Грекия және Түркиядағы грек католиктерінің шіркеуі

Кіріспе

Грекия мен Түркиядағы грек обряды католиктері үшін Шығыс католик шіркеуі. Грекияның Византиялық католик шіркеуі (Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία, Ellinórrythmi Katholikí Ekklisía) немесе Грекияның грек-католик шіркеуі – бұл Католик шіркеуінің sui iuris Шығыс католик шіркеуінің бір бөлігі, ол Койне грек және қазіргі грек тілдерінде Византия обрядын қолданады. Оның құрамына Грекия мен Түркияның тұрғындары кіреді, сондай-ақ Италия мен Корсикамен байланыстары бар.

Тарих

Грек және латын христиандары арасындағы Шығыс-Батыс айырығын жабыстыруға бірнеше сәтсіз әрекеттер жасалды: 1098 жылғы Бари кеңесі, 1274 жылғы Лион кеңесі және 1439 жылғы Флоренция кеңесі. Кейіннен Осман билігінде болған көптеген гректер католик шіркеуімен қарым-қатынас жасады. Олар көбінесе Латын шіркеуінің Рим дәстүрін ұстанды және өздерінің қауымдарын көбінесе венециялықтардың көмегімен сақтап келді. Алайда, 1880 жылдарға дейін Тракиядағы Малгара ауылында византиялық дәстүрді сақтайтын грек-католиктерге арналған арнайы шіркеу салынбады. 19 ғасырдың соңына дейін тағы екі шіркеу салынды, біреуі Константинопольде, екіншісі Халкидон қаласында. 1826 жылы католик миссионері Джон Марангос Константинопольдің православие христиандары арасында миссионерлік жұмысын бастады, онда ол шағын қауымды құрды. 1878 жылы ол Афинаға көшіп, 1885 жылы шіркеу құрғаннан кейін қайтыс болды. Сонымен қатар, ол Тракиядағы екі шағын ауылды католик дініне өткізді. 1895 жылдан бастап Успенцистер Константинопольде, 1910 жылы құрылған семинарияда және тағы екі шағын қалада миссиялық қызметін бастады; онда 12 діни қызметкері бар 1000-ге жуық жамағат болды, олардың 10-ы Успенцистер еді. 1907 жылы Тракиядағы шіркеуді салған Исаия Пападопулос Апостольдық делегацияның викарийі болып тағайындалды. 1911 жылы ол епископтыққа бекітіліп, жаңа құрылған грек-византиялық дәстүрдегі католиктердің ординариатының басшысы болды, ол кейін экзархатқа айналды. Византиялық дәстүрдегі грек-католик шіркеуінің негізі қаланды. Латын шіркеуінің грек-католиктері одан да көп болды және Эгей теңізінің кейбір аралдарында халықтың көп бөлігін құрады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Грекия мен Түркия арасындағы қақтығыс салдарынан Малгара және оған жақын Даудели ауылының грек-католиктері Македониядағы Гьянницаға көшіп, бүгінде онда үлкен қауым тұрады. Стамбулда тұрғандардың көпшілігі Афинаға эмиграциялады немесе қашқан, соның ішінде экзарх лауазымына ие болған епископ және 1920 жылы құрылған Паммакаристос әпкелерінің діни институты болды. 1932 жылы Византиялық дәстүрдегі грек-католиктер экзархатының аумағы Грек мемлекетінің аумағымен шектелді және Түркияда тұратындар үшін жеке Константинополь экзархаты құрылды. Түріктердің гректерге қарсы ұлтшылдық әрекеттері, мысалы, Стамбул қиыршыны, Грекиядан эмиграцияны күшейтіп, Түркиядағы грек-католиктердің санын азайтып жіберді. Константинопольдегі соңғы грек-католик діни қызметкері 1997 жылы қайтыс болды және оның орнына ешкім тағайындалмады. Қасиетті Үштік шіркеуіндегі грек-католик шіркеуіндегі тұрақты қызметтерді қалада тұратын жер аударылған халдей католиктері жүргізеді. Грек-византиялық католик шіркеуіне шақырулар көбінесе грек аралдарынан, Сирос пен Тинос аралдарынан келеді, онда үлкен католик халқы бар. Епископ Мануэль Нин (Каркабияның титулярлық епискобы) қазіргі Грекиядағы Византиялық дәстүрдегі католиктердің Апостольдық экзархы. 2017 жылғы мәліметтер бойынша Грекиядағы Византиялық дәстүрдегі католиктердің саны 6016-ға жетті (Грекияда 6000, Түркияда 16). Афинадағы негізгі грек-католик шіркеуі – Афинадағы Киелі Үштік соборы. Грек-Византиялық католик шіркеуінің құзырына бағынбаса да, Корсикадағы Каргезеде эмигрант гректердің ұрпақтарынан тұратын грек-католик қауымы бар. Афинадағы діни қызметкер, архимандрит Афанасиос Армаос, жылына бірнеше рет Каргезеге барып, грек шіркеуінде қызмет өткізеді.

