Лансинг против Смита ісі: Мүлік құқығы және мемлекеттік билік шектері
Lansing v. Smith
Лансинг против Смита (1829) – дело о праве штата на отчуждение имущества. Подтверждено право штата на регулирование рек и строительство без компенсации.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лэнсинг пен Смит, 4 Wend. 9 (1829) – Нью-Йорк апелляциялық сотының шешкен ісі, ол эminent domain (мемлекеттік мүлік құқығына) қатысты. Сотта былай шешілді:
Lansing v. Smith, 4 Wend. 9 (1829), is a case decided by the Court of Appeals of New York which is relevant to eminent domain law. The case held that:
Мемлекеттің халқы бұрын патшаға тиесілі болған барлық құқықтарға, оның өкілеттіктері арқылы ие болады. Лэнсинг пен Смит ісінде Нью-Йорк штатының заңы Альбаниде Гудзон өзенінде бассейн салуға рұқсат берді, сондай-ақ талапкердің доктарына және басқа да құрылыстарына кемелердің қолжетімсіз болуына себеп болатын құрылыстарға да рұқсат берді. Осы зиянға қарамастан, акт, мұндай зиян үшін ешқандай өтемақы қарастырмағанына қарамастан, жеке меншікті өтемақысыз қоғамдық пайдалануға беру немесе шарттардың күшін жою ретінде конституцияға қайшы емес деп танылды; талапкердің жалпы құқық бойынша, көршілес жердің иесі ретінде, немесе штаттан жағалаудың қарсы жағындағы су астындағы жерлерге берілген грант бойынша, және ол оған сүйенген «өзеннің табиғи ағынына штаттың өзен төсегінде немесе кез келген басқа тәсілмен құрылыс салу арқылы кедергі жасауға құқығы жоқ» деп шешілді. АҚШ Жоғарғы Соты Shively v. Bowlby, 152 U. S. 1, 21 (1894) ісінде Лэнсингтің келесі ұстанымын келтірді:
People of a state are entitled to all rights which formerly belong to the King, by his prerogative. In Lansing v. Smith, a statute of New York authorized the construction of a basin in the Hudson at Albany, and erections whereby the docks, etc., of the plaintiff were rendered inaccessible by vessels. Despite this harm, it was determined that the act, although it provided no compensation for such injury, was not unconstitutional, either as taking private property for public use without compensation or as impairing the obligation of contracts; that the plaintiff had not at common law, as owner of the adjacent soil, nor by virtue of a grant from the State for land under water opposite to the shore, and under which he claimed, a right 'to the natural flow of the river with which the State had no right to interfere by any erection in the bed of the river or in any other manner.' The United States Supreme Court, in the later case of Shively v. Bowlby, 152 U. S. 1, 21 (1894), cited Lansing as standing for the following proposition:
Нью-Йоркте штаттың Англия патшасы мен Парламентінің таяды-қарсы суларға қатысты барлық құқықтарына ие болғаны және таяды-қарсы сулардың ағынымен шектелген жердің иесінің жағалаудың төменгі жағында жеке меншік құқығы немесе құқығы болмағаны, сондай-ақ штат заңнамасынан берілген рұқсат бойынша жағалау бойындағы теміржол құрылысы үшін өтемақы алуға құқығы болмағаны ұзақ уақыттан бері белгілі болды, бұл теміржол оның жерінен өзенге барлық қолжетімділікті жойды, тек теміржол арқылы өтуге мүмкіндік берді.
In New York, it was long considered as settled law that the state succeeded to all the rights of the crown and parliament of England in lands under tide waters, and that the owner of land bounded by a navigable river within the ebb and flow of the tide had no private title or right in the shore below high water mark, and was entitled to no compensation for the construction, under a grant from the legislature of the state, of a railroad along the shore between high and low water mark, cutting off all access from his land to the river, except across the railroad.