік және табиғи апаттарды герцог сарайының және қоғамның әдепсіздігі үшін Құдайдың жазасы деп түсіндірді және Вюртембергтің мәртебесін сақтау және оның герцогпен ынтымақтастығын нығайту үшін жұмыс істеді. 1713 жылғы Утрехт шартымен Испания мұрагерлік соғысы аяқталғаннан кейін, герцогтік бейбітшілік пен өркендеу кезеңін бастан өткерді, ал Вюртемберг пиетизмінің сипаты қоғамды моральдық және философиялық сын-пікірден тыныш теологиялық зерделеуге өтті.