Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Штединген – Германияның солтүстік-батысындағы Везер өзенінің дельтасында, Бременнің солтүстігінде орналасқан аймақ.
Stedingen is an area north of Bremen in the delta of the Weser river in north western Germany.
Негізін қалау
1106 жылы бес голландық Рейн сағасынан Бременге барып, Бремен архиепископы Фридрих I-мен Везер өзенінің екі жағындағы Хантаның оңтүстігіндегі батпақты аймақтарды мекендеу туралы келісім жасасты. Бұл аймақ кейіннен Стединген деп аталды. Шаруалар жерді өңдейтін болды, ол әкеден ұлына ақысыз, мұрагерлік иелікке өтеді, ал әрбір қоныс аударушы жыл сайын бір пфениг, барлық егістің он бірінші бөлігі және барлық малдың оннан бір бөлігін архиепископтың билігін мойындау ретінде салық ретінде төлейді; басқа жағдайда, олар өз істерін кез келген дүниелік билеушінің араласуынсыз өздері басқаруға құқылы болады. Бұл келісім жас голландиялық шаруалардың арасында үлкен қызығушылық тудырды, олар көптеп осы аймаққа қоныстанды, бірақ топырағы нашар, ал қызыл жусан, мақта шөбі және қамыс жерді және өзен жағалауын жауып тұрған батпақты жерді өңдеу қиын болды. Қоныс аударушылар көптеген суды кептіру үшін каналдар қазып, құрғақ жерді қамтамасыз ету және су тасқынының алдын алу үшін бөгеттер салды.
In 1106, five Dutchmen journeyed from the mouth of the Rhine to Bremen to negotiate an arrangement with Archbishop Frederick I of Bremen to settle the swampy regions south of the Hunte on both sides of the Weser River, an area which came to be called Stedingen. The peasants were to cultivate the land, which would pass from father to son in free hereditary possession, while every settler would pay a yearly tax of one pfennig, the eleventh sheaf of all harvests, and a tenth of all livestock as acknowledgement of the archbishop's overlordship; otherwise, they would be free to administer their own affairs without interference by any secular lord. The arrangement found great favor among the younger Dutch peasants, who went to settle the area in large numbers, despite the difficulty of cultivating the marshy moorland, where the soil was poor and Heath, cotton grass and reeds covered the land and the riverbank. The settlers dug ditches to drain much of the water and built dikes to provide dry land and to prevent flooding.
I Жерар
Герхард I (Герхард) архиепископ болған жылдары (1210–1219), оның туысы Ольденбург графы Отто I-ге Штедингенде екі бекініс – Лехтенбург және Линебург салуға рұқсат берілді. Бұл бекіністер ескі германдық дәстүрлерді сақтайтын және Бременнің билігінен тәуелсіздікке ұмтылған шаруаларға діни және феодалдық тәртіп орнату үшін салынды. "Стедингерлер оннан бір бөлігін төлеуден және жеке бастың еңбегін беруден бас тартты, алғашқы келісім шарттарына қайта оралды. Олардан бұл міндеттерді орындау қатаң түрде талап етілді". Стедингерлер графтың вассалдарын зорлау және адам ұрлауда айыптап, өздерінің Thing – халық жиналысында толық тәуелсіздік жариялауға, феодалдық салымын төлеуден бас тартуға, жолдар бойында қақпалары мен бекіністері бар қоршау салуға және кез келген шабуылға қарсы тұру үшін жасақ құруға бекінді. Басқа мәселелермен айналысқан Жерар осы қарсылыққа тиісті жауап бермеді.
During the reign of Gerard I (Gerhard) as archbishop (1210–1219), his kinsman Otto I, Count of Oldenburg, was given permission to build two fortresses, Lechtenburg and Lineburg, in Stedingen, in order to enforce both ecclesiastical and feudal discipline on the peasantry, who clung to old style Germanic folk customs and continually sought greater independence from the overlordship of Bremen. "The Stedingers refused to pay tithes and to perform forced labour as serfs, sticking to the original agreement of settlement. These duties were demanded of them with considerable severity ". The Stedingers accused the Count's vassals of rape and kidnapping, and determined at their Thing or popular assembly to proclaim total independence, to refuse to pay their feudal tithes, to build bulwarks with fortified gates and trenches along the roads, and to form militias in order to defend against any encroachment. Gerard, busied with other concerns, did little to counter these acts of defiance.
