Бірінші дүниежүзілік соғыстағы 23-ші класс дирижабльдері
23-class airship
Ұлыбританияда 1-ші Дүниежүзілік соғыста жасалған 23 класс дирижабльдері туралы мақала. Vickers, Beardmore, Armstrong Whitworth өндіргендері, Pratt & Wallis дизайны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
23 класты әуе кемелері Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританияда жасалған қатаң корпусты дирижабльдер болды. 23 класты әзірлеу 1915 жылдың тамызында Викерске 9r дизайнын газ сыйымдылығын арттыру арқылы – қосымша бөлімше қосып, алдыңғы және артқы газ камераларының сыйымдылығын ұлғайту арқылы жақсартуды тапсырғанда басталды. 23 класты H. B. Пратт және Барнс Уоллис (Vickers) жобалаған. Викерс төрт кемеден біріншісі мен соңғысын құрастырды. Қалған екеуін Уильям Бердмор және компаниясы мен Армстронг Уитворт жасады. 23 кластың әуе кемелері ешқашан жауынгерлік қимылдарда қолданылмаса да, төрт кеме британдық дирижабль экипаждары мен конструкторларына көптеген сағаттық құнды оқу және тәжірибелік деректер ұсынды. Бір кезде осы кемелердің 17 данасы жасалуы жоспарланғанмен, тек төртеуі ғана құрастырылды. 23 кластың салмағының артық екендігі анықталды, нәтижесінде одан жетілдірілген R23X класына қатысты жоба тоқтатылды.
The 23 class were rigid airships produced in the United Kingdom during the First World War. Development of the 23 class began in August 1915 when Vickers was asked to improve the 9r design by increasing its gas capacity by adding a bay and increasing the capacity of the bow and stern gas cells. The 23 class was designed by
H. B. Pratt and Barnes Wallis of Vickers. Vickers built the first and last of the four ships. The other two were built by William Beardmore and Company and Armstrong Whitworth. While the 23 class airships were never used in combat, the four ships provided many hours of valuable training and experimental data for British airship crews and designers. Although a total of 17 of these ships were contemplated at one time, only four were ever built. The 23 class was found to be significantly overweight, leading to its cancellation in favour of the more refined R23X class.
Жобалау және әзірлеу
1915 жылдың шілдесінде Викерс фирмасының құрастырып жатқан 9r дирижаблінің үлгісімен бірдей конструкциядағы дирижабльдерді қосымша тапсырыс беру туралы ұсыныстардан кейін, 28 тамызда Викерс фирмасына 9r дирижаблінің негізінде жаңа кластағы дирижабльді жобалау тапсырылды. Жаппай өндірісті жылдамдату үшін 9r дирижабліндегідей көлденең каркас конструкциясы қолданылды, бірақ газды қаптарды орналастыру үшін мұрын және құйрық бөліктері кеңейтіліп, қосымша бөлік салынды, соның нәтижесінде көтерілгіштік күші артты. 23 класс дирижаблінің құрылымының басым бөлігі 9r дирижаблінің құрылымымен бірдей болды. Қозғалтқыш қуатымен төрт "Rolls Royce Eagle" қозғалтқыштары қамтамасыз етілді. Үшбұрышты сыртқы килінің орталық бөлігінде бомба бөлімі, ұйықтайтын орын, радио бөлмесі және дәретханасы бар кеңейтілген бөлік орналасқан. Кильден үш гондола ілінген. Алдыңғы гондолада басқару бөлмесі және екі айналмалы пернелі бір қозғалтқыш, ортаңғы гондолада әрқайсысы төрт пернелі түрткіш пернелерді қоздыратын екі қозғалтқыш, ал артқы гондолада бір екі пернелі түрткіш перне мен авариялық басқару кабинасын басқаратын төртінші қозғалтқыш орналасқан. Балласт және отын киль бойындағы резервуарларда тасымалданды. Рульдер мен лифттер крест тәрізді болды. Жобалық сызбалар 1915 жылдың 10 қазанында бекітілді.
Following proposals in July 1915 to order more airships to the same design as the 9r then being built by Vickers, on 28 August Vickers were asked to design a new class of airship based on the 9r. To facilitate rapid mass production, the same transverse frame design as the 9r were used, but lift was increased by adding an extra bay and by making the nose and tail fuller to accommodate larger gasbags. The great portion of the 23 class structure was identical to the 9r's. Power was provided by four Rolls Royce Eagle engines. The triangular section exterior keel had a widened section amidships incorporating a bomb bay, sleeping quarters, radio room and toilet. Three gondolas were suspended from the keel. The forward gondola contained the control room and one engine driving a pair of swivelling propellers, a second amidships contained two engines each driving a fixed four bladed pusher propeller on outriggers, and the aft gondola contained the fourth engine driving a single two bladed pusher propeller and an emergency control car. Ballast and fuel were carried in tanks along the keel. Rudders and elevators were of the cruciform type. The design drawings were approved on 10 October 1915.
