Жаңа Зеландияның Охаи темір жолы: тарихы, мағынасы, көмір кен орындарына қол жеткізу және шаруашылық дамуы. Оңтүстіклендтегі ең көне темір жолдардың бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Охай желісі, бұрын Охай өндірістік желісі деп, ал одан бұрын Ваирио тармағы және Охай теміржол басқармасының желісі деп аталған, Жаңа Зеландияның Саутленд аймағындағы 54,5 км ұзындықтағы тармақ теміржол желісі. Ол 1882 жылы ашылды және Саутлендтегі қалған екі тармақ желісінің бірі, сондай-ақ елдегі санаулы тармақтардың бірі болып табылады. Ваириодан бірнеше шағын, жеке меншік теміржолдар таратылды; олардың арасында Охайға дейінгі желі бастапқыда Охай теміржол басқармасымен салынды және 1990 жылдан бастап Жаңа Зеландия теміржолдарымен пайдаланылды, ал 1992 жылы ұлттық желіге енгізілді.
The Ohai Line, formerly known as the Ohai Industrial Line and previously the Wairio Branch and the Ohai Railway Board's line, is a 54.5 km branch line railway in Southland, New Zealand. It opened in 1882 and is one of two remaining branch lines in Southland, and one of only a few in the country. A number of smaller privately owned railways fanned out from Wairio; one of these lines, to Ohai, was originally built by the Ohai Railway Board and was worked by New Zealand Railways from 1990 and incorporated into the national network in 1992.
Уарио филиалы
Туатапере тармағының Ривертон бөлімімен шамамен бір уақытта салынған Уайрио тармағы Туатапере тармағынан Торнбериден бөлінді, онда бұрынғы торап бастапқыда Инверкаргиллге емес, Ривертонға қаратылған, бұл дамытушылар Ривертонды аймақтың басты порты деп есептеген болуы мүмкін. Бұл теміржол жаңа жерлерді игеру және ауыл шаруашылығына пайдалану, сондай-ақ көмір кендеріне қол жеткізу үшін салынды. 1879 жылы Отатауға, ал 1882 жылдың 3 наурызында Ваириоға дейін ашылды, онда ол жеке теміржолдармен қосылды. 1978 жылы Туатапере тармағы жабылғанда Торнбериден Макареваға дейінгі бөлігі Уайрио тармағының құрамына енді, ал 1982 жылы Кингстон тармағының жабылуы Инверкаргиллге дейінгі жалғасқан желі де осы тармаққа қосылғанын білдірді. Бұл соңғы теміржол Жаңа Зеландиядағы ең көне теміржолдардың бірі болып табылады; ағаш рельстермен салынған, ол 1864 жылы пайдалануға берілді.
Built at about the same time as the Riverton section of the Tuatapere Branch, what became the Wairio Branch left the Tuatapere Branch at Thornbury, where the junction originally faced Riverton rather than Invercargill, implying that the developers might have thought Riverton was going to be the region's major port. The line was built to open up new land to settlement and agricultural use and to access coal deposits. In 1879 it was opened to Otautau, and to Wairio on 3 March 1882, where it connected with private railways. When the Tuatapere Branch closed in 1978 the Thornbury to Makarewa section became part of the Wairio Branch, and the closure of the Kingston Branch in 1982 meant that the continuation line to Invercargill section was also incorporated into the branch. This latter section of line is one of the oldest in New Zealand; built with wooden rails, it opened in 1864.
