Кіріспе

Көпірлік екпе – ағаш тәрізді көп жылдық өсімдіктің тамырсағасына қоректік заттардың жеткізілуін қайта қалпына келтіру үшін қолданылатын екпе әдісі. Бұл әдіс ағаш қаңқасының бір бөлігінен қабықтың толық қалыңдығы алынып тасталған кезде қолданылады. Қабықтың ең ішкі қабаты – флоэма зақымданса, фотосинтез арқылы түзілген қанттардың ағаш бойымен тасымалдануы тоқтатылуы мүмкін. Мұндай зақымдану көбінесе кеміргіштер мен қоянтектердің ағаштың қабығын жолақтап, айналдырып жыртуынан туындайды. Қанттарды тасымалдау мүмкін болмағандықтан, жиналған қоректік заттар азайып, өсімдік қурап кетеді. Көпірлік екпе бұл аралықты "көпірлеу" үшін қаусыздарды пайдаланады. Әр қаусыздың кесілген бөлігі, оны екпе салған ағаштың алмасу қабатымен сәйкес келуі үшін тікбұрышты етіп кесіледі. Сондай-ақ, қаусыздардың орналасуы маңызды: олар кесілгенге дейін өз тамырларына жақын болған ұшы екпенің төменгі жағында, ал өсу шоғырына жақын болған ұшы жоғарғы жағында болуы керек. Егер қаусыздағы жасушалар кері бұрылып орналасса, ол өліп қалады. Екпе салынғаннан кейін жаралардың бітісуін жеңілдету және инфекцияның алдын алу үшін жаралар толық жабылуы тиіс. Ағаш қаңқасының көлденеңінің төрттен бірі немесе одан аз бөлігі жолақтап зақымданған болса, бұл әдісті қолдану қажет болмауы мүмкін. Кішкентай диаметрлі ағаштарда осы әдісті қолдану да қиын болуы мүмкін.

Қадамдар

Қазіргі кездегі ағаш өсіру тәжірибелеріне сәйкес, жараларды жабу және кесу бояуларын қолдану ағаштың инфекцияларға қарсы табиғи төзімділігін азайтуы мүмкін деп саналады. Осы себепті, мұндай емдеулерді күштің жасалуына дейін қолданбау ұсынылады. Ағаштар жарақат алған кезде каллус тіндерін қалыптастыруды табиғи түрде бастайды, бұл зақымдалған аумақты оқшауланған бөліктерге бөліп, тиімді қоршауға алады. Бұл қорғаныс механизміне қоршаған орта факторлары, соның ішінде ашық тіндерге бактериялар мен саңырауқұлақтардың ерте сіңіп кіруі әсер етеді, бұл ағаштың ішкі қорғаныс реакцияларын белсендіруге себеп болуы мүмкін.