Пётр Барановский: Кеңес Одағындағы ескерткіштерді сақтаушы және қайта жаңартушы
Pyotr Baranovsky
Пётр Барановский: советский архитектор, реставратор. Сохранил собор Василия Блаженного, основал музеи Коломенское и Андрея Рублева. Технологии реставрации.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пётр Дмитриевич Барановский (Пётр Дмитриевич Барановский; 26 ақпан 1892 - 12 маусым 1984) – ресейлік сәулетші, ескерткіштерді сақтаушы және қайта жаңғыртушы. Ол КСРО-дағы көптеген ежелгі ғимараттарды қайта жаңғыртумен айналысты. 1930 жылдардың басында Әйгілі Василий соборын жойылудан сақтап қалғаны үшін, Коломенское және Андрей Рублев музейлерін құрып, басқарғаны үшін, сондай-ақ қазіргі заманғы қалпына келтіру технологияларын дамытқаны үшін оған үлкен еңбек сіңген.
Pyotr Dmitrievich Baranovsky (Пётр Дмитриевич Барановский; February 26, 1892 – June 12, 1984) was a Russian architect, preservationist and restorator who reconstructed many ancient buildings in the Soviet Union. He is credited with saving Saint Basil's Cathedral from destruction in the early 1930s, founding and managing the Kolomenskoye and Andrei Rublev museums, and developing modern restoration technologies.
Білім және ерте мансап
Петр Барановский Ресей империясының Смоленск облысы Вяземск уезіндегі Шуйское селосында шаруа отбасында дүниеге келді. 1912 жылы Мәскеуде құрылыс инженері мамандығын бітіріп, туған Смоленск өңіріндегі Болдино Трица монастырын қалпына келтіргені үшін Ресей археологиялық қоғамының медалін алды. Өнеркәсіптік және теміржол жобаларында аз ғана уақыт жұмыс істегеннен кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда әскери инженерлер корпусына алынды. 1918 жылы өнертанудан екінші диплом алып, Мәскеу мемлекеттік университетінің профессоры болды. 1921 жылы Барановский Ресейдің солтүстігіне жасаған он экспедициясының алғашқысына қатысты. Өмірі бойы Ақ теңізден Украина мен Әзірбайжанға дейінгі жүздеген архитектуралық ескерткіштерді зерттеп, сипаттады. 1920 жылдардың соңында, дінге қарсы күрес шарықталып тұрғанда, ол Қызыл алаңдағы Василий соборын қалпына келтіріп, ортағасырлық ескерткішті кейінгі ғасырлардағы өзгерістерден тазартты.
Petr Baranovsky was born in a peasant family in Shuyskoye, in the Vyazemsky Uyezd of the Smolensk Governorate of the Russian Empire, and completed a construction engineer's degree in Moscow in 1912, earning the medal of Russian Archeological Society for restoration of Boldino Trinity Monastery in his native Smolensk region. After a brief work on industrial and railway projects, with the outbreak of World War I, he was drafted into military engineers' corps. In 1918, he completed a second degree, in art studies, and joined the faculty of Moscow State University. In 1921, Baranovsky settled for the first of his ten expeditions to the Russian North. In the course of his life he surveyed and recorded hundreds of architectural landmarks ranging from White Sea to Ukraine and Azerbaijan. In late 1920s, in the middle of anti religious campaigns, he restored Saint Basil's Cathedral in Red Square, clearing the medieval landmark from alterations of later centuries.
Коломенское қаласы
1924 жылы Барановский билікті Коломенское саябағын музейлық аймақ деп жариялауға көндірді және оның алғашқы басқарушысы болды. 1927 жылдан 1934 жылға дейін ол Ресейдің ауылдық жерлерінен ағаш сәулет үлгілерін сатып алып, сақтап қалды, оның ішінде Архангельскіден әкелген Петр I үйін, Ақ теңіздегі Сумской Острогтың бекініс мұнарасын, Преображенское (Мәскеу ауылы) -дан Honey Mead Brewery-ді және тағы да басқаларын қамтыды. Барановский жеке өзі Коломенскоедегі жергілікті сәулетті зерттеп, тіркеді және қалпына келтірді. Бір жағдайда ол 16 ғасылғы қоңырау мұнарасына қол жеткізу үшін 19 ғасырдағы Сент-Джордж шіркеуіне енгізілген өзгерістерді мұқият бұзды. Бүгінде мұнара мен рефектория әлі де бөлек тұр.
