1946 ж. түсірілген «Құлып» – Джон Брэмнің психологиялық триллері. Ларейн Дэй, Роберт Митчем жұлдыздар құрамында. Жасырын сырлар мен күрделі флэшбэктер!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1946 жылы түсірілген американдық нуар фильмі, Джон Брамның туындысы
1946 American film noir by John Brahm
"The Locket" – Джон Брамның режиссерлік жұмысымен түсірілген 1946 жылғы американдық психологиялық триллер нуар фильмі. Басты рөлдерде Ларайн Дей, Брайан Аэрн, Роберт Митчем және Джин Реймонд сомдаған. Фильмді RKO Pictures компаниясы көрсеткен. Сценарийі Шеридан Гибнидің қалемінен туған, ал сюжеті Норма Барцманның "Нэнси не қалаған" атты туындысынан бейімделген, ол кейіннен қара тізімге енген жазушы Бен Барцманның әйелі еді. Фильмнің ерекшелігі – оқиғаға психологиялық тереңдік беру үшін бірнеше қабаттасқан флешбэктерді күрделі және шатастыратын түрде пайдалануы.
The Locket is a 1946 American psychological thriller film noir directed by John Brahm, starring Laraine Day, Brian Aherne, Robert Mitchum, and Gene Raymond, and released by RKO Pictures. The film is based on a screenplay by Sheridan Gibney, adapted from "What Nancy Wanted" by Norma Barzman, wife of later blacklisted writer Ben Barzman. It is noted for its complex and confusing use of layered flashbacks within flashbacks to give psychological depth to the narrative.
Сюжет
Парк-авенюдегі Манхэттендегі үйдің бірінде жоспарланбаған және шақырылмаған бір шағын тойға әдепті көрінетін ер адам келеді. Ол күйеу жігіт Джон Уиллисті (Реймонд) шақыруды сұрайды. Оның сыртқы келбетінің, сөйлеуінің және мінез-құлқының лайықтылығы оның сұранысын қабылдауға мүмкіндік береді. Шығаршық сәлемдесуден кейін, психиатр Гарри Блэр бірнеше бір-біріне енген естеліктер арқылы Уиллистің никесіндегі Нэнси (Дэй) және оның бұрынғы күйеуі Нэнсидің ұры, өтірікші және кісі өлтіруші екенін, сонымен қатар оның ешбір қылмысы үшін жазаланбағанын айтады. Барлық жамандықтары бала кезінде ұрлық жасады деген жалған айыптауға байланысты екенін анықтайды. Блэр Нэнсидің суретші Норман Клайдпен (Митчхум) танысып, кейін ажырасып кеткенін, ал Клайд оның жасаған және жасыруға көмектескен кісі өлтіруі үшін сотталған адамның өлім жазасын орындау алдында Блэрмен байланысқа түскенін айтады. Нэнсиге асығыс үйленгенге дейін бұл туралы ештеңе білмейтін Блэр күмәнмен қарайды және Клайдқа оның қате ойлары үшін кеңес алуды ұсынады. Бірақ Клайд Блэрдің кеңсесінің жоғарғы қабатынан секіріп түседі. Блэр Клайдтың тудырған күмәнін ұмытуға тырысады, бірақ Нэнсиді күдікке салуға өз себептерін табады. Бес жылдан кейін ол оның сериялық ұрлықтары мен жалғандықтарының шындығын білгенде, оны алаяқтықпен психиатриялық емханаға жатқызады. Ажырасқаннан кейін біраз уақыт өткен соң ол Уиллиспен никелеседі. Оның өзін ұрлықпен айыптаған әйелдің ұлы екенін, ал бала кезіндегі жауы енесіне айналатынын біле ма, жоқ па, бұл мүлдем белгісіз. Блэрдің өткен он жылдың ұятты егжей-тегжейлерін айтуына қарамастан, Уиллис тойды аяқтауға бекінеді. Тойға дайындық кезінде қалыңдық қыздар Нэнсиге көмектеседі. Келінінің көйлегі мен шапанымен Нэнсиге Уиллис әйелдерінің үш буынынан жеткен отбасылық естелік сыйға тартылады – бір кезде оның құлдырауына себеп болған жүрек пішіндес алтын медальон, енді оны қинаған әйелдің мойнына мейіріммен ілгісімен. Ол өткенінің қараңғы жақтарын еске түсіріп, той кезінде физикалық және психикалық тұрғыдан құлдырайды. Содан кейін ол психиатриялық емханаға жатқызылады, ал оның бұрынғы күйеуі никелес мақсатындағы жігітіне және оның анасына оған сабыр мен мейірімділік көрсетуге кеңес береді.
A respectable looking man appears unannounced and uninvited at an upper crusty wedding at a Park Avenue residence in Manhattan. He asks for the groom, John Willis (Raymond), to be summoned. The sobriety of his appearance, speech, and manner yield acquiescence. After a cordial greeting, Harry Blair, a psychiatrist, recounts in a series of nested flashbacks a tale of Willis’ fiancé and his ex wife Nancy (Day) being not only a kleptomaniac, inveterate liar, and murderess but unpunished for any of her crimes. Apparently all her misdeeds trace to being falsely accused of stealing as a child. Blair recounts that Nancy first dates then splits up with an artist, Norman Clyde (Mitchum), who contacts Blair on the eve of the execution of the man convicted for a murder she committed and he helped conceal. Unaware of any of this until told by Clyde shortly into his hasty marriage to Nancy, Blair is skeptical and recommends Clyde seek counseling for his delusions. Instead Clyde jumps out a window of Blair’s upper story office. Blair seeks to put the doubts Clyde sowed behind him, but discovers on his own grounds for questioning Nancy. When, five years in, he finally is faced with the truth of her serial thefts and compulsive deceits she has him fraudulently committed to a mental institution. Some unspecified time after divorcing him she becomes engaged to Willis. It is left totally opaque whether she recognizes he's the son of the woman who had accused her of thievery, and that her childhood bete noir is set to become her mother in law. In spite of Blair‘s passion recounting the unseemly details of the previous decade, an increasingly unsteady Willis remains determined to see the wedding through. The bridesmaids attend to Nancy as the ceremony nears. Dressed in her gown and veil, Nancy is gifted a family keepsake passed down over three generations of Willis women the same heart shaped golden locket that had once been her downfall, now affectionately clasped around her neck by the very same woman who had tormented her. Overwhelmed, she is beset by hallucinations of her sordid past and collapses physically and mentally during the wedding march. In the turgid aftermath she is to be committed to a mental institution, with her ex husband counseling her fiance and his mother to show her both patience and compassion.
