Кіріспе

Философиялық ұғым: Аффект (латынша affectus немесе adfectus) – Барух Спинозаның философиясында қолданылған және Анри Бергсон, Жиль Делеуз және Феликс Гуатари дамытқан ұғым, ол денелік немесе тәндік тәжірибеге баса назар аударады. Психология және басқа салаларда эффект сөзі өзге мағынаға ие. Спиноза үшін, оның «Этика» еңбегінің екінші және үшінші бөлімдерінде талқыланғандай, әсерлер – сезімдер мен эмоциялармен байланысты (бірақ олармен толыққандай синоним емес) сана мен дене күйлері. Оның айтуынша, олардың үш негізгі түрі бар: ләззат немесе қуаныш (laetitia), ауырсыну немесе қайғы (tristitia). Жиль Делеуз, Феликс Гуатари және олардың аудармашысы Брайан Массумидің кейінгі философиялық қолданылуы, Спинозадан тікелей алынған болса да, Спинозаға қарағанда әсер мен дәстүрлі эмоциялар арасындағы айырмашылықты күшейтіп көрсетеді. Әсерді ұғып, түсіну қиын, себебі Спиноза айтқандай, "аффект немесе сананың құштарлығы [animi pathema] – шатасқан идея", ол тек дененің тіршілік күшін арттыру немесе азайту арқылы сезіледі. «Аффект» термині гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдардағы «аффективтік бұрылыс» деп аталатын құбылыстың орталық ұғымы болып табылады.

Бергсон қаласында

Анри Бергсон "Материя және естелік" (1896) еңбегінде біз денемізді тек "сырттан" сезіну арқылы ғана емес, сонымен қатар "іштен" әсерлер арқылы да танимыз дейді.

Делеузе мен Гуаттариде

"Аффект" және "аффекция" терминдері Жиль Делез бен Феликс Гуатаридің "Капитализм және шизофрения" еңбегінің екінші томы – "Мың аласа" кітабында кеңінен танымал болды. Аудармашы Брайан Массуми қолданылған терминологияға қатысты жазбаларында осы томдағы терминдердің мынадай анықтамаларын келтіреді: Ешбір сөз жекелеген сезімді (Делез бен Гуатаридегідей сезімталдық) білдірмейді. L'affect (Spinoza-ның affectus) – әсер ету және әсерге ұшырау қабілеті. Бұл – дененің бір тәжірибелік күйден екіншісіне өтуіне сәйкес келетін, ал осы дененің әрекет ету мүмкіндігінің артуы немесе азаюын көрсететін жеке тұлғаға дейінгі қарқындылық. L'affection (Spinoza-ның affectio) – бұл әрбір мұндай күй, ол әсер етілген дене мен екінші, әсер ететін дене арасындағы кездесуді білдіреді (дене түсінігі ең кең мағынасында, "ақыл-ойлық" немесе идеялық денелерді де қамтиды). Делеуздің пікірінше, әсерлер қарапайым аффекциялар емес, себебі олар өз субъектісінен тәуелсіз. Делеуздің сөзіне сүйенсек, суретшілер әсерлер мен қабылдауларды, "кеңістік-уақыт блоктарын" жасайды, ғылым функциялармен жұмыс істейді, ал философия – ұғымдарды құрайды.

Сезімталдық

1995 жылдан бері әлеуметтік және гуманитарлық ғылымдардағы бірқатар авторлар әсер ету теориясын, тәