Окегемптон қалысы – Англиядағы Девон аймағындағы ортағасырлық сарай. Норманд билігіне қарсы көтерілістен кейін салынған, ақсүйектердің саяжайы ретінде дамыған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Девондағы ортағасырлық қамал, Англия
Medieval castle in Devon, England
Океэмптон қамалы – Англияның Девон графтығында орналасқан ортағасырлық мот және бейли түріндегі қамал. Ол 1068 және 1086 жылдар аралығында Болдуин ФицГилберт салған, бұл Девондағы нормандық билікке қарсы көтерілістен кейін болды. Қамал Батыс Окемент өзенінен өтетін маңызды жолдың күзетшісі ретінде Океэмптон абырой орталығының бөлігі болды. Ол 13 ғасырдың соңына дейін бекініс ретінде пайдаланылды, содан кейін оның иелері, де Куртенэйлер, Девон графы атағын алды. Жаңа байлықтарының арқасында олар қамалды сәнді аң аулау үйіне айналдырып, қамалдан оңтүстікке қарай созылған бұғы паркін және айналағы ландшафттың әдемі көрінісін ұсынатын жаңа жатақханаларды салдырды. Де Куртенэйлердің ырысқорлығы артып, олардың үлкен отбасысын сыйға тартатын үшін қамал одан әрі кеңейтілді. Де Куртенэйлер 15 ғасырдағы Розалар соғысына белсенді қатысты және Океэмптон қамалы жиі тәркіленді. 16 ғасырдың басында қамал әлі де жақсы күйде болды, бірақ Генри VIII Генри Куртенэйді өлімге кескеннен кейін, мүлік тасталып, уақыт өте келе құлдырады, ал парк патшалыққа жалға берілді. 17 ғасырда қамалдың бір бөлігі нан пісіру орны ретінде пайдаланылды, бірақ 19 ғасырға қарай ол толығымен қирады және суретшілердің, соның ішінде Дж.М.У. Тернердің назарына ілікті. Қайта жаңарту жұмыстары 20 ғасырда жеке меншікте басталды, бірақ қамал мемлекеттік меншікке өткеннен кейін одан да кеңейтілді. 21 ғасырда қамал «Ағылшын мұрасы» қорының бақылауында болып, туристерді тартатын орын ретінде жұмыс істейді.
Okehampton Castle is a medieval motte and bailey castle in Devon, England. It was built between 1068 and 1086 by Baldwin FitzGilbert following a revolt in Devon against Norman rule, and formed the centre of the Honour of Okehampton, guarding a crossing point across the West Okement River. It continued in use as a fortification until the late 13th century, when its owners, the de Courtenays, became the Earls of Devon. With their new wealth, they redeveloped the castle as a luxurious hunting lodge, building a new deer park that stretched out south from the castle, and constructing fashionable lodgings that exploited the views across the landscape. The de Courtenays prospered and the castle was further expanded to accommodate their growing household. The de Courtenays were heavily involved in the 15th century Wars of the Roses and Okehampton Castle was frequently confiscated. By the early 16th century the castle was still in good condition, but after Henry Courtenay was executed by Henry VIII the property was abandoned and left to decay, while the park was rented out by the Crown. Parts of the castle were reused as a bakery in the 17th century, but by the 19th century it was completely ruined and became popular with Picturesque painters, including J. M. W. Turner. Renovation work began properly in the 20th century, first under private ownership and then, more extensively, after the castle was acquired by the state. In the 21st century it is controlled by English Heritage and operated as a tourist attraction.
