Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Акцентті-сылбырлы өлең – бұл акцентті өлеңнің дамуы, ол бір шумақ немесе тармақтағы басым буын мен сылбырлар санын бекітеді. Акцентті-сылбырлы өлең өте реттелген, сондықтан оны тез анықтауға болады. Әдетте, бүкіл өлең бойында бір метрикалық тармақ немесе метрикалық тармақтардың белгілі бір үлгісі қолданылады; осылайша, өлеңнің, мысалы, ямбтік пентаметрде жазылғаны туралы айтуға болады. Ақындар табиғи түрде өлең жолдарының ырғағын өзгертеді, инверсия, элизия, еркек және әйелдік ұйқастар, кесура, екінші деңгейдегі басымды қолдану, қосымша метрикалық буындарды қосу немесе буындарды қысқарту, бір тармақты екіншісімен алмастыру сияқты тәсілдерді пайдаланады. Акцентті-сылбырлы өлеңдер ағылшын әдебиетінде Чосер заманынан бастап 19-шы ғасырға дейін басым болды, сол кезде Сэмюэл Тейлор Колридж және Ральф Уолдо Эмерсон сияқты ақындар қолдаған метрге еркін көзқарас, сондай-ақ Джерард Мэнли Хопкинс пен Уолт Уитменнің радикалды эксперименттік өлеңдері оның үстемдігіне күшпен қарсылық көрсетті. 20-шы ғасырдың басында, Эзра Паунд және Эми Лоуэлл сияқты модернистердің күш-жігері арқасында акцентті-сылбырлы өлең әдеби поэзияда көбінесе бос өлеңмен ығыстырылды. Дегенмен, Роберт Фрост, У. Х. Ауден, Кит Дуглас, Роберт Лоуэлл, Филип Ларкин, Говард Немеров, Джеймс Меррилл, Дерек Уолкотт, Джеффри Хилл, Сеймус Хини және Дерек Махон сияқты кейбір ақындар ғасыр бойы акцентті-сылбырлы метрлерде жұмыс істеуді жалғастырды (екіншілік ретінде емес). Ол әдеби ағылшын поэзиясындағы басымдық позициясын толығымен қайта иеленбесе де, акцентті-сылбырлы өлең 21-шы ғасырда да өміршең және танымал болып қалуда, бұл Ричард Уилбур және түрлі Жаңа формалистердің жетістіктерімен дәлелденеді. Сонымен қатар, әдеби поэзияда бос өлең басым болғанына қарамастан, ұйқасты өлеңдер – акцентті-сылбырлы немесе акцентті – танымал және халық музыкасының мәтіндерінде үстемдігін ешқашан жоғалтқан емес.
Accentual syllabic verse is an extension of accentual verse which fixes both the number of stresses and syllables within a line or stanza. Accentual syllabic verse is highly regular and therefore easily scannable. Usually, either one metrical foot, or a specific pattern of metrical feet, is used throughout the entire poem; thus one can speak about a poem being in, for example, iambic pentameter. Poets naturally vary the rhythm of their lines, using devices such as inversion, elision, masculine and feminine endings, the caesura, using secondary stress, the addition of extra metrical syllables, or the omission of syllables, the substitution of one foot for another. Accentual syllabic verse dominated literary poetry in English from Chaucer's day until the 19th century, when the freer approach to meter championed by poets such as Samuel Taylor Coleridge and Ralph Waldo Emerson and the radically experimental verse of Gerard Manley Hopkins and Walt Whitman began to challenge its dominance. In the early 20th century, accentual syllabic verse was largely supplanted by free verse in literary poetry through the efforts of Modernists such as Ezra Pound and Amy Lowell. Nonetheless, some poets, such as Robert Frost, W. H. Auden, Keith Douglas, Robert Lowell, Philip Larkin, Howard Nemerov, James Merrill, Derek Walcott, Geoffrey Hill, Seamus Heaney and Derek Mahon continued to work (though not exclusively) in accentual syllabic meters throughout the century. Though it has not regained its position of dominance within literary English poetry, accentual syllabic verse remains viable and popular in the 21st century, as evidenced by the success of such poets as Richard Wilbur and the various New Formalists. Moreover, although free verse dominates published literary poetry, rhymed verse—accentual syllabic or accentual—has never ceased to predominate in the lyrics of both popular and folk music.