Герард II және крест жорығы
Жаңа архиепископ, Герард II, Стедингерлерге православиені қатаң сақтауды, сондай-ақ оның алдыңғысы жинауды ұмытып кеткен салықты төлеуді талап етуге бекінді. Аймақ арқылы саяхаттап жүрген кедей саяхатшы уағыздарында "Бағынбау – құмарлық" деп жариялағанда, жергілікті тұрғындар оған шабуыл жасады, одан кейін дін қызметкерлеріне қарсы зорлық-зомбылықтарды бастап, монастырларды тонады және дін қызметкерлерін өлтірді. Архиепископ өзінің талаптарын орындауға нық бекінгендіктен, Стедингер аймағының шекарасына Шлиттербург қамалын салды, онда ол өзінің бауыры, Липпе лорды Герман II-ні орналастырды. 1229 жылғы Рождество күні шаруалар мен архиепископтың рыцарлары арасында алғашқы шайқас болды; Герман қаза тапты, ал қалған рыцарлар қашқан жол тапты. 1230 жылдың 17 наурызында Герард Бременде кеңес шақырды, онда архиепископтықтың аббаттары мен жоғары дін қызметкерлері Стедингерлерді феодалдық заңға бағынбағаны үшін, бүлік шығару, құдайға қарсы келу және кісі өлтіру үшін, сондай-ақ балауызтан жасалған бейнелерге табыну, жұмақшылардан кеңес алу және зұлым рухтармен байланыс жасау үшін соттады. Шаруаларды кінәлі деп тапқаннан кейін, кеңес архиепископтың бұйрықтарына қарсы шыққандардың барлығына тыйым салу мен қауымнан шығаруды жариялады; шіркеу есіктері қадалып, дін қызметкерлері аймақтан кетуге мәжбүр болды. Архиепископ өзі Римге барып, папа Григорий IX-ты Стедингерлерге қарсы крест жорығын шақыруға көндірді. Ол мұнда сәтті болды және Доминикан монахтары бүкіл Солтүстік Германияға крест жорығын уағыздау үшін жіберілді, бұл үшін папа қасиетті жердегі крест жорықтары сияқты рухани сыйлықтарды уәделеді. 1233 жылдың көктемінде көптеген неміс дворяндары, азаматтардың қолдауымен, Бремендегі науқанға жиналды. Везердің шығыс жағалауындағы халық жеткілікті қорғаныс дайындамағандықтан, крестшілер әскері алдымен сонда шабуыл жасап, халықтың көп бөлігін өлтірді; аман қалғандары отқа жағылды. Содан кейін крестшілер Везердің батыс жағалауына қарсы шабуылды дайындау үшін Бременге оралды. Олар 1233 жылдың 6 шілдесінде Батыс Стедингерлерге шабуыл жасады, бірақ ауыр шығындарға ұшырады. Сол жылдың қысында Герхард көтерілісшілерді әлсірету үшін Везердің бөгеттеріне тесіктер қазып, суға батыруға тырысты, бірақ жұмысшылар бөгеттердің күзетшілерімен қуылды. 1234 жылдың көктемінде Доминикандықтар бүкіл Солтүстік Германияда Стедингерлерге қарсы жаңа крест жорығын жариялады. Бременде Брабант герцогы Генрих I-нің басшылығымен үлкен әскер жиналды, ал Стедингерлерді Болко фон Барденфлет, Таммо фон Хунтроп және Детмар том Дик басқарды. Болко фон Барденфлет басшылығындағы Стедингерлер крестоносшыларға қарсы аймақтың бекітілген қақпаларының біріне шабуыл жасады; екі тараптың да шешуші басымдыққа ие болуы мүмкін болмағанша, бір крестоносшы рыцары өзінің бронеатты соғыс атын шаруалар әскерінің артқы жағына дейін жеткізіп, басқа крестоносшыларға жол ашты. Одан кейін шаруалар тез жеңіліске ұшырады. Қалған Стедингерлер Детмар том Дик пен Таммо фон Хунтроп басшылығымен Альтенеш позициясына жиналды, олар да ауыр қарсылықтан кейін жеңілді. Саксониялық Реппичау жылнамасында былай деп жазылған: "Осылайша Стедингерлер аяқталды; өйткені олар отыздан астам жыл бойы зорлық-зомбылық пен әділетсіздікпен айналысқандықтан, Құдай оларды Өзінің зорлығымен жазалады."