Өмірбаян
Хьюм Кронин бастапқыда Норма Барцманның сценарийін сатып алып, әйелі Джессика Тэндиді басты рөлге тартып, фильмді өндіріп, режиссерлік етуді жоспарлаған, бірақ кейіннен құқықтарды RKO Pictures компаниясына сатты, ол да Гибниге сценарийді қайта жазуды тапсырды. Барцманның түпнұсқа сценарийі Конгресс кітапханасындағы Кронин-Тэнди қағаздарында сақтаулы. Миссис Уиллис үйі үшін қолданылған интерьер 1946 жылдың қыркүйегінде RKO компаниясы шығарған Альфред Хичкоктың "Notorious" фильміндегі Алекс Себастьянның (Клод Рейнс) үйінің интерьерімен ұқсас көрінеді.
Hume Cronyn originally bought the Norma Barzman screenplay to produce and direct the film with his wife Jessica Tandy in the lead role, but later sold the rights to RKO Pictures, which then assigned Gibney to rewrite the screenplay. The original Barzman screenplay is in the Cronyn Tandy papers at the Library of Congress. The interiors used for the house of Mrs. Willis appear to be the same as those used for the house of Alex Sebastian (Claude Rains) in Alfred Hitchcock's Notorious, released by RKO in September 1946.
Сыни жауап
Фильм жарық көрген кезде "Variety" журналының қызметкерлері фильмді жоғары бағалап, былай деп жазды: "Сюжет флешбектерді әдеттегіден гөрі кеңірек қолданады. Шеридан Гибнидің жазуы тақырыпты жақсы түсінуді көрсетеді және Джон Брамның шебер режиссурасына берік негіз болады. Режиссер сахналарын қызығушылықты күшейту үшін тиімді пайдаланады және күмәнді ақырын дамытады, сонымен қатар көрермендер Нэнсидің жаман емес деген үмітін сақтайды". 1992 жылы кинотарихшылар Ален Сильвер мен Элизабет Уорд RKO визуальдық стиліне тән ерекше мелодраманы мақтады. "Бұл флешбек ішінде флешбектердің болуымен ерекшеленеді, көбінесе оқиға үшінші немесе төртінші тұлғадан баяндалады. Бұл тәсіл шешіміне келетін маңызды флешбекке дайындық жасау үшін тиімді қолданылады, ол шындықты ашады". Қазіргі заманғы киносыншысы Дэннис Шварц 2006 жылы фильмге ара-тура пікір берді: "Бұл бала кезінен бастап өміріне әсер ететін құпиясы бар әйел туралы психологиялық драма. Бұл соғыстан кейінгі барокколық мелодрама, көк үйдегі ағаш сатылардың сыңғырлаған дыбысы сияқты. Ол өте жасанды болды, тек аз ғана қызығушылық тудырды. Бұл қараңғы оқиға, көптеген ауыр мәселелермен толы. Басты кейіпкердің күрделілігі жақсы көрсетілген. Аналитик оның Миссис Уиллиске өш алу үшін ұрлық жасағаны туралы айтқандары, егер бетінше қарасақ, ақылға қонымды түсіндірме сияқты көрінді. "Медальон" сәнді болғанымен, мазмұны жеткіліксіз болды. Шатас болғанына қарамастан, мені оқиғаның мәнін білуге жетелейді. Бірақ мен оның себебін толыққанды түсіне алмадым".
When the film was released the staff at Variety magazine praised the film, writing, "Story carries the flashback technique to greater lengths than generally employed. The writing by Sheridan Gibney displays an understanding of the subject matter and proves a solid basis for the able performances achieved by John Brahm’s direction. Latter gears his scenes for full interest and carefully carries forward the doubt – and audience hope – that Nancy is not the villainess." In 1992 film historians Alain Silver and Elizabeth Ward praised the unusual melodrama in the RKO visual style. "It is distinctive in its flashbacks within flashbacks, with the story often being told by a third or fourth person removed. This device is handled effectively in preparation for the climactic flashback, which reveals the truth." Contemporary film critic Dennis Schwartz gave the film a mixed review in 2006, writing, "A psychological drama about a woman with a dark secret from her childhood that is carried over to her adult life. It's a post war baroque melodrama, creaky as wooden steps in a mildewed house It was too wooden a presentation to generate anything but a few sparks It's a somber story, with a lot of heavy handed things going on. The complexities of the heroine's character were well presented. The analyst's comments about her stealing to get even with Mrs. Willis seemed to be a reasonable explanation, if taken at face value The Locket only had some glitter but not enough substance. Though, as muddled as it was, it still kept me alert wanting to know what gives. The problem is I never satisfactorily found out what gives."