1066 - 1296 жылдар
Океэмптон қамалы 1068 және 1086 жылдар аралығында Болдуин Фицгильберт Англияны нормандықтар басып алғаннан кейін салынды. 1066 жылы Гестингс шайқасында Вильгельм Жеңімпаз англосаксондық әскерлерін жеңді, бірақ шабуылдан кейін бірнеше жыл бойы зорлық-зомбылық мерзімімен қайта жанданды. 1068 жылы Девондағы көтерілісті басуға жауапты болған норман ақсұлуы Болдуин Фицгильберт болды. Ол осы кезде округте кең аумақты жерлер алған болуы мүмкін, ал 1086 жылы «Соңғы сот» тізімінде ол Океэмптонның құрметті иесі, Девонның шерифі және Эксетер қамалының констеблі ретінде тіркелді. Океэмптон құрметтері – Девон аймағындағы 200-ге жуық иеліктердің тобы, бірнеше қамалдармен қоршалған, соның ішінде Болдуиннің Океэмптондағы басты қамалы немесе орталық бекінісі, сондай-ақ оның вассалдарына тиесілі Нерош және Монтакью қамалдары. Болдуиннің қамалы Девоннан Корнуоллға қарай созылған маңызды жолды қорғау үшін орналастырылды, оның ішінде Батыс Окемент өзенінен өтетін екі броды және Окмундтун қаласын бақылау үшін. Қамалды қорғау жүйесі қолданылды, онда Болдуиннің вассалдарына қамал гарнизонына үлес қосу шартымен жерлер берілді. Болдуин сонымен қатар қаладан шамалы қашықтықта, базар мен астық ұнтақтауға арналған диірмені бар жаңа қала құрды. Бұл қала ақырында ескі англосаксон қонысын басып алып, Океэмптон деп аталды. Океэмптон қамалы 1139 және 1153 жылдар аралығындағы «Анархия» деп белгілі азамат соғысына қатысқан жоқ. Қамалда әскери маңызы сақталды және 1193-1194 жылдары Ричард I оны Девонның корольдік қорғанысына көмектесу үшін пайдаланды.
Okehampton Castle was built between 1068 and 1086 following the Norman conquest of England by Baldwin FitzGilbert. William the Conqueror defeated the Anglo Saxon forces at the battle of Hastings in 1066, but violence continued to flare up periodically for several years after the invasion. Baldwin FitzGilbert, a Norman lord, was responsible for putting down a rebellion in Devon in 1068. He was probably given extensive lands in the county at this time, and by the time of Domesday Book in 1086 he was noted as the owner of the Honour of Okehampton and well as the Sheriff of Devon and Constable of Exeter Castle. The Honour of Okehampton was a grouping of around 200 estates across Devon, guarded by several castles, including Baldwin's main castle or caput at Okehampton, and those owned by his tenants, including Neroche and Montacute. Baldwin's castle was positioned to protect an important route from Devon into Cornwall, including two fords that formed a crossing point over the West Okement River, and to control the existing town of Ocmundtune. The castle was protected by a castle guard system, in which lands were given out to Baldwin's tenants in exchange for their contributing to the castle's garrison. Baldwin also established a new town near the castle about away, complete with a market and a mill to grind grain. This town eventually dominated the older Anglo Saxon settlement and became known as Okehampton. Okehampton Castle does not seem to have played a part in the civil war from 1139 and 1153 known as the Anarchy. The castle continued to have military utility and was requisitioned by Richard I between 1193 and 1194 to assist in the royal defence of Devon.|group="nb"
1297-1455 жылдар
Редверс әулеті 1297 жылы тоқтап қалды, нәтижесінде Хьюдың ұлы, тағы бір Хью де Куртенэй, Редверс әулетінің жерлерін мұраға алды, кейін Девон графы атағымен бекітілді. Хьюдың негізгі резиденциясы Тивертон қамалы болды, бірақ Хью мен оның әкесі Океэмптон қамалын қайта жаңартып, оны аңшылық үйі және демалыс орны ретінде пайдалану үшін жабдықтары мен тұрғын үйлерін кеңейтті. Ауқымды құрылыс жұмыстары нәтижесінде бұл орын сәнді резиденцияға айналды. Осы жаңартудың бір бөлігі ретінде әулет қамалдың айналасында үлкен, жаңа елік саябағын құрды, бұрынғы, қоршалмаған аң аулау алқаптарын алмастырды. Осы кезеңде елік саябақтары жоғары мәртебелің белгісі болып саналды, және билік пен байлықты алғаш рет иеленген көптеген ақсүйектер осыған ұқсас жобаларды іске асыруды жөн санады. Саябақты құру үшін, ол қамалдың оңтүстігінен басталып, кеңейе түсті. Бұл жерлерде 12- және 13-ғасырлардың басындағы жылы климатқа бейімделген ұзын үйлер орналасқан, бірақ 13-ғасырдың соңында басталган суық климаттың күшеюіне байланысты олардың тұруы қиын болған болуы мүмкін. Кейіннен Кеннел-филд деп аталған қамал маңындағы жер аң аулауға қажетті иттерді ұстау үшін пайдаланылды. Қамалдың елік саябағы құрылғаннан кейін, қарқынды өсірілген еліктер осы жерлерде кең таралды, бірақ жабайы шошқалар, түлкілер мен қояндар да ауланды. Басқа ауылдық қамалдар сияқты, Океэмптон қамалының тұрғындары да сол кезеңде беделді саналған елік етін көп жеді. Олардың бір бөлігі айналасындағы елік саябағынан алынса, ал елік етінің ең жақсы бөліктері, мысалы, жамбас, басқа жерлерден арнайы әкелінді. Куртенейлер Океэмптонды көп жылдар бойы иеленді, мүлік Хьюдың ұлы Хью арқылы немересі Эдвардқа, содан кейін шөбересі, тағы бір Хью де Куртенэйге өтті. Осы кезеңде ақсүйектердің үй шаруашылығы кеңейді, және 1380 жылдары, Эдвард қаланы басқарған кезде, оның "жақындары", яғни кеңейтілген үй шаруашылығы 135 адамға дейін жете алатын. Томас де Куртенэй Йоркшылар үшін күресті, бірақ Ланкастерлермен келісімге келді. Куртенэйдің өлім жазасын алғаннан кейін қамалдың елік саябағы коронаға жалға берілді. Қамалдың меншік құқығы маңызды болып қала берді, өйткені 1623 жылдан бастап меншік құқығы Океэмптонның екі парламент депутатын тағайындау құқығын берді. 