The new archbishop, Gerard II, was determined to enforce orthodoxy on the Stedingers, as well as payment of the tax which his predecessor had neglected to collect. When a mendicant friar who was traveling through the territory proclaimed in a sermon that "Disobedience was idolatry," he was attacked by the inhabitants, who then embarked on a spate of anti clerical violence, sacking monasteries and killing clergy. The Archbishop, resolved on enforcing his demands, built Schlutterburg Castle on the border of the Stedinger territory, in which he installed his brother, Lord Herman II of Lippe. On Christmas of 1229 came the first battle between the peasantry and the knights of the Archbishop; Herman was killed, and the rest of the knights took in flight. On the 17th of March 1230, Gerard convened a council at Bremen, where the abbots and higher clergy of the archbishopric were to try the Stedingers for their refusal to obey feudal law, for rioting, sacrilege, and murder, and for allegedly worshipping images of wax, seeking counsel from soothsayers, and consorting with evil spirits. Having found the peasants guilty, the council decreed an interdict and the excommunication of all those who opposed the archbishop's decrees; the church doors were nailed shut and the priests left the territory. The archbishop himself went to Rome to persuade Pope Gregory IX to call for a crusade against the Stedingers. He succeeded in this and Dominican friars were dispatched throughout northern Germany to preach the crusade, for which the pope promised the same spiritual rewards as for the crusades in the Holy Land. In spring of 1233, a large number of German noblemen, supported by the citizenry, assembled for the campaign in Bremen. The population on the east bank of the Weser had not prepared adequate defenses, so the crusading army attacked there first, massacring most of the population; the few survivors were burnt at the stake. The crusaders then returned to Bremen to prepare the attack against the more heavily fortified west bank of the Weser. They made their assault on the West Stedingers on the 6th of July, 1233, but were repelled with heavy losses. In the winter of that year, Gerhard attempted to drown the rebels by having holes bored into the levees of the Weser to weaken them, but the workers were driven off by the levees' guards. In spring of the year 1234, the Dominicans throughout northern Germany preached a new crusade against the Stedingers. A large army was assembled at Bremen under the command of Henry I, Duke of Brabant, while Stedingers were led by Bolko von Bardenfleth, Tammo von Huntrop, and Detmar tom Diek. The Stedingers under Bolko von Bardenfleth advanced against the crusaders at one of the territory's fortified gates; neither side could gain a decisive advantage until a single crusading knight forced his armored war horse all the way to the rear of the peasant troop, thus opening a path for the other crusaders. The peasants were then quickly overwhelmed. The rest of the Stedingers had taken a position by Altenesch under Detmar tom Diek and Tammo von Huntrop, where they too were defeated after heavy resistance. As it was recorded in the Saxon Chronicle of Reppichau: "Thus the Stedingers met their end; because they had carried on for more than thirty three years with great violence and injustice, our Lord God struck them down with His own violence."
Қазіргі заманғы
Бүгінде Германияның солтүстігінде Стединг есімді көптеген адамдар тұрады. Хамельн аймағында (Везер өзенінің оңтүстігінде) Стединг отбасылары, Хессиш Олдендорфтағы Стединг аяқ киім дүкені және Хамельн қаласының ескі бөлігіндегі Стединг Метцгерей (қасапхана/делі) орналасқан. Стединг отбасылары Германияның түкпір-түкпіріне қоныс аударған. АҚШ-та да Стединг отбасылары бар, олардың көпшілігі бастапқыда осы Везер өзенінің оңтүстігіндегі аймақтан (Хессиш Олдендорф, Фулен) шыққан.
There are many people named Steding living today throughout northern Germany. In the Hameln region (on the south of the river Weser) there are Steding families, a Steding Shoe Store in Hessisch Oldendorf, and a Steding Metzgerei (Butcher / Deli) in the old town of Hameln. The Steding families have moved throughout Germany. There are also Steding families living in the United States, most originally from this same region south of the river Weser (Hessisch Oldendorf, Fuhlen).