Ваириодан жекеменшік көмір желілері
Ваириодан тыс жеке теміржол желілерін дамыту біршама күрделі болды. Біріншісі Ваирио тармағы ашылғаннан кейін көп ұзамай құрылды және жақын орналасқан Nightcaps қаласындағы Nightcaps Coal Company үшін 3 км-ден астам жеке меншікке тиесілі кеңейтім болды, оны Теміржол департаменті басқарды. 1909 жылғы Охай аймағындағы жолдар 1925 жылы Охай теміржол кеңесінің басылымдарында «өте нашар» деп сипатталды; аймақта маңызды көмір кен орындары болғанымен, көмірді қысқа қашықтықтағы Nightcaps теміржолына тасымалдау қиын және тиімсіз болды. Осы себепті Ваириодан тағы бір желі ұсынылды, бірақ кешігулер мен келіссөздер оның 1914 жылдың маусым айына дейін ашылмауына себеп болды. Бұл желі Wairio Railway & Coal Company (WR&CC) компаниясымен басқарылды және Охайдың оңтүстігіндегі Моретаун қаласындағы екі қосымша шахтаға қызмет етті, бірақ Nightcaps теміржол желісі сияқты, Охай шахталарына тиімді қол жеткізуді қамтамасыз етпеді. Сондықтан үшінші желі қажет болды. WR&CC желісі салынып жатқанда, Охайдың кеншілік мүдделері бірігіп, үкіметке WR&CC желісін сатып алып, оны Охайға дейін кеңейту туралы петиция ұсынды. Алайда, бұл ұсынысты қолдайтын аргументтер 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде парламенттік комиссияға ұсынылды және ұсынысты одан әрі қарау кейінге шегерілді. Бірақ сол жылы Жергілікті теміржол заңы қабылданды және Nightcaps Coal Company және Nightcaps-тағы басқалардың қарсылығына қарамастан, 1916 жылдың 4 мамырында Охай теміржол ауданы жарияланды. Бұл ауданды жариялауда Охай теміржол кеңесі жаңа теміржол салу алдында WR&CC желісін сатып алуы керек деген талап қойылды. Сатып алу мәселесі өтемақы сотына жіберілді және 19 862 фунт стерлинг 6 шиллинг және 6 пенни төленгеннен кейін, Охай теміржол кеңесі 1917 жылдың 22 маусымында WR&CC желісін өз бақылауына алды. WR&CC-ден алынған жол төмен стандарттағы ормандық трамвай сияқты салынған, тұрақты желі ретінде қанағаттандырмас еді. Оны тіпті Охайға дейін ұзарту мүмкін болмады, бірақ 1919 жылы Моссбанк ауданындағы кендерге қызмет ету үшін 1 5/8 мильге дейін кеңейтім ашылды. 1918 жылы Ваириодан Охайға тікелей үшінші желі салу туралы ұсыныс жасалды, ол Nightcaps бөлігі саналған Морли ауылынан өтуді көздеді. Nightcaps Coal Company желіні салуға қарсы болды, бірақ екі комиссия өткізілгеннен кейін келісім берілді және құрылыс 1919 жылдың шілдесінде басталды. Бірінші бөлігі 1920 жылдың 1 қыркүйегінде Тинкерсқа дейін трафик үшін ашылды, бірақ жер бедерімен байланысты қиындықтарға байланысты ол 1924 жылдың желтоқсанына дейін Охайға дейін аяқталмады және жаңа жылда трафик үшін ашылды. 1934 жылы желі Ваириодан 19 шақырым қашықтықта орналасқан Birchwood соңғы стансасына жетті. Теміржол ұлттық стандарттарға сәйкес салынғандықтан, Охай теміржол кеңесі оны Те-Анау және Манапури көлдеріне қарай солтүстікке бағыт ретінде үкіметке сатып алуды ұсынды, бірақ бұл жоспар іске аспады.