1643 жылы Англия азаматтық соғысы кезінде Океэмптон маңындағы Сортон Даун шайқасы болғанмен, қамал бұл қақтығысқа қатыспады. 17 ғасырдың соңында қамалдың батыс жағындағы бөлмелердің бір бөлігін қайта пайдаланып, нан пісіретін үй салынды. 18 ғасырда елік саябағы алынып тасталды, орнына егістік жерлер пайда болды. 18 ғасырда қамал сол кездегі сәнді пейзаж стиліне қызығушылық танытқан суретшілер үшін танымал тақырыпқа айналды. Ричард Уилсон 1771 жылы қамалдың суретін салған, аспанға қарсы күмбезді көрнекті бейнелеген, бұл суретті тарихшы Джереми Блэк "тыныш, қызықты және көңілді" деп сипаттады. Томас Уолмеслидің нұсқасы одан да әрі барып, 1810 жылы Океэмптон қамалын ойдағыдай итальяндық көлмен қоршаған бейнеледі. Томас Гиртин 1797 жылы, ал оның досы Дж. М. В. Тернер 1824 жылы қамалдың суретін салды. Сэр Виелл Вивян 19 ғасырда қамалға кішігірім жөндеу жұмыстарын жүргізді.
The Redvers family line ran out in 1297, and as a result Hugh's son, another Hugh de Courtenay, inherited the Redvers family lands, later being confirmed as the Earl of Devon. Hugh's main seat was at Tiverton Castle, but Hugh and his father redeveloped Okehampton Castle, expanding its facilities and accommodation to enable it be used as a hunting lodge and retreat. Extensive building work turned the property into a luxurious residence. As part of this development, the family created a large, new deer park around the castle, replacing the older, unenclosed hunting grounds. Deer parks were an important status symbol in this period, and many nobles who acquired power and wealth for the first time chose to undertake similar projects. Creating the park, which spread out from the south of the castle to cover , required clearing away the older settlements around the castle and abandoning various fields and pastures. These settlements, comprising long houses built in warmer climate of the 12th and early 13th century, may already have become less sustainable due to the onset of the cooler climate that began to emerge at the end of the 13th. Land near the castle, later called Kennel Field, was used to hold required the packs of dogs for hunting. Once the castle's deer park was established, intensively farmed fallow deer became common on the lands, although wild boar, foxes and hare were also hunted. Like other rural castles, the occupants of Okehampton Castle consumed a relatively large amount of venison, a prestige meat during the period. Some of this would have come from the surrounding deer park, but prime cuts of venison, such as the haunches, were also brought in specially from other locations. The Courtenays continued to own Okehampton for many years, the property passing through Hugh's son, Hugh, to his grandson Edward and then his great grandson, another Hugh de Courtnenay. The size of noble households expanded during the period, and by the 1380s, when Edward controlled the castle, his "familiars", or extended household, could be up to 135 strong. Thomas de Courtenay fought for the Yorkists, but reconciled himself with the Lancastrians. The castle's deer park was rented out by the Crown after Courtenay's execution. Ownership of the castle remained important, however, as from 1623 onwards ownership carried the right to appoint Okehampton's two Members of Parliament. Despite the battle of Sourton Down being fought in 1643 near Okehampton during the English Civil War, the castle played no part in the conflict. A bakehouse was established in the castle in the late 17th century, reusing parts of the western lodgings. The deer park was removed during the 18th century, reverting to farmland. In the 18th century, the castle became a popular topic for painters interested in the then fashionable landscape styles of the Sublime and the Picturesque. Richard Wilson painted the castle in 1771, dramatically silhouetting the keep against the sky, producing what historian Jeremy Black describes as a "calm, entranching and melancholic" effect. Thomas Walmesley's rendition went further, depicting Oakhampton Castle surrounded by an imaginary, Italianate lake in 1810. Thomas Girtin painted the castle in 1797, as did his friend J. M. W. Turner in 1824. Sir Vyell Vyvyan conducted some minor repairs to the castle during the 19th century.
