Кіріспе

Хайдарабадтағы пакистандық милиция жетекшісі (1902–1970)

Ғалым Люсьен Бенишудың пікірінше, "[Разви] 1947–48 жылдардағы маңызды жылдары мемлекет мүддесіне ең зиян келтірген саяси тұлға деп санауға болады, оның ықпалы мен шындықтан алыс көзқарастары осы зиянға себеп болды".

Ерте өмір және мансап

Қасым Рази Біріккен провинцияларда дүниеге келіп, Алигарх мұсылман университетінде құқық білімін алды. Бітірген соң Хайдарабад штатына көшіп, Хайдарабад қаласында Мұхаммед Әли Фазылдың басшылығымен қысқаша тәжірибе жинады. Кейін Османабад ауданындағы Латур қаласында заңгер болып орналасты, онда оның әкесінің арқасында, бұрынғы Полиция басқарушысы Абдул Хай арқылы байланыстары болды. Хайдарабадтың бұрынғы мемлекеттік қызметкері Мұхаммед Хайдердің сөзіне сүйенсек, Латурда құқық тәртібі нашар болған. Рази сомнительный мәмілелер арқылы шағын қалта жинады. Мәжлес е Иттехадүл Мұслимин (Иттехад) партиясына қосылғаннан кейін, Рази барлық мүлігін партияға сыйға тартып, осы арқылы танымал болды және «Деканның Сиддикі» деген атаққа ие болды. 1944 жылы партияның негізін қалаушысы Наваб Бахадур Яр Жунгтың ерте қайтысынан кейін, Иттехад партиясы ішкі қайшылықтарға және экстремизмге ұшырады. Рази саяси реформаларды қолдау арқылы өзінің ерекшелігін көрсетуге тырысты, тіпті бұл реформалар Иттехад мүшелеріне ұнамаса да. Содан кейін ол Латурда «Мәжлес е Ислах Назм о Наск» деген атпен жеке бірлестік құрды, бұл номиналды түрде реформалар жасау үшін болғанмен, шын мәнінде партияның бағытынан алшақтап, өзінің жекелеген ізбасарларын құруға бағытталған. 1946 жылдың ақпан айында Абдур Рахман Раис басқарылған партияның экстремистері мешіттің қайта құрылысына қарсы зорлықпен наразылық тудырып, Чхатари Навабының үйін және кірістер мен полиция министрі Сер Уилфрид Григсонның үйін өртеп жіберді. Бұл оқиға Иттехад партиясының басшысының отставкаға кетуіне әкелді. Жаңа президенттікке өткен сайыста Қасым Рази Раисті жеңіп, Иттехад партиясының басшысы болды. Оның экстремизм деңгейі Раиске тең болды, ал партияның орталық саясатты ұстанатындары екі кандидаттан да алшақтады. Осы сәттен бастап Рази Хайдарабад саясатында шешімдер қабылдаушы тұлғаға айналды.

Иттехад басшылығы

Разакарлар – Низам билігін сақтауды жақтаған және Низамды Пәкістанға қосылуға көндіруге тырысқан мұсылман сепаратистері болды. Хайдарабадтың Пәкістаннан алыс орналасқандығынан Пәкістанға қосылу мүмкін болмағаннан кейін, Разви Низамды қатал позиция ұстануға шақырды және Разакарларға жаңа құрылған Үндістан Үкіметіне қосылуға қарсы тұруды бұйырды. Разви тіпті Делиге сапар шегіп, Үндістанның басшысы Сардар Валлабхай Пателмен қарым-қатынасы шиеленіскен кездесу өткізді. Ол: «Қолдағы қылышпен өлу, жай ғана қаламмен жойылғаннан әлдеқайда артық», – деген сөздерін айтқан, бұл Үндістан үкіметін оны «Низамның Франкенштейн құбылысы» деп атауға итермеледі. П. В. Кейт оны «мұсылмандардың индустарды құлдыққа салу құқығын талап еткен» діншіл фанатик ретінде сипаттайды. Ол сондай-ақ, Разидің Разакарларын айыптап, Үндістанмен бірігуді жақтаған Шоебулла Хан сияқты патриоттық және прогрессивті мұсылмандардың өлтірілуіне қатысқан. Разви индустар халқына қарсы қылмыстық шабуылдар ұйымдастырды, нәтижесінде Үндістан әскери қимылдарға көшті. Түрмеден босату шарты ретінде ол Пәкістанға көшіп кетуге келісті және 1970 жылы қарапайым жағдайда қайтыс болды. Оның отбасы 1949 жылдан бері сонда тұрып келеді. Қасым Ризви шекаралық қақтығыстарға қарсы болды және оның мақсаты өзін-өзі қорғау және Хайдарабад мемлекетін сақтау екенін мәлімдеді: «Егер Разакарлар Үндістан аумақтарына шабуыл жасаса, олар Хайдарабад мемлекетіне де, оның мұсылмандарына да көмектеспейді. Хайдарабад мұсылмандары неге өздерін және басқаларды қажетсіз жерде құртуды қалайды? Хайдарабад қандай мақсатта мұндай нәтижесіз әрекеттерге барады? Керісінше, Үндістан Одағының Хайдарабадқа шабуыл жасауға толық негіздері бар». Хайдарабад мемлекетінің бұрынғы премьер-министрі Мир Лайқ Али көптеген «қоғамдық тәртіпсіз элементтердің» Разакарларға қосылғанын және қозғалыс кеңейген сайын Қасым Ризвидің Разакарларды бақылау мүмкіндігінен айырылғанын өкінішпен мәлімдеді.

Жеке өмір

Қасымтың 10 баласы (5 ұл, 5 қыз) болған. Оның ішінде "профессор, дәрігер, сәнді дизайнер, [және] кеңесші" сияқты мамандық иелері әртүрлі елдерде қоныс тепкен.