Кіріспе

Кроспикинг – бұл мандолинаны немесе гитарды плектр немесе медиаторды қолдана отырып, үш тартылған сым бойынша сырғанау, синкоптық стильде ойнау әдісі. Бұл стиль көбінесе блюграсс музыкасындағы медиатормен ойнау стилінің бір бөлігі ретінде танымал, және ол банджо роліне өте ұқсас, бірақ басты айырмашылығы – банджо ролі саусақпен тартылады, ал кроспикингте медиатор қолданылады. Бұл техниканың ерекшелігі – төрт уақыттық ритмде үш нотаны қайталап ойнау. Бұл акценттелген уақытқа қатысты ноталардың үнемі ауысуына әкеледі. Үш нота әдетте үш жақын сымда ойналады – әр сымға бір нотадан. Медиатордың бағыты қажетті акцент пен мелодияға байланысты өзгеруі мүмкін. "D" – төмен, "U" – жоғары деп белгіленген (және үштік топтарды көрсету үшін сызықтар қолданылады), мандолинашы Джесси МакРейнольдс мынадай кроспикинг ролін қолданды: D U U / D U U / D U. Бұл мелодияны көрсететін ноталардың қайталанатын үлгісін жасайды. Гитарист Джордж Шуффлер мынадай медиатор үлгісін қолданды: D D U / D D U / D D. Традициялық банджо ролінің пішімі: D D U / D D U / D D. Бұл үлгінің "үштік" сипатын "төрттік" ритмге қарсы баса көрсетуге көмектеседі. Тағы бір әдіс – қатаң кезектестіруді қолдану: D U D / U D U / D U. Бұл көбінесе ойыншылардың көпшілігі ауыспалы медиатормен ойнағанда ыңғайлы болуы мүмкін. Шындығында, үлгінің бір реттен келесіге қайталануында үш нотаның бірі (немесе бірнешеуі) өзгеруі мүмкін, мысалы, ең жоғары нотаны бір саты жоғары немесе төмен ауыстыруға болады.

Мандолина

МакРейнольдс мандолинда кросспикинг стилінің алғашқы қолданушысы болды. Ол 1950 жылдары «Джим және Джесси» тобында ағасымен бірге өзінің кросспикинг стилін қалыптастырды. МакРейнольдс кейінгі мандолина шеберлеріне, мысалы Сэм Буш пен Крис Тилге әсер етті.

Гитара

Кроспикинг көбінесе блюграсс музыкасымен байланысты болғанымен, оны алғаш рет 1920 жылдары джаз гитарисі Ник Лукас енгізді, әсіресе 1929 жылы «Painting the Clouds with Sunshine» атты үнтаспасында. Он жылдар өткен соң, Дон Рено 1954 жылғы «Double Banjo Boogie» әні сияқты блюграсс музыкасына кроспикингті қосты, бірақ осындай гитара техникасын негізінен 1950 жылдардың соңында Стэнли бауырларымен жұмыс істеген Билл Нейпир дамытты. Нейпир 1960 жылдың басында Чарли Мурмен жұмыс істеу үшін топтан кеткеннен кейін Джордж Шуффлер бас гитарадан жетекші гитараға ауысып, өзінің кроспикинг стилін дамыта бастады. Рено да, Шуффлер де осы кезеңде техниканы қосымша ырғақ пен мелодиялық өрнек ретінде пайдаланды. Нейпир мен Шуффлерден басқа, кроспикингті қолданған танымал гитаристердің қатарында Док Уотсон, Норман Блейк және Кларенс Уайт бар, олардың стилі Дэвид Гриер, Тони Райс және Боб Майнер сияқты басқа гитаристерге әсер етті. Джуниор Бланкеншип, Ральф Стэнли II және Джеймс Алан Шелтон сияқты гитаристер Шуффлер мен Нейпирдің ықпалымен стильдерді жалғастырды. Рок гитаристерінің арасында King Crimson тобының Роберт Фрипп кроспикингті өзінің ерекше әдісіне айналдырды, бұл көптеген басқа гитаристерге, әсіресе прогрессивті рокқа әсер етті. Фрипп бұл техниканы студенттеріне «Guitar Craft» курсында үйретеді.