Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бастапқы эффузиялық лимфома (PEL) диффузиялық ірі В-клеткалы лимфома ретінде жіктеледі. Бұл плазмалық жасушалардың сирек кездесетін қатерлі ісігі, ол Капоси саркомасымен байланысты герпес вирусы (яғни KSHV/HHV8) жұқтырған адамдарда пайда болады. Плазмобластар – бұл жетілмеген плазмоциттер, яғни В-клеткасы типіндегі лимфоциттер, плазмабластарға дифференциацияланған, бірақ қатерлі сипатынан жақсы жетілген плазмоциттерге айналмай, керісінше, шамадан тыс көбейіп, өмірге қауіп төндіретін ауруды тудырады. PEL кезінде көбейіп жатқан плазмабластоидты жасушалар дене қуыстарында жиналып, әдетте, плевралық, перикардтық немесе перитонеалдық қуыстарда, іргелес ісік массасын құрамай, эффузияны (яғни сұйықтық жинақталуын) тудырады. PEL-дің осы қуыстық формаларының сирек жағдайларында эффузиялар буындарда, ми мен жұлынды қоршап тұрған эпидуральды кеңістікте және имплантаттардың айналасындағы капсуланың астында (яғни тығыз тоқылған коллаген талшықтарында) дамиды. Экстракавитациялық ісіктер лимфа түйіндерінде, сүйектерде, сүйек кемігінде, асқазан-ішек жолында, теріде, селезенкте, бауырда, өкпеде, орталық нерв жүйесінде, ұрықта, мұрын қуысының синустарында, бұлшықеттерде және сирек жағдайларда қан тамырлары мен лимфа түйіндерінің синустарында да пайда болуы мүмкін. PEL көбінесе иммундық жүйесі әлсіреген, яғни инфекциялық агенттермен және қатерлі ісіктермен күресу қабілеті төмен адамдарда кездеседі. Бұл әлсіреу KSHV/HHV8 инфекциясына байланысты, оны көбінесе адам иммуножеткіліксіздік вирусы (яғни ВИЧ) инфекциясы, алдыңғы ағза трансплантациясы күшейтеді. PEL-дегі плазмалық жасушалар Epstein Barr вирусымен (яғни EBV) де жиі жұқтырылады. EBV – түрлі Эпштейн Барр вирусына байланысты лимфопролиферативтік аурулардың, соның ішінде түрлі В-клеткалы лимфомалардың белгілі себебі. Алайда, бұл вирустың PEL дамуындағы рөлі толыққанды түсініксіз, KSHV/HHV8 ірі В-клеткалы лимфоманың негізгі себебі болып табылады. Бұл лимфома плазмалық дифференциацияға ұшыраған лимфоидты неоплазмалар тобына жатады, олар қатерлі плазмабластарды қамтиды, бірақ PEL-ден олардың жиналатын тіндерінің түрлері, таситын гендік аномалиялары және/немесе дамуына ықпал ететін жағдайлары бойынша ерекшеленеді, және/немесе (әсіресе ВИЧ-жұқтырған адамдарда) EBV жұқтырған плазмабластардың бар екендігінің дәлелдері байқалады. 1, 3 және 5 жылдық жалпы өмір сүру көрсеткіштері сәйкесінше 30%, 18% және 17% құрайды. Алайда, көптеген жағдайларда бұл жоғары өлім-жітім деңгейі, кем дегенде, ішінара, оның негізіндегі аурулардың, әсіресе ВИЧ-инфекциясымен ауыратын адамдардағы ВИЧ/СПИД-тің салдарынан туындайды. PEL-дің болжамын жақсарту үшін жаңа емдеу стратегиялары, оның ішінде оның негізіндегі ауруларға бағытталғандары да қолданылуы мүмкін.