Құрылыс
Бастапқыда үш үлгі тапсырылды. Біреуін Викерс компаниясы Камбриядағы Фурнесс қаласындағы Барроу қаласында салуға тиіс еді. Екіншісі, 24r, Шотландияның Ренфрушир ауданындағы Инчиннаннан Уильям Бердмор мен Компаниядан тапсырыс берілді. Үшіншісі, 25r, Армстронг Уитворттан Солтүстік Йоркширдегі Барлоудан тапсырыс берілді. Кемелердің көптеген бөліктерін Бердмор мен Армстронг өндірді. Желтоқсан айында Қазынашылық тағы он алты әуе кемесінің құрылысын мақұлдады, сондай-ақ қосымша құрылыс сарайларын салуға мемлекеттік қарыз беру туралы келісім жасалды. Бір кеме Викерстен, екі кеме Бердмор мен Армстронгтан тапсырыс алды. Бірақ осы кезде Қазынашылық араласып, оларды орналастыруға жеткілікті сарайлар болмай тұрғанда, тағы бір әуе кемесін салуға рұқсат бермей, тоқтатты. Апатқа ұшыраған "Zeppelin L 33" әуе кемесінен алынған "Maybach" қозғалтқышы авариялық басқаруы жоқ жаңа артқы кабинадағы "Rolls Royce" қозғалтқышын алмастырды. 23r 1917 жылғы 15 қазанда RNAS Howden, Йоркширге, ал 29 қазанда RNAS Pulham, Норфолкке ұшты. 6 желтоқсанда ол Лондонның ортасынан өтіп, қаланы тоқтатты және патриоттық сезімдердің толқынын тудырды. Лондонның миллиондаған тұрғыны әуе кемесінің идентификациялық белгілерін анық көргенімен, цензура кеме атын жариялауға тыйым салды. 1918 жылғы мамыр айында 40 сағат 8 минуттық рекордтық ұшу жасалды, сонымен қатар 2 фунттық QF зеңбірегі және үш пулеметпен қорғаныс қаруларын сынау жүргізілді. Үлкен зеңбіректің снарядтары Пулхэмдегі жер экипажының алаңдауына себеп болды, себебі олар жарылмай, жерден секіріп кетті. Шілде айында паразит-истребительдермен тәжірибелер жасалды, олардың әуе кемесін қорғай алатынына үміттенді. Алдымен пилотсыз, содан кейін пилотты "Sopwith Camel" сәтті ұшырылды.
Initially three examples were ordered. One was to be built by Vickers at Barrow in Furness, Cumbria. A second, 24r, was ordered from William Beardmore and Company at Inchinnan, in Renfrewshire, Scotland. The third, 25r, was ordered from Armstrong Whitworth at Barlow, North Yorkshire. Many of the components for the ships were built by Beardmore and Armstrong. In December the Treasury approved construction of sixteen more airships, also agreeing on Government loans for the construction of additional construction sheds. One more ship was ordered from Vickers and two from Beardmore and Armstrong. However at this point the Treasury intervened, refusing to allow construction of any more airships until there were sufficient sheds in which to house them. A Maybach engine from the crashed Zeppelin L 33 replaced the Rolls Royce in a new rear car, this one without emergency controls. 23r flew to RNAS Howden, Yorkshire, on 15 October 1917, and then to RNAS Pulham, Norfolk, on 29 October. It flew over central London on 6 December, bringing the city to a standstill and generating a wave of patriotic fervour. Despite the airship's identification markings being clearly visible to millions of Londoners, the censors banned publication of the name of the ship. A record flight of 40 hours 8 minutes was made in May 1918, as well as experiments with defensive armament of a 2 pounder QF gun and three machine guns. The shells from the large gun caused the ground crew at Pullham some alarm when they ricochetted off the ground instead of exploding harmlessly. In July, experiments were made with parasite fighters, in the hope that they could defend the airship. First an unmanned, then a manned, Sopwith Camel were launched successfully.
24r
1917 жылы қазанда 23r және 25r салмағын жеңілдету туралы шешім қабылданғанда 24r да сынақтан өтті. Проблема тіпті нашар болып шықты, 24r-дің салмағы оның басқа кемелерінен шамамен 1500 фунтқа (680 кг) артық болды – бұл айырмашылықтың себебі кейін оның құрылымында сәл үлкен және ауыррақ бөлшектердің қолданылуы екені анықталды. Кешіккен ұшуларда тағы бір мәселе пайда болды: газ қаптарының тербелісі кеменің қысым центрінің күрт және болжамсыз қозғалысына, соның салдарынан тұрақсыздыққа әкелді. Бұл мәселеге қарамастан, әуе кемесі (сол кезде R 25 деп аталды) 1917 жылғы 23 желтоқсанда ресми түрде қабылданып, пайдалануға берілді.
When the decision was taken to lighten the overweight 23r and 25r in October 1917, 24r was tested as well. The problem was found to be even worse, with 24r weighing around 1,500 lb (680 kg) more than its sisters – a difference that was eventually traced to the use of slightly larger and heavier fasteners throughout her structure. In later flights, another problem emerged: surging of the gasbags caused sudden and unpredictable movement of the ship's centre of pressure, thereby causing instability. Despite this problem, the airship (by now known as R 25) was officially accepted into service on 23 December 1917,