There were several failed attempts to repair the East West Schism between Greek and Latin Christians: the Council of Bari in 1098, the Council of Lyon in 1274, and the Council of Florence in 1439. Subsequently, many individual Greeks, then under Ottoman rule, embraced communion with the Catholic Church. They typically followed the Roman Rite of the Latin Church, maintaining their parishes through contact and support mostly from the Venetians. However, it was not until the 1880s that a particular church specifically for Greek Catholics who followed the Byzantine rite was built in the village of Malgara in Thrace. Before the end of the 19th century, two more such churches were built, one in Constantinople and the other in Chalcedon. In 1826, Catholic priest John Marangos began a mission among the Orthodox Christians of Constantinople, where he managed the construction of a small community. In 1878, he moved on to Athens, where he died in 1885 after he had founded a church. In addition, he won over two small villages in Thrace to the Catholic faith. After 1895, the Assumptionists began their mission in Constantinople, a seminary and two other small towns, founded in 1910; there were about 1,000 worshipers with 12 priests, 10 of which were Assumptionists. In 1907, a native Greek priest, Isaias Papadopoulos, the priest who had built the church in Thrace, was appointed vicar general for the Greek Catholics within the Apostolic Delegation of Constantinople, and in 1911, he received episcopal consecration and was put in charge of the newly established ordinariate for Greek Byzantine Rite Catholics, which later became an exarchate. The particular Church of Byzantine Rite Greek Catholics was being founded. Much more numerous were the Catholic Greeks of the Latin Church, who formed the majority of the population in some Aegean islands. As a result of the conflict between Greece and Turkey after the First World War, the Greek Catholics of Malgara and of the neighbouring village of Daudeli moved to Giannitsa in Macedonia, where today lives a sizeable community, and many of those who lived in Istanbul emigrated or fled to Athens, one being the bishop who had succeeded to the position of exarch, and the religious institute of the Sisters of the Pammakaristos, founded in 1920. In 1932, the territory of the Exarchate for Byzantine Rite Greek Catholics was limited to that of the Greek state, and a separate Exarchate of Constantinople was established for those resident in Turkey. Continued emigration and anti Greek nationalist incidents by Turks, such as the Istanbul Pogrom, extremely reduced the number of the Greek Catholics in Turkey. The last resident Greek Catholic priest in Constantinople died in 1997 and has not since been replaced. The only regular services in the Greek Catholic Church of the Holy Trinity there are held by exiled Chaldean Catholics living in the city. Vocations to the Greek Byzantine Catholic Church are largely drawn from the Greek islands of Syros and Tinos, which both have sizable Catholic populations. Bishop Manuel Nin (titular bishop of Carcabia) is current Apostolic Exarch of the Byzantine Rite Catholics in Greece. Byzantine Rite Catholic Greeks in Greece number were mildly rising to 6,016 (6,000 in Greece and 16 in Turkey) as of 2017. In Athens, the main Greek Catholic church is the Holy Trinity Cathedral, Athens. Although not under the jurisdiction of the Greek Byzantine Catholic Church, a Greek Catholic community of the descendants of expatriated Greeks exists at Cargèse, in Corsica. A priest based in Athens, Archimandrite Athanasios Armaos, visits Cargèse several times a year to conduct services in the Greek church.