In 1924, Baranovsky persuaded the authorities to declare Kolomenskoye park a museum area, and became its first manager. From 1927 to 1934, he acquired and preserved wooden architecture from the Russian countryside, notably the House of Peter I which he brought from Arkhangelsk, the fortress tower of Sumskoy Ostrog on the White Sea, the Honey Mead Brewery from Preobrazhenskoye (Moscow village), and others. Baranovsky personally surveyed, recorded and restored the local architecture of Kolomenskoye. In one case, he carefully demolished 19th century alterations to the Church of Saint George in order to open access to the 16th century belltower. Today, the tower and refectory still stand separately.
Болдино мұражайы және қуғын-сүргін
Совет Одағындағы діни ғимараттарды қорғаудың жалғыз жолы – оларды мұражайға айналдыру болатын. 1923 жылы Барановский Болдинский монастырын Дорогобуж мұражайының бөлімшесі деп жариялауға қол жеткізді. Ол екі жергілікті мұражай басқарушысымен бірге большевиктер тонаған басқа ғибадатханалардан жәдігерлерді жинады және 1926 жылы жабылған Ельня мұражайының коллекциясын сақтап қалды. Барановский мұражайының болашағына көңілсіз болғандықтан, фотограф Михаил Погодиннің немересі Михаил Погодинді Болдино мен оның экспонаттарын құжаттауға (1928–1929) жалдады. Барановский мен Погодиннің мұрағаттары Жоғарғы Днепр аймағындағы православие өнерінің ерекше саласын, православие және католицизм әлемдерінің шекарасын көрсетеді. Бұл бөлім 2002 жылы Мәскеу сәулет мұражайында өткен Барановский көрмесінің материалдарына негізделген, оны Мария Рогозина мен Ульяна Чорновил жинаған.
The only way to defend religious buildings in Soviet Russia was to convert them into museums. In 1923, Baranovsky succeeded in declaring Boldinsky Monastery a branch of Dorogobuzh Museum. He and two local museum managers collected relics from other temples that were looted by Bolsheviks, and preserved the collection of Yelnya museum that was closed in 1926. Baranovsky realized the uncertainty of his museum, and hired photographer Mikhail Pogodin, grandson of Mikhail Pogodin, to document Boldino and its exhibits (1928–1929). Baranovsky Pogodin archives present a particular branch of Orthodox art of Upper Dnieper, the boundary between Orthodox and Catholic worlds. This section is based on materials of 2002 Baranovsky exhibition at the Moscow Museum of Architecture, collected by Maria Rogozina and Ulyana Chornovil
1929 жылдың қараша айында билік мұражайды жапты; оның қазыналарының жоғалғаны болжамдалады, Погодиннің көптеген фотосуреттері де солай. 1930 жылдың қаңтар айында мұражай директоры Семен Бузанов тұтқындалды және түрмеде қайтыс болды. Дорогобуж мұражайының басқарушысы Николай Савин туған қаласынан қашуды жөн көрді; Погодин "қоғамға жат элемент" ретінде жұмысынан босатылды. Барановскийдің өзі 1931 жылы сөгіс алды, бірақ кейін, 1934 жылы, Кеңес үкіметіне қарсы насихат жасады деген айыппен тұтқындалды және Мариинскіге жер аударылды, онда ол "Сибирь лагерінің Ұдарнигі" белгісін алды.
In November 1929, authorities shut down the museum; its treasures are presumed lost, as is most of Pogodin's photography. In January 1930, they arrested Semyon Buzanov, the museum manager, who died in prison. Nikolai Savin, manager of Dorogobuzh museum, chose to flee his hometown; Pogodin lost his job as a "social alien". Baranovsky himself received a formal reprimand in 1931 but was arrested later, in 1934, accused of Anti Soviet propaganda, and sentenced to an exile in Mariinsk, where he earned a "Siberian Camp Udarnik" badge.