Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сербиялық балалар жазушысы, хорват музыканты Драган Лукич (30 қараша 1928 – 1 қаңтар 2006) – сербиялық балалар жазушысы.
Serbian children's writer
the Croatian musician
Dragan Lukić (; 30 November 1928 – 1 January 2006) was a Serbian children's writer.
Өмірбаян
Ол Белградта дүниеге келген. Анасының аты Томания, ал әкесі Александр баспагер болғандықтан, ол кішкентай кезінен кітаптарға құштарлық танытқан. 1946 жылы ол жазуға кірісіп, 1950 жылдары танымал балалар ақыны атанды. 1952 жылы ол өзінің алғашқы кітаптарын (суретті өлеңдер жинақтарын) жариялады: «Ұлы жүгіру» (Велика трка) және «Футболшы жануарлар» (Звери као футбалери). 1954 жылы Белград университетінің Филология факультетінде әдебиет мамандығын бітіріп, балалар әдебиетінен лекция оқыды. Сегіз жылдан кейін ол Белград радиосында балалар бағдарламасының редакторы болып жұмыс істеді және зейнеткерлікке шыққанға дейін сонда қызмет етті. Ол өлеңдер, әңгімелер, романдар, пьесалар, әдебиет теориясы бойынша зерттемелер жазды, теле- және радиошоулар жүргізді. «Аждаһа» журналын редакциялады. Ол бұрынғы Югославиядағы ең маңызды балалар іс-шараларына тұрақты қатысушы болды. Оның негізгі әріптестері: Десанка Максимович, Бранко Ћопић, Душко Радович, Арсен Диклић, Любивое Ршумович, Перо Зубац, Добрица Ерић және тағы да басқалар. Ол жүзден астам кітап шығарды, олардың ішінде ең танымалдары: «Менің әкемнің әкесі мен мен», «Өлеңдердің мекені», «Бірінші сыныптық жаттықтырушы», «Фифи», «Шлангтардың өсуі», «Әке не дейді», «Үйден мектепке», «Жока – аңшы», «Қалалық саяхат». Ол «Көкжай C17», «Үш қаз», «Кофедегі бомба» және тағы да көптеген романдар жариялады. Өмірлік еңбегі үшін көптеген сыйлықтар алған ол Югославия мен Сербияның ең үздік жас жазушыларының қатарында. 1993 жылдан қайтыс болғанға дейін «Змай» балалар ойындарының құрметті президенті болды. Одан бұрын Велько Петрович (1964–1967) және Десанка Максимович (1967–1993) құрметті президенттер болды. Ұзақ және ауыр аурудан кейін Драган Лукич 2006 жылдың 1 қаңтарында дүние салды.
He was born in Belgrade. His mother's name was Tomanija, and his father, Aleksandar, was a pressman, so he acquired an affection for books at an early age. In 1946 he started to publish, and during the 1950s he became a known children's poet. In 1952, he published his first books (poetry picture books): The great run (Велика трка) and Animals as football players (Звери као футбалери). In 1954, he finished his studies of literature on the University of Belgrade Faculty of Philology, and then he worked lecturer of children's literature. After eight years, he started working as an editor of children's program on Radio Belgrade, where he stayed until retirement. He wrote poems, stories, novels, drama texts, theoretical treatises of literature, he led television and radio shows. He edited magazine "Dragon" ("Змај"). He was regular participator of the most important children's manifestations in ex Yugoslavia. His main co workers were: Desanka Maksimović, Branko Ćopić, Duško Radović, Arsen Diklić, Ljubivoje Ršumović, Pero Zubac, Dobrica Erić and others. He published over a hundred books, among which the most famous are: My grand grand father and me, This is where poems live, First class coach, Fifi, How the hoses grow, What daddy says, From home to school, Joca the hunter, City ride. He published novels: Skyscraper C17, The three goosqeteers, Bomb in the coffee, and many other. Because of his life work, for which he received numerous awards, he is among top Yugoslav and Serbian youth writers. He was the honorary president of the Zmaj's children games since 1993 until his death. Before him, honorary presidents were Veljko Petrović (1964–1967) and Desanka Maksimović (1967–1993). After long and hard disease, Dragan Lukić died on 1 January 2006.