ХХ-ХХІ ғасырлар
20 ғасырдың басында Океэмптон қамалын жергілікті тұрғын Сидней Симмонс сатып алды. 1911 және 1913 жылдар аралығында ол қамалдың үстін жапқан өсімдіктерді тазартып, тас қалау жұмыстарын жөндеді. Симмонс 1917 жылы қамалды Океэмптон қамалы қорына тапсырды, ол қоры келесі онжылдықтарда шектеулі жөндеу жұмыстарын жүргізді. 1967 жылы Мемлекеттік жұмыс министрлігі бұл орынды өз бақылауына алды, одан кейін кең ауқымды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді.
In the early 20th century Okehampton Castle was bought by a local man, Sydney Simmons, who between 1911 and 1913 cleared away the vegetation that had grown over the castle and conducted some repairs to the stonework. Simmons passed the castle to the Okehampton Castle Trust in 1917, who carried out limited repairs over the coming decades. The Ministry of Public and Works took over the site in 1967 and extensive restoration work was subsequently carried out.
Сәулет
Океэмптон қамалы айналасындағы жазықтан көтеріліп тұратын, ұзын, тар жартастың үстіне салынған. Қамалдың солтүстік жағынан өтетін арна орта ғасырларда толырақ болған және солтүстік жағынан қосымша қорғаныс қызметін атқарған, ал оңтүстік жағында сулы егістіктерге көз жеткізе алған. Қамал негізінен жергілікті таспен, жақын жердегі Мелдоннан алынған аплитпен және оңтүстік-шығыс Девоннан кейбір пиво тасымен салынған; ішкі және сыртқы қабырғалары бастапқыда әк гипсімен жабылып, тегістелген. Қамалдың соңғы жобасы солтүстік-шығыстағы барбиканнан басталып, төбеге дейін созылатын ұзын дәліз арқылы қамалдың ішкі ауласына (бейли) кіруді қамтамасыз еткен. Бейлидің оңтүстік-батыс жағында қамалдың негізгі бөлігі (мотте) орналасқан, үстінде сақшы мұнарасы (кип) тұрған. Қамалдың құрылысы 14 ғасырдың басында жасалған қайта құрылымның нәтижесін көрсетеді, онда екі өте әртүрлі сәулет стилі қолданылған. Солтүстік жағынан, қамалдың басты жолдың бойында орналасқандығын ескерсек, Оливер Крейтон оны дәстүрлі әскери қорғаныстың "жауынгерлік фасады" деп атаған, оның тар терезелері мен биік қорғаныс мұнаралары бар. Алайда, қамалдың оңтүстігіндегі бұғы саябағынан қарағанда, қамалдың тұрғын үйлері мен бөлмелері толық көрініс тапқан, төмен қабырғалары мен үлкен терезелерімен көзге түскен. Саябақ қамалдың оңтүстік жағымен біріктірілген, аң аулау алқабы мүлікке дейін жеткен. Шығыс жақтағы екі үлкен терезенің артынан саябаққа қарап, ауылдық жерлердің немесе жақын қаланың ешқандай белгісін көрмей, кең көріністерді тамашалауға болар еді. Тарихшы Стивен Майлсонның айтуынша, бұл көрініс "таң қалдырарлық" болған. Барбикан 14 ғасырдың басында салынған және бірінші қабатында күзет бөлмесі орналасқан. Барбиканның құрылысында көптеген тесіктер бар, бірақ олар орта ғасырларда сыртқы гипстеумен жасырылған болуы мүмкін. Барбиканнан қақпаға дейін созылатын дәліз, бастапқыда көпірмен қоршалған және қамалдың констеблінің тұрғын үйі болған. Қамалдың ішкі ауласында (бейли) 14 ғасырға қарай бірнеше ғимараттар салынған. Солтүстік жағында Үлкен зал, майхана және ас үй орналасқан, алғашқысы үлкен сәндік тереземен жарықтандырылған және ағашпен бөлінген экран арқылы ас үй мен майханадан бөлінген. Майхананың үстінде сәнді пәтер орналасқан. Бейлидің оңтүстік жағында батыс жатақханалары орналасқан, олар қонақтар үшін жақсы жабдықталған, мотта мен бейли арасындағы арықтың бір бөлігін толтыру арқылы салынған және кейіннен нан пісіруханасына айналдырылған. Жанында қамалдың капелласы мен капелланың тұрғын үйі орналасқан, ал капелладағы гипстік жұмыстар қабырғалардың қызыл сызықтармен боялғанын, бұл кесілген тасқа ұқсайтынын көрсетеді. Капелланың артында шығыс жатақханалары орналасқан, олардың сәулеттік бөлшектері Тивертон қамалындағыларға ұқсас, бұл де Куртенэйге тиесілі сол кезеңде салынған басқа да мүлік. Бейлидің артындағы мотта негізінен табиғи тас жыныстарынан тұрады, ол қамалдың қалған арықтарын салу кезінде жермен нығайтылған. Оның биіктігі шамамен метрге жетеді және жоғары жағынан өлшенгенде өлшемдері метрге жетеді. Мотта негізгі қамалдан Виндзор қамалындағы мотта сияқты арықтармен бөлінген. Моттаның үстінде 11 ғасырда салынған қамалдың сақшы мұнарасы (кип) орналасқан, оның қабырғалары кем дегенде бір қабатты және мүмкін үш қабатты, содан кейін 14 ғасырдың басында батыс жағына тікбұрышты қосымша салынған екі қабатты құрылым ретінде қайта жаңартылған. Сақшы мұнарасының (кип) 11 ғасырға жататын бөліктері, Батыс Окемент өзенінің төсенішінен алынған гранит тасынан салынған. 