Камикадзе ұшқышы Юкио Секи туралы мақала. Екінші ресми камикадзе шабуылындағы рөлі, USS St. Lo кемесін батыруы туралы ақпарат. 2-ші Дүниежүзілік соғыс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық камикадзе ұшқышы Юкио Секи (関 行男) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық теңіз күштерінің әскери авиаторы. Камикадзе ұшқышы ретінде лейтенант Секи Екінші дүниежүзілік соғыстағы екінші ресми камикадзе шабуылының үш жауынгерлік тобының бірін басқарды (алғашқы ресми шабуыл 1944 жылғы 21 қазанда Хисанаги Ёсихиро бастаған сәтсіз әрекет болды). Секидің соңғы әрекеті 1944 жылғы 25 қазанда Лейте шығанағы шайқасында болды. Ол бомбамен қаруланған бес Mitsubishi Zero истребителінен тұратын топқа жетекшілік етіп, USS St. Lo кемесінің ұшу палубасына өз ұшағын қасақана құлатты, жау кемесін батырған алғашқы камикадзелердің бірі болды.
Japanese kamikaze pilot
Yukio Seki (関 行男) was a Japanese naval aviator of the Imperial Japanese Navy during World War II. As a kamikaze pilot, Lieutenant Seki led one of the three fighter groups of the second official kamikaze attack in World War II (the first official attack was an unsuccessful attempt led by 久納好孚 on October 21, 1944). Seki's final action took place on October 25, 1944, during the Battle of Leyte Gulf. He led a unit of five bomb armed Mitsubishi Zero fighters, crash diving his plane deliberately into the USS St. Lo's flight deck, being the first kamikazes to sink an enemy ship.
Ерте өмір
Юкио Секи 1921 жылы Шикоку аралындағы шағын Ийо Сайжо қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы шай ішу рәсіміне арналған заттарға маманданған антикварлық дүкен ұстаған. Секи ерте жасында орта мектепте теңіз біліміне қатысып, теңіз күштерінде мансап құруды жоспарлаған. Теңізшілер шайқаста қаза болуға толық дайын болғандықтан және Юкио жалғыз бала болғандықтан, отбасы ісін жалғастыру үшін одан шамалы үлкен қызды асырап алды. 1938 жылы ол Императорлық теңіз күштері мен құрлық әскерлерінің соғыс академиясына түсуге өтініш берді. Ол екеуіне де қабылданды, бірақ Етаймадағы Жапон теңіз академиясын таңдады. Осы кезде әкесі қайтыс болды, ал анасы антикварлық дүкенін жабып, жалғыз өмір сүрді. 1941 жылы, Перл-Харборға шабуыл жасауға бір ай қалғанда, Секи академияны бітіріп, "Фусо" жауынгерлік кемесіне жіберілді. Сол жылдың маусым айында лейтенант шеніне көтерілді. Біраз уақыттан соң "Читос" гидросамолет тасушысына ауыстырылды.
Yukio Seki was born 1921 in Iyo Saijō, a small town in Shikoku. His parents ran an antiques store specializing in tea ceremony utensils. At an early age, Seki was exposed to naval training courses at his middle school and planned a career in the Navy. Since naval personnel were fully prepared to die in battle, and since Yukio was an only child, the family adopted a daughter nearly Yukio's age to carry on the family affairs. In 1938 he applied to enroll in the War Academy of both the Imperial Navy and the ground forces. He was accepted to both; he chose the Japanese Naval Academy at Etajima. During this time, his father died and his mother closed the antiques shop and lived alone. In 1941, one month before the Pearl Harbor attack, Seki graduated and was ordered to the battleship Fusō. In June of the same year, he was promoted to lieutenant. Soon he was transferred to the seaplane carrier Chitose.
Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызмет
Секи бірнеше теңіз шайқастарын көрді және «Читосе» кемесі жапон кемелерінің екінші толқынына жатқандықтан, Мидуэй шайқасына шағын рөлде қатысты. 1942 жылы Секи Жапонияға оралып, Ибараки префектурасындағы Касумигаура Әскери-теңіз авиация академиясына түсті. Базалық жаттығудан кейін, ол Оита префектурасындағы Усаға, авиатасымалдағыштардан жұмыс істейтін бомбалаушы-ұшқыш ретінде дайындалуға жіберілді. 1944 жылдың қаңтарында Касумигаурада нұсқаушы болды. Секи Камакурада тұратын Ватанабе отбасымен дос болып, олардың қызы Марикоға ғашық болды. Бір күні әріптестерімен бірге отырғанда, бірінің ойынша, барлығы бір күні үйленсе жақсы болар еді. Барлығы келісті. Сол демалыс күні Секи Камакураға барып, Мариконың анасының куәлігінде оған үйлену ұсынысын жасады. Марико келісіп, 1944 жылдың 31 мамырында олар үйленді. Секидің анасы Секаэ оның жағынан тойға қатысқан жалғыз туыс болды. Тойдан кейін ол жас жұппен бір ай тұрып, содан кейін: «Жас жұптарға біраз жеке уақыт керек» деп айтып кетіп қалды. Біраз уақыттан кейін олар ұшқыштар академиясының жанындағы үйге көшіп барды. 1944 жылдың қыркүйегінде Секи Тайваньдағы Тайнань қаласына ауыстырылды. Ол әйелін өзімен бірге ала алмады, өйткені Тайнань олар үшін қауіпсіз болмады. Марико Секимен қоштасу үшін Йокогамаға дейін еріп барды. Тайнаньға келгеннен кейін үш апта өткен соң, ол тағы да ауыстырылды, бұл жолы Филиппиндегі 201-ші эскадрильяға, 301-ші истребитель бөлімінің командирі ретінде. Олардың базасы бастапқыда Маниланың оңтүстігіндегі Николс аэродромында орналасқан, бірақ кейін америкалықтардың күшейіп бара жатқан шабуылдарынан қашып, Мабалакаттағы Кларк аэродромына көшірілді. Осы уақытта вице-адмирал Такижиро Ониси бірінші камикадзе шабуылының жоспарын жасап жатқан еді, ал лейтенант Секиге топ командирі Асаичи Тамай өзінің өмірін құрбан ететін арнайы шабуыл эскадрильясын басқару мүмкіндігі берілді. Секи көзін жұмып, басын төмен салып, он секунд ойланып, Тамайға: «Маған осы лауазымға тағайындаңызшы» деді. Осылайша Секи «Шикисима» эскадрильясының командирі болды, ол алғашқы ресми камикадзе шабуылын жасады және жау кемесін батқан алғашқы кеме ретінде танылды. Оның тобы төрт рет базаға оралып, ұшыруды тоқтатты.
Seki saw several naval actions, and participated in a minor role in the Battle of Midway as his ship, Chitose, belonged to the second wave of Japanese ships. In 1942, Seki returned to Japan and enrolled in the Naval flying academy at Kasumigaura, Ibaraki. After basic training, he was transferred to Usa in Ōita Prefecture, to be trained as a dive bomber operating from carriers. In January 1944, he became an instructor at Kasumigaura. Seki became friends with the Watanabe family living in Kamakura and fell in love with their daughter Mariko. Once when he was out drinking with his colleagues, one of them suggested that all of them should get married on the same day. They all agreed. The same weekend, Seki went to Kamakura and proposed to Mariko while her mother was present. Mariko accepted, and they were married May 31, 1944. Seki's mother Sekae was the only relative from his side to take part in the wedding. After the wedding, she lived with the young couple for a month and then left saying, "Young couples need some time alone". Soon after, they moved into a house close to the flying academy. In September 1944, Seki was transferred to Tainan, a city in Taiwan. He had to leave his wife behind because Tainan was not safe enough for them to go together. Mariko followed Seki to Yokohama to say goodbye to him. Three weeks after he had arrived in Tainan, he was transferred again, this time to the 201st Flotilla in the Philippines as leader of the 301st fighter unit. Their base was originally in Nichols Field south of Manila, but was later moved to Clark Field in Mabalacat, away from increasing attacks by the Americans. During this time, Vice Admiral Takijirō Ōnishi had been making plans for the first kamikaze attack, and Lieutenant Seki was given the opportunity by group commander Asaichi Tamai to lead a special attack squadron that would end in the loss of his own life. Seki is said to have closed his eyes, lowered his head and thought for ten seconds, before saying to Tamai, "Please do appoint me to the post." Seki thereby became the leader of the squadron "Shikishima", which conducted the first official kamikaze attack, and the first to sink an enemy ship. Four times, his group returned to base in aborted sorties.