Primary effusion lymphoma (PEL) is classified as a diffuse large B cell lymphoma. It is a rare malignancy of plasmablastic cells that occurs in individuals that are infected with the Kaposi's sarcoma associated herpesvirus (i. e. KSHV/HHV8). Plasmablasts are immature plasma cells, i. e. lymphocytes of the B cell type that have differentiated into plasmablasts but because of their malignant nature do not differentiate into mature plasma cells but rather proliferate excessively and thereby cause life threatening disease. In PEL, the proliferating plasmablastoid cells commonly accumulate within body cavities to produce effusions (i. e. accumulations of fluid), primarily in the pleural, pericardial, or peritoneal cavities, without forming a contiguous tumor mass. In rare cases of these cavitary forms of PEL, the effusions develop in joints, the epidural space surrounding the brain and spinal cord, and underneath the capsule (i. e. tightly woven collagen fibers) which forms around breast implants. The extracavitary tumors may develop in lymph nodes, bone, bone marrow, the gastrointestinal tract, skin, spleen, liver, lungs, central nervous system, testes, paranasal sinuses, muscle, and, rarely, inside the vasculature and sinuses of lymph nodes. PEL typically occurs in individuals who are immunocompromised, i. e., individuals whose immune system is weakened and therefore less able to fight infectious agents and cancers. This weakening is ascribed to KSHV/HHV8 infection that is commonly further promoted by concurrent human immunodeficiency virus (i. e. HIV) infection, prior organ transplantation, The plasmacytoid cells in PEL are also commonly infected with the Epstein Barr virus (i. e. EBV). EBV is a known cause of various Epstein Barr virus associated lymphoproliferative diseases including various B cell lymphomas. However, the role of this virus in the development of PEL is not clear, and KSHV/HHV8 driven large B cell lymphoma. This lymphoma also belongs to a group of lymphoid neoplasms with plasmablastic differentiation that involve malignant plasmablasts but differ from PEL in the types of tissues where they accumulate, the gene abnormalities they carry, and/or the predisposing conditions involved in their development. and/or (especially in HIV positive individuals) evidence of bearing EBV infected plasmablasts. with overall survival rates at 1, 3, and 5 year of only 30, 18, and 17%, respectively. In many cases, however, this high mortality reflects, at least in part, the lethality of its underlying predisposing diseases, particularly HIV/AIDS in HIV infected individuals. New treatment strategies, including those directed at its underlying predisposing diseases, may improve the prognosis of PEL.
Презентация
ПЭЛ диагнозы қойылған адамдарда ең көп кездесетін жағдай (барлық жағдайлардың >33%) – III немесе IV сатыдағы аурудың қалыптасқан түрі. 6) Хост жасушаларының қатерлі өсуін күшейтетін K1 ақуызы; 7) Хост жасушаларының көбеюі мен тірі қалуын қамтамасыз ететін G белокпен байланысқан рецептор ақуызы; және 8) Хост жасушаларының көбеюін күшейтетін, осы жасушалардың апоптозын тежейтін және жақын жердегі ұсақ қан тамырларының тамырлануын ынталандырып, ісік суының пайда болуына себеп болатын бірнеше вирустық микроРНК. Сонымен қатар, кейбір зерттеулер EBV вирусының KSHV/HHV8 вирусымен бірлесіп PEL-ді тудыратынын, мүмкін KSHV/HHV8 вирусының жұқтырған жасушаларда қатерлі латентті фазасын орнату қабілетін күшейтетінін көрсетеді. 4) P-селектин гликопротеин лиганд 1 генінің жоғары экспрессиясы, оның ақуыздық өнімі жасушалардың қан тамырларының эндотелийіне жабысуын күшейтеді; 5) MUC1 генінің жоғары экспрессиясы, оның өнімі – Mucin 1 жасуша бетіндегі ақуызы, P53-ке байланысып жасушалардың өлімін тежейді және бета-катенинмен өзара әрекеттесіп, қатерлі жасушалардың тіндерге таралуын күшейтеді; және 6) MYC генінің жоғары экспрессиясы, оның c-Myc өнімі – қатерлі ісік тудыратын MYC протоонкогені, бірақ бұл жоғары экспрессия, басқа B-жасушалы лимфомалардағы c-Myc жоғары экспрессиясынан айырмашылығы, әдетте генінде құрылымдық өзгерістермен байланысты емес, сондықтан LANA1 сияқты осы вирустың зиянды өнімдерін экспрессиялайтын қатерлі жасушалар бар. Сондай-ақ, осы вирустың EBER1/2 ядролық РНК сияқты өнімдерін экспрессиялайтын қатерлі жасушалар да кездеседі. Циррозбен және гепатит салдарынан туындаған ПЭЛ-ге шалдыққан адамдарда гепатит B вирусының антигеніне (HBsAg) немесе гепатит C антигеніне арналған тесттердің бірінде оң нәтижелер байқалады. 