14 ғасырға жататын сақшы мұнарасының (кип) жоғарғы қабатында бейлидегілерге ұқсас екі тұрғын үйі және баспалдақтары бар мұнарасы болған, олардың бір бөлігі әлі де сақталған. Қамал осы кезең үшін де, Девон үшін де ерекше, өте мықты қорғаныс құрылымы, бірақ қоршау кезінде гарнизонды қолдау үшін тәуелсіз су көзі немесе жабдықтары жоқ. Девонда басқа тікбұрышты 11 ғасырға жататын қамалда да сақталған орындар болды, соның ішінде Эксетер және Лидфорд қамалы, және олар әдетте патшамен немесе ірі дворяндармен байланысты болды. Океэмптон сияқты жаңа мотталардың үстіне салынғандары аз болды, және бұл жағдайда моттаның негізінен табиғи болғандықтан, ауыр салмақты көтере алатындығына байланысты мүмкін болды.
Okehampton Castle was built along a long, thin rocky outcrop, rising up from the surrounding countryside. The stream that runs around the north side of the castle would have been more substantial in the medieval period and provided additional protection on that side, while the south side of the castle would have probably overlooked water logged fields. The castle was mostly built from local stone, with aplite from nearby Meldon and some beerstone from south east Devon; the interior and exterior stonework would have originally been rendered with lime plaster. The castle's final design involved a visitor entering from the barbican in the north east, along a long passageway up the hill, into the bailey. On the south west side of the bailey lay the motte, mounted by the keep. The castle's structure shows the results of its redesign at the start of the 14th century, using two very different forms of architecture. Seen from the north, where the main road carrying the general public made its way past, the castle had what Oliver Creighton terms a "martial facade" of traditional military defences, with narrow windows and towering defences. Seen from the deer park on the south of the property, however, the castle's lodgings and accommodation were on full display, with low walls and large windows. The park was effectively fused with the south side of the castle, with the chase running right up to the property. From the two large windows of the eastern lodgings, it would have been possible to gaze out across the parklands and appreciate the extensive views without seeing any trace of rural settlements or the nearby town. The result, as historian Stephen Mileson describes, would have been "stunning". The barbican was built at the beginning of the 14th century and contained a guard room on the first floor. The barbican contains numerous putlog holes from its construction, although these might have been masked by exterior plasterwork in the medieval period. A passageway led up from the barbican to the gatehouse, probably originally guarded by a drawbridge and containing the accommodation for the castle's constable. The castle bailey contained a number of buildings by the 14th century. On the north side were the Great Hall, the buttery and the castle kitchens, the former lit by a large decorative window and partitioned from the kitchen and buttery by a wooden screen. Above the buttery was a luxurious solar, or apartment. On the south side of the bailey were the western lodgings, well equipped accommodation for guests, built by in filling part of the ditch between the motte and the bailey, and later converted into a bakery. A chapel and accommodation for the castle's chaplain lay alongside, and the chapel has remaining plaster work, which shows that the walls were painted with red lines to resemble ashlar cut stone. On the far side of the chapel were the eastern lodgings, whose detailing mirrored those at Tiverton Castle, another de Courtenay property built in the same period. The motte, on the far side of the bailey, is predominantly made up of a natural rock