Кіріспе

Инугами (犬神) – ит рухының кицунетсуки сияқты жапондық рухани иеленуі, ол Батыс Жапонияда кеңінен танымал. Соңғы жылдарға дейін Шығыс Оита префектурасында, Шимане префектурасында және Солтүстік Шикокудың Кочи префектурасының бір бөлігінде берік тамырланған деп есептелді. Түлкілердің (кицуне) табылмайтын Шикоку аймағы инугамидің негізгі ортасы деп саналады. Сонымен қатар, инугамиге сену іздері Ямагучи префектурасында, Кюсю аймағының барлық бөлігінде, тіпті Сацунан аралдары арқылы Окинава префектурасына дейін жетеді. Миядзаки префектурасында, Кума ауданында, Кумамото префектурасында және Якусимада жергілікті диалектте "ингами" деп аталады, ал Танегасимада "иригами" деп айтылады.

Шығу тегі

Инугами рухани иеленуінің құбылысы – бұл кодзюцу (кейде «кодо» немесе «кодоку» деп те аталады, белгілі бір жануарлардың рухтарын шақыру үшін өте қауіпті рәсім), ол Хейан дәуірінде тыйым салынған және халық арасында кең тараған деп есептеледі. Ол аштықтан өлген иттің басын кесіп, адамдар басынан өткенде оның ашуын ояту үшін жол тоғысында көмуді қамтиды, сонда оның рухы қарғысқа айналып, пайдаланылуы мүмкін еді. Тағы бір әдіс – итті тірідей көміп, тек басын жер бетіне қалдыру немесе итті тірекке байлап, оның алдына тамақ қою, иттің басын аштықтан өлмес бұрын кесіп тастау, сонда басы тамаққа ұшып бітетін, иттің денесін жағып сүйекке айналдыру, қалдықтарын ыдысқа салып, қасиеттеп құдайға теңеу. Осылайша, ол адамның рухын мәңгілікке иелене алады және тілектерін орындайды. Тағы бір жолы – бірнеше итті бір-бірімен шайқастырып, тірі қалған итке балық беріп, оның басын кесіп, қалған балықты жеу. Ямагада, Хаями ауданында, Оита префектурасында (қазіргі Кицуки) миколар осылайша иттердің басын кесіп, басына жиналған құрттарды кептіріп, «инугами» деп сататын, ал оларды сатып алуға риза болғандар да болды. Алайда, инугамидің сыртқы түрін сипаттағанда, олардың тышқандай үлкен, түрлі түсті дағы бар екені, ал құйрықтары екіге бөлінгендігі айтылады. Олар тальпидтердің бір түрі болғандықтан, көздерін көру мүмкін емес, және бірінен кейін бірі тізіліп жүреді. Сондықтан, олар иттерге қарағанда, куда гицуне немесе осакиге көбірек ұқсайды, сондықтан олар тек кодо қарғыстарының аңыздарын (мысалы, «Табиғатты іздеу» кітабындағы «ит қарғысы») қайталамайды. Шындығында, бұл сипаттамалардың негізгі назары түлкі рухтарына сенудің көшірмелері сияқты көрінеді. Олар үй тышқанына ұқсас, ауыздары тік сызықпен тілінген, Оита префектурасында дсинезуми шымшығына, ал Тойока қаласында, Хаями ауданы, Оитада – қара және ақ дақтары бар құйрыққа ұқсайды. Аталған Ямагути префектурасындағы Айсима аралында оларды «инугами незуми» (инугами тышқандары) деп атайды және ұзын мұрынды үй тышқаны сияқты, бір үйде 75-тен астам тышқаннан топ құрайды. Токусима префектурасының Миёси ауданындағы Айяма тауындағы инугами түрі «суиказура» деп аталады, олар тышқаннан сәл үлкен және оттың жанында жылынады. Кокугаку ғалымы Ока Куамомидің «Чирияхокори» кітабында олардың дене ұзындығы 1 шаку 1 сунға тең екені және жарғаққа ұқсайтыны айтылған. Инугами қалай пайда болды деген бірнеше теория бар, соның ішінде Минамото но Йоримаса өлтірген ноэ денесі 4 бөлікке бөлініп, шашырап, әртүрлі елдерге ұшып, инугамиге айналды деген аңыз, сондай-ақ Кобо Дайшидің қабандарды қорғау үшін салған ит суретінен туды деген сенім бар. Сондай-ақ, Генно Шиншо тас бөліп, сесшо секи қарғысын басуға тырысқанда, Кодзуке провинциясына (қазіргі Гунма префектурасы) ұшып кеткен сынықтар осакиге, ал Шикокуға ұшып кеткендер инугамиге айналды деген аңыз бар. Hololive Production-да Инугами Короне есімді айдол бар, оның есімі Инугамиге сілтеме жасайды. Gantz мангасы мен OVA Gantz Осака қаласында өтеді, онда 100 демоннан тұратын түнгі шеру қалаға шабуыл жасайды. Инугами – топтың үш жетекшісінің ең төменгісі, сонымен қатар тенгу және Нурихаён да бар. Inukami! анимесінде басты кейіпкер Кейта Кавахираның кланы зұлым рухтарды жеңу үшін Инугамимен бірігеді. Кейтаның мойнына қиындық туғызатын Йоко жүктелген. The Jackbox Party Pack 3-тен Tee K. O. ойыншы иконасы ретінде Инугами бейнесін пайдаланады.

Жалпы көздер

Такеши Абэ, Адам Белц: «Негима оқырманы: сиқырлы сырлар». DH Publishing Inc, 2007, 49–51 беттер. Стивен Х. Сумида: «Жағалаудан көрініс: Гавайи әдеби дәстүрлері». Вашингтон университетінің баспасы, 1991, 228-бет. Моку Джоя: «Мок Джояның жапондық заттары». Japan Times, Токио, 1985, 408–412 беттер. Герберт Э. Плутшоу: «Эдо кезеңіндегі саяхаттар бойынша оқырман». Global Oriental, 2006, 16–19 беттер. Микаэла Хаустен: «Mythologien der Welt: Japan, Ainu, Korea». epubli, Берлин, 2011, 19-бет. Кейко И. Макдональд: «Жапон фильмін оқу: Контекстегі кино». Гавай университетінің баспасы, Гонолулу, 2006, 11-бет.