28 науқастың қатысуымен жүргізілген зерттеуде, химиотерапиямен емделген пациенттердің орташа және 1 жылдық өмір сүру көрсеткіші тиісінше 6,2 ай және 39,3% құрады. Осы зерттеуде стандартты CHOP химиотерапиялық схемасымен (циклофосфамид, доксорубицин, винкристин және преднизон) толық жауап беру деңгейі (уақытша деп есептеледі) 10% ғана болды, ал жоғары дозалы метотрексат және блеомицин қосылған интенсивтірек CHO химиотерапиялық схемасы 70% толық жауап беру деңгейіне қол жеткізді (уақытша деп есептеледі). CHOP схемасына ұқсас схемаларды немесе осы схемалардың бірін метотрексатпен бірге қолданған екінші зерттеуде де жақсы нәтижелер алынды: CHOP схемасына ұқсас және CHOP схемасы плюс метотрексат схемалары бойынша 5 жылдық өмір сүру деңгейі тиісінше 34,4% және 45,7% құрады. Ұлттық қатерлі ісіктер институтының қолдауымен жүргізіліп жатқан клиникалық зерттеу DA EPOCH (ритуксимабты қамтиды) және леналидомидтің ПЭЛ емдеудегі тиімділігін зерттеу үшін қатысушыларды іріктеп алу кезеңінде. Қазіргі зерттеулер сонымен қатар ПЭЛ-дегі қатерлі плазмабласттарда белсенділігі жоғары сигналдық жолдарды дәрілік заттар арқылы тежеудің терапиялық тиімділігін зерттеп жатыр (патофизиология бөлімін қараңыз). 1995 жылы зерттеушілер тобы HIV жұқтырған науқастардың қатерлі жасушаларындағы 8 лимфомада KSHV/HHV8 тізбектерін анықтайтын ДНҚ тізбектерін тапты; барлық 8 науқастың плевралық, перикардтық немесе перитонеалдық қуыстарында қатерлі жасушалары бар эффузиялар болды және олардың эффузияларында Эпштейн-Барр вирусының геномын анықтауға мүмкіндік болды. Надир және әріптестері 1996 жылы осы синдромды өкпеге эффузиялы лимфома деп атады. Осы алғашқы хабарламалардан кейін бірнеше жыл бойы PEL-дің KSHV/HHV8 теріс жағдайлары анықталды, яғни KSHV/HHV8 жұқтырғандығының белгілері жоқ адамдарда немесе эффузиямен байланысты емес қатты ісіктермен, яғни экстракавитариялық ПЭЛ жағдайларында кездесті.
Individuals diagnosed with PEL most commonly (>33% of all cases) present with advanced Stage III or IV disease. 6) K1 protein which promotes the malignancy of host cells; 7) G protein coupled receptor protein which promotes host cells' proliferation and survival; and 8) several viral microRNAs that promote host cells to proliferate, inhibit these cells' apoptosis, and stimulate the vascularization of nearby small blood vessel to promote effusions. Finally, some studies suggest that EBV cooperates with KSHV/HHV8 to cause PEL, perhaps by enhancing the ability of KSHV/HHV8 to establish their pro malignant latency phase in infected cells. 4) overexpression of the P selectin glycoprotein ligand 1 gene whose protein product promotes cell attachment to vascular endothelium; 5) overexpression of the MUC1 gene whose product, the Mucin 1, cell surface associated protein, binds with P53 to inhibit cell death and interacts with beta catenin to promote the tissue invasiveness of cancer cells; and 6) overexpression of the MYC gene, whose product, c Myc, is the cancer causing MYC proto oncogene although this overexpression, unlike the c Myc overexpression occurring in other B cell lymphomas, is usually not associated with structural abnormalities in its gene and therefore evidence malignant cells that express products of this virus such as LANA1. and therefore evidence malignant cells that express products of this virus such as EBER1/2 nuclear RNA's.) Individuals with PEL that is associated with cirrhosis due to hepatitis evidence positive serum tests for the hepatitis virus B antigen (HBsAg) or one of the various tests for hepatitis C antigen. Overall median and 1 year survival rates in a series of 28 patients treated with chemotherapy for PEL were 6.2 months and 39.3%, respectively. In this study, the complete response rate (presumed to be temporary) to a standard CHOP chemotherapeutic regimen (i. e. cyclophosphamide doxorubicin, vincristine, and prednisone) was only 10% whereas a more intensive CHO chemotherapy regimen which included high dose methotrexate and bleomycin achieved a compete response rate (presumed temporary) of 70%. A second study using CHOP like regimens or one of these regimens plus methotrexate also produced better results with the latter regimens: 5 year survival rates for the CHOP like and CHOP like plus methotrexate regimens were 34.4% and 45.7%, respectively. A National Cancer Institute sponsored clinical study is in its recruiting phase to study the efficacy of DA EPOCH (which includes rituximab) plus lenalidomide in treating PEL. Current studies are also examining the effects of drug based inhibition of the signaling pathways that are overactive in the malignant plasmablasts in PEL (see Pathophysiology section) for their therapeutic effectiveness. In 1995, a group of researchers found DNA sequences that identified KSHV/HHV8 sequences in 8 lymphomas in the malignant cells of patients infected with the HIV; all 8 patients had effusions containing malignant cells in their pleural, pericardial, or peritoneal spaces and had malignant cells in their effusions that evidenced the Epstein Barr viral genome. Nadir and colleagues termed this syndrome of findings pulmonary effusion lymphoma in 1996. During the years following these initial reports, several cases of PEL were found to be KSHV/HHV8 negative, i. e. occurring in individuals with no evidence of being infected with KSHV/HHV8, or to be manifested by solid tumors that were not associated with effusions, i. e. cases of extracavitary PEL.