Таффи 3-ке жасалған жанкешті шабуыл
1944 жылдың 25 қазанында лейтенант Секидің бес A6M2 модель 21 Zero камикадзе эскадрильясы, әрқайсысы 250 кг (550 фунт) бомба тасыған, 4 A6M5 ұшағымен бірге, легендарлы эйс Хироёши Нишизава, Мисао Сугава, Шинго Хонда және Рёдзи Бабамен ұшты. Олардың нысаны вице-адмирал Клифтон Спрагтың "Taffy 3" жедел тобы болды. Лейте шығанағындағы шайқаста десанттарды қорғау кезінде, олар адмирал Такео Курита басқарған Императорлық жапон әскери-теңіз күштерінің шабуылынан жақын арада аман қалған еді, оған IJN флагмандық кемесі – «Ямато» жапондық соғыс кемесі де кірген. Курита орталық күштерге Лейтеге түскен десантқа қарсы жұмсаған оқ-дәрілерін сарпқысымен, Taffy 3-ке қарсы шабуылдан кейін үйге қайтуға бұйрық берген соң, тек USS Gambier Bay эскорт-тасымалдауышын, USS Johnston және USS Hoel эсминецтерін, сондай-ақ USS Samuel B. Roberts эскорт-эсминецін батырып, кері шегінді. Сағат 10:50-де Секи эскадрильясы Taffy 3-тің төрт эскорт-тасымалдауышына шабуыл жасады:
On October 25, 1944, Lt. Seki's squadron of five kamikaze A6M2 Model 21 Zeros, each carrying a 250 kg (550 pound) bomb, took off with an escort of 4 A6M5's flown by legendary ace Hiroyoshi Nishizawa, Misao Sugawa, Shingo Honda and Ryoji Baba. Their target was Vice Admiral Clifton Sprague's "Taffy 3" task force during their desperate defense of the landings in the Battle of Leyte Gulf, having only a short while earlier survived an attack by the Imperial Japanese Navy Center Force led by Admiral Takeo Kurita that included the IJN flagship Japanese battleship Yamato in the Battle off Samar before Kurita ordered the Center Force to return home after expending much of their ammunition meant for the Leyte landings against Taffy 3, only succeeding in sinking the escort carrier USS Gambier Bay, the destroyers USS Johnston and USS Hoel and destroyer escort USS Samuel B. Roberts before withdrawing. At 1050, Seki's squadron made their attack on four escort carriers of Taffy 3:
USS White Plains (CVE 66): Екі ұшақ шабуыл жасады. Бір шабуылшы St. Lo бағытына бұрылып, зениттік артиллериядан зардап шекті. Екінші ұшақ White Plains-тен бірнеше метр қашықтықта зениттік артиллериямен жойылды. White Plains зардап көрмеді, бірақ артқы палубаға сынықтар шашырап, 11 адам жеңіл жарақат алды. USS Kalinin Bay (CVE 68): Төрт сүңгуір ұшақ арт жағынан шабуыл жасады. Екі ұшақ зениттік артиллериямен атып түсірілді. Бір ұшақ ұшақ палубасының сол жағына соғылып, ауыр зақым келтірді. Екіншісі артқы түтін құбырын жарып, оны жойды. USS Kitkun Bay (CVE 71): Порттық өтпе жолы қиылып, ұшақ порт жағынан жарылып, бір адам қаза тапты, маңызды зақым болған жоқ. USS St. Lo (CVE 63): White Plains-тен бұрылған ұшақ St. Lo-ға жақындады. Оның іс-қимылы туралы есепте былай делінген: «Жоғары жылдамдықпен кемеге жақындаған «Zeke 52» кемесі кемеден 50 метрден аз қашықтықтағы кемеден өтті. Ол палубаға шамамен «No 5» сымынан, орта сызықтың сол жағында 15 фут қашықтықта соққы беру үшін жеткілікті бұрылыс жасаған сияқты. Бірден қатты жарылыс болды, содан кейін бір немесе екі жау бомбасы жарылды. Ұшақ палуба бойымен ұшып, сынықтарын шашыратып, қалдықтары кеменің бауынан ұшып кетті». Алғашында зақым аз болғандай көрінді. «Палубада жалынға айналған, түтін шығарып тұрған тесік болды. Екі жақтан бірден шлангтар тартылып, су шашыратылды. Бірден кемеде екі жақтан да түтін пайда болды, әлдеқанда ангардан шығып тұрғандай. Бір жарым минут ішінде ангар палубасында жарылыс болды, ол палубадағы тесіктен түтін мен отты шығарды және тесіктің жанында және артқы жағында ұшу палубасын бүкілдей бүкіп жіберді. Бірнеше секундтан кейін одан да күшті жарылыс болды, ол ұшу палубасының бір бөлігін кері идіп, бастапқы тесіктің артқы жағына жарылды. Келесі қатты жарылыс ұшу палубасының көбісін жарып, алдыңғы лифтті де шахтасынан шығарып тастады». Оқ-дәрі қоймасы жарылып, St. Lo жарты сағаттың ішінде жойылды. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің мәліметтері бойынша, сол күні АҚШ кемелеріне басқа камикадзе шабуылдары болған жоқ, бірақ Kitkun Bay-де «өзіне-өзі қол жұмсауға» ұқсас жағдай болды, ол Kitkun Bay-дің зениттік артиллериясымен жойылды. Бұл 11:20-да болды – Секидің шабуылынан шамамен жарты сағат өткен соң – және Секидің бес камикадзесінің барлығы жұмсалған және ұшақ Yokosuka D4Y сүңгуір бомбалаушысы болғандықтан, ол Секи тобының бөлігі болмауы мүмкін.
USS White Plains (CVE 66): Two planes attacked. AA fire scored a hit on one attacker who changed course for St. Lo. The second plane was destroyed by AA fire just yards astern of White Plains. White Plains was not hit, but debris was scattered on the aft deck, causing 11 minor injuries. USS Kalinin Bay (CVE 68): Four diving planes attacked from astern. Two planes were shot down by AA fire. One crashed into the port side of the flight deck, damaging it badly. The other hit the aft port stack, destroying it. USS Kitkun Bay (CVE 71): The port catwalk was clipped and the aircraft exploded off the port side, causing one death and no significant damage. USS St. Lo (CVE 63): The plane which veered off from White Plains approached St. Lo. Her action report states: "Approaching the ramp at very high speed, the 'Zeke 52' crossed over the aft end of the ship at less than fifty feet. He appeared to push over sufficiently to hit the deck at about the 'number 5 wire', fifteen feet to the port side of the center line. A tremendous crash followed quickly followed by an explosion as one or both of the enemy's bombs exploded. The aircraft continued up the deck leaving fragments strewed about and its remnants went over the bow." At first, the damage appeared minor. "There was a hole in the flight deck with smoldering edges which sprang into flame. Hoses were immediately run out from both sides of the flight deck and water started on the fire smoke soon appeared on both sides of the ship, evidently coming from the hangar. Within one to one and one half minutes an explosion occurred on the hangar deck, which puffed smoke and flame through the hole in the deck and bulged the flight deck near and aft of the hole. This was followed in a matter of seconds by a much more violent explosion, which rolled back a part of the flight deck bursting through aft of the original hole. The next heavy explosion tore out more of the flight deck and also blew the forward elevator out of its shaft." The magazine had detonated, and St. Lo was gone in half an hour. According to US Navy reports, there were no other kamikaze hits on US ships that day, although there was a "suicide" near miss on Kitkun Bay which was destroyed by AA fire from Kitkun Bay. Since this was at 1120 – nearly one half hour after Seki's attack – and all five of Seki's kamikazes were apparently expended and the airplane was a Yokosuka D4Y dive bomber, it is unlikely it was part of Seki's group.