The development of private railway lines beyond Wairio was somewhat complex. The first was established not long after the Wairio Branch was opened and was a privately owned extension of a little over 2 mile (3 km) to the Nightcaps Coal Company in nearby Nightcaps, and operated by the Railways Department. The roads in the Ohai area in 1909 were described as "unspeakably bad" in a publication of the Ohai Railway Board in 1925; although significant coal deposits were in the area, it was difficult and hardly viable to transport the coal the short distance to the railway in Nightcaps. For this reason, another line from Wairio was proposed, but delays and negotiations meant that it did not open until June 1914. This line was operated by the Wairio Railway & Coal Company (WR&CC) and it served two additional mines in Moretown, a locality south of Ohai, but like the Nightcaps railway line, it did not provide reasonable access to Ohai's mines. Thus a third line was required. While the WR&CC's line was under construction, mining interests in Ohai united to present a petition that the government acquire the WR&CC line and extend it into Ohai. Unfortunately, the arguments in favour of this proposal were presented to a parliamentary committee in 1914 just as World War I broke out and further consideration of the proposal was postponed. However, later that year the Local Railways Act was passed and, despite objections from the Nightcaps Coal Company and others in Nightcaps, the Ohai Railway District was declared on 4 May 1916. The declaration of this District included a condition that the Ohai Railway Board had to acquire the WR&CC line before constructing any new railway. The case for acquisition went to a compensation court, and, upon paying the sum of 19,862 pounds 6 shillings and 6 pence, the Ohai Railway Board took control of the WR&CC line on 22 June 1917. The trackage acquired from the WR&CC was built to the low standards of a bush tramway, unsatisfactory as a permanent line. It could not even be appropriately extended into Ohai, though in 1919 an extension of 1 5/8 miles was opened to serve mines in the locality of Mossbank. In 1918 a proposal to build a third line directly from Wairio to Ohai was made, and it included a small deviation through Morley Village, considered part of Nightcaps. The construction of the line was opposed by the Nightcaps Coal Company, but after two commissions were held, approval was granted and construction commenced in July 1919. The first section was opened for traffic to Tinkers on 1 September 1920, but due to difficulties with the terrain it was not completed to Ohai until December 1924 and opened to traffic in the new year. In 1934 the line reached its ultimate terminus of Birchwood, 19 kilometres from Wairio. As the railway was built to national standards, the Ohai Railway Board suggested that the government could acquire it as the start of a route northwards to Lakes Te Anau and Manapouri, but nothing came of this.
Операция
Ваирио филиалынан жүк пойыздары көбінесе өнеркәсіптік мақсатта жұмыс істесе, жолаушылар желі ашылғаннан бастап 20-шы ғасырдың басына дейін Ваириодан Инверкаргиллге тасымалданды. Ескі WR&CC желісінің тозуына байланысты, Темір жол департаменті 1924 жылдың 31 желтоқсанынан кейін өз вагондарын осы желіде пайдалануға рұқсат бермейтінін мәлімдеді. Сондықтан 1925 жылдың қаңтарында Охайға бағыт ашуы сәттілікке байланысты болды, себебі ол бұрын WR&CC бағытын пайдаланған кен орындарынан жүк тасымалдауға мүмкіндік берді. Кейін 1925 жылы Nightcaps Coal Company жұмысын тоқтатты және оның темір жол желісі Темір жол департаментіне өткізілді, ол 1926 жылы оны бұзды. Охай темір жол кеңесі бастапқыда бір С және екі FA класты локомотивтер, кейін X класты тендерлік локомотив және WAB класты танк локомотивтерімен алмастырылған, Темір жол департаментінен сатып алынған локомотивтерді пайдаланды. 1960 жылдары дизельдік локомотивтер пайда болғаннан кейін DSA класты сияқты кішкентай дизельді локомотивтер, содан кейін DJ класты локомотивтер қолданылды. 1990 жылдардың басында Охай желісі ұлттық желіге қосылды және Ваириодан берігі желі Охай өнеркәсіптік желісі деп аталды. Осы кезеңнен бастап желіде қолданылатын қозғалтқыш күші Инверкаргиллден пойызды тарту үшін қолданылатын күшке ұқсас болды. Қазіргі уақытта Инверкаргиллден әр жұмыс күні сайын бір пойыз жүріп қайтады, Охайға сағат 9:30-да келіп, екі сағаттан кейін кетеді. Бұл қызмет қажет болған жағдайда сенбі және жексенбі күндері де жұмыс істейді. 