outcrop, strengthened further with earth from the construction of the rest of the castle ditches. It stands up to high and measures by at the top. The motte is separated from the main castle by ditches in a similar way to the motte at Windsor Castle. On top of the motte is the castle keep, originally built in the 11th century, with massive stone walls at least one storey high and possibly as high as three storeys, and then redeveloped as a two storey structure with a rectangular addition on the western side in the early 14th century. The 11th century parts of the keep make use of granite stone, probably taken from the river bed of the West Okement. The 14th century keep had two sets of lodgings on the upper floor, similar in style to those in the bailey, and a turret containing a staircase, some of which still survives. The keep is unusual both for the period and for Devon as a whole, being a very strong defensive structure, albeit without any independent source of water or facilities to support a garrison in the event of a siege. Other rectangular 11th century keeps in Devon existed, including at Exeter Castle and Lydford Castle, and were typically associated with the king or major nobles. Few were built on top of fresh mottes, as at Okehampton, and this may have been made possible in this case because the motte was largely natural and therefore able to support the heavy weight.
Фольклорлық аспекті
Аңыз бойынша, қамалға Леди Говардтың рухы кіріпті, ол үш күйеуі мен екі баласын өлтірген деседі. Осы рух туралы ескі баллада бар: "Мей ледидің қара атты, екі және төрт ат жегілген арбасы бар. Мей ледидің алдынан қанды, арық ит жүреді. Мей ледидің арбасы қауырсынмен әсемделген, ал жаяушының басы жоқ. Мей леди ұзақ уақыт бұрын өлген адам сияқты күлгін ақ." Бұл әйелдің 17 ғасырдан екені айтылады. Ол құрбандарының сүйектерінен жасалған арбаны пайдаланады, ал оның итінің бір көзі ғана бар. Оның қарғысы – қамалдың қираған жерлерінен табылған шөптерді уақыт аяғына дейін немесе аймақтағы барлық шөптерді жинап, жан тыныштығын тапқанға дейін жинау. Бұл оқиғаның негізінде қандай да бір тарихи оқиға немесе тұлға анықталған жоқ.
Legend has it that the castle is haunted by the spirit of a Lady Howard, who is said to have murdered three of her husbands and two of her children. An old ballad is sung about this ghost: "My Ladye hath a sable coach, with horses two an four. My Ladye hath a gaunt blood hound, that goeth before. My Ladye’s coach hath nodding plumes, the driver hath no head. My Ladye is an ashen white as one who is long dead." The lady is reputed to be from the 17th century. She uses a coach made of the bones of her victims and her hound has one eye. Her curse is to collect blades of grass found in the castle ruins, either until the end of time, or until she finds her peace of mind by collecting all blades of grass from the area. No historical event or person has been identified as a basis for the story.
Құрылыс материалдары
Қалдықтың айналасындағы аумақтар әртүрлі, бірақ типік жер асты материалдарынан тұрады. Онда гранит, метаморфтық тау жыныстары, басқа да жанартау материалдары және девон кезеңіне жататын тау жыныстары кездеседі. Бұған қоса, әктас, пивник (әктастың химиялық түрі) және тақтатас немесе қызыл тас табуға болады. Қалдықтың ең көне бөлігі гранит пен метаморфтық жыныстардан салынған. Қалдықтың жаңа бөліктері аймақта табылған әртүрлі әктастардан, сондай-ақ тақтатас пен граниттен тұрғызылған. Ошақтар үшін гранит, ал шатыр жабу үшін қорғасын мен тақтатас қолданылған.
The surrounding areas of the castle consist of varying but typical underground materials. There are metamorphic rocks rocks of granite, other eruptive materials, and rocks from the devonian period. Additionally, limestone, beerstone (a chemical variancy of limestone) and shale or slate can be found. The oldest part of the castle is made from granite and metamorphic rock. The younger parts of the castle were built from the different types of limestone found in the area, along with shale and granite. Granite was used for the fireplaces, while lead and slate were used for roofing works.