Кіріспе
Ренато Гуттузо (26 желтоқсан 1911 – 18 қаңтар 1987) – итальян суретшісі және саясаткер. Оның ең танымал туындылары: «Этнадан қашу» (1938–39), «Круцификс» (1941) және «Ла Вуччирия» (1974). Гуттузо театр үшін де дизайн жасаған (соның ішінде «Histoire du Soldat» спектакліне декорациялар мен костюмдер, Рим, 1940 жыл) және кітаптарға иллюстрациялар салған. Элизабет Дэвидтің «Итальяндық тағамдары» (1954) кітабы арқылы ол ағылшын тілді елдерде көпке танылды. Күшті антифашист болған ол «экспрессионизм мен туған жерінің қатал жарығынан пейзаждар мен қоғамдық тақырыптарды суреттеуге бейімделді». Оның туындылары оған Милан қаласында және Еуропа бойынша саяхаттауға мүмкіндік берді. Гуттузоның экспрессионизмі күшейе келе ол гүлдер, лимон ағаштары, сарацен зәйтүндерін бейнелейтін табиғат көріністерін жиі суреттеді, бәрі миф және аралдық оқшаулық арасындағы ортада болды. Сондықтан 1931 жылғы Квадриенналь көрмесінде ол алты сицилиялық суретшінің тобына қосылып, сыншы Франко Грассо оларды «жаңалық, сицилиялық мәлімдеме» деп бағалады. Палермоға оралған Гуттузо Пизани көшесінде студия ашып, суретші Лия Паскуалино және мүсіншілер Барбера мен Нино Франчинамен бірге «Төрттік топ» (Gruppo dei Quattro) құрды.
Renato Guttuso (26 December 1911 – 18 January 1987) was an Italian painter and politician. His best known works include Flight from Etna (1938–39), Crucifixion (1941) and La Vucciria (1974). Guttuso also designed for the theatre (including sets and costumes for Histoire du Soldat, Rome, 1940) and did illustrations for books. Those for Elizabeth David’s Italian Food (1954), introduced him to many in the English speaking world. A fierce anti Fascist, "he developed out of Expressionism and the harsh light of his native land to paint landscapes and social commentary". His works opened doors for him in Milan and to further travel throughout Europe. As Guttuso's expressionism became stronger he painted more scenes of nature in flowers, lemon trees, saracen olive trees, all in an environment suspended between myth and island insularity, so that, when sent to the Quadriennale expo of 1931, he joined a collective of six Sicilian painters, acclaimed by the critic Franco Grasso as a "disclosure, a Sicilian affirmation". Back in Palermo Guttuso opened a studio in Pisani street and together with the painter Lia Pasqualino and the sculptors Barbera and Nino Franchina, formed the Gruppo dei Quattro (The Group of Four).
Академиялық принциптер мен әлеуметтік өнерді қабылдамау
Гуттузо "Корренте" атты көркемдік қозғалыстың мүшесі болды. Бұл қозғалыс ресми мәдениетке қарсы еркін және ашық көзқарастарды ұстанып, Испания Азамат соғысы жылдарында тақырыптық таңдауларында фашизмге қарсы белсенді позиция танытты. Гуттузо үш жыл Миланда болды, ол "Corrente di Vita" тобының мүшесі еді. Осы жерде ол өзінің "әлеуметтік" өнерін дамытты, оның моральдық және саяси ұстанымы Гарсия Лоркаға арналған "Fucilazione in Campagna" (1938) және "Этнадан қашу" сияқты картиналарында көрінеді. Римге көшіп келген Гуттузо Виа Маргутта көшесінде студия ашты, онда оның көңілді мінезі үшін досы Марино Маззакурати оны "Жылқыдай еркін" деп атады. Ол сол кездегі көрнекті суретшілермен – Марио Мафаи, Коррадо Калья, Антонелло Тромбадоримен жақын қарым-қатынаста болды, сондай-ақ Миландағы Джакомо Манзу және Алиги Сассу тобымен де байланысын үзбеді. "Crocifissione" ("Асқышқа ілінген") – ол ең көп есте қалған картинасы. Сол кезде дін қызметкерлері оны сынға алып, Гуттузоны "pictor diabolicus" ("шайтан суретшісі") деп атады.