2007 жылдың маусым айында Саутленд аудандық кеңесі Отаго аймақтық жер көлігі стратегиясының аясында Охай желісін жаңарту және оны ірі жүк тасымалы үшін жолға қолайлы балама ретінде сақтау туралы қаулы қабылдады. 2008 жылдың 15 мамырында Fonterra және Eastern Coal Holdings компаниялары Охай/Найткэпс ауданындағы Takitimu кенінен Fonterra компаниясының Clandeboye сүт зауытына көмірді тасымалдауды жалғастыру туралы келісімге келді. Осы жаңа келісімшарт бойынша Охай желісі жыл сайын шамамен 120 000 тонна көмір тасымалдайтын болады. Жаңа темір жол жүк түсіру жүйесі сияқты инфрақұрылымдық жаңартулар жүргізілгеннен кейін келісімшарт 2008 жылдың 1 қыркүйегінде күшіне енді. Оны орындау үшін күніне 550 тоннаға дейін көмірді пойыздар шығарады. 2011 жылы KiwiRail желіні қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді, үлкен көпірлерді нығайту және рельстерді ауыстыру жобаларын жүзеге асырды, бұл үлкен, ауыр, контейнерлік көмір пойыздарының жұмыс істеуіне және жылдамдықты арттыруға мүмкіндік берді. Бұл жұмыс 2012 жылдың соңында аяқталды. 2021 жылдың 11 қаңтарында Торнбери мен Макарева арасындағы Райтс Буш қаласында екі бос көмір контейнерін тасымалдаған сегіз вагондан тұратын жүк пойызы жолдан шығып кетті. KiwiRail жолды жөндеуге шамамен бір апта уақыт кетеді деп күтті. Жолдан шығудан кейін KiwiRail және Bathurst Resources желіні күтіп ұстауға және жолды жаңартуға 5,2 миллион доллар жұмсайтыны туралы келісімге келді.
Freight trains off the Wairio Branch were largely industrial, and passengers were carried from Wairio to Invercargill from the line's opening until well into the 20th century. Due to decay of the old WR&CC line, the Railways Department stated that it would not permit its wagons to be used on the line after 31 December 1924, and thus the timing of the opening of the line to Ohai at the start of January 1925 proved to be fortuitous as it could carry traffic from the mines that had previously utilised the WR&CC route. Later in 1925 the Nightcaps Coal Company shut down operations and its railway extension was acquired by the Railways Department, which dismantled it in 1926. The Ohai Railway Board used locomotives bought from the Railways Department as motive power initially one C and two FA class locomotives, later replaced by an X class tender engine and a WAB class tank locomotive. Upon dieselisation in the 1960s, small diesel shunters such as a DSA class were used, and then a DJ class locomotive was employed. In the early 1990s, the Ohai line was incorporated into the national network and the line beyond Wairio became known as the Ohai Industrial Line. The motive power used on the line from this stage was the same as that employed to haul the train from Invercargill. Presently, one train runs every weekday from Invercargill and return, arriving at Ohai at 9.30 am and leaving two hours later. This service operates on Saturdays and Sundays when required. In June 2007, the Southland District Council adopted as part of the Otago Regional Land Transport Strategy a provision to upgrade the Ohai line and maintain it as a viable alternative to a road for bulk freight. On 15 May 2008 Fonterra and Eastern Coal Holdings reached an agreement to continue to rail coal from Eastern Coal's Takitimu mining operations in the Ohai/Nightcaps district to Fonterra's Clandeboye dairy factory. Under this new contract, approximately 120,000 tonnes of coal will be carried annually by the Ohai line. After infrastructural upgrades such as a new rail load out system were undertaken, the contract came into effect on 1 September 2008; to fulfil it, trainloads of up to 550 tonnes of coal leave the Branch daily. In 2011, KiwiRail undertook a refurbishment of the line with a large resleepering and bridge strengthening projects to allow larger, heavier, containerised coal trains to operate, while allowing for an increase in speed. This work was completed in late 2012. On 11 January 2021 a freight train of eight wagons each carrying two empty coal containers derailed at Wright's Bush between Thornbury and Makarewa; the track was expected by KiwiRail to take about a week to repair. Following the derailment it was announced that KiwiRail and Bathurst Resources had agreed $5.2 million would be spent on maintenance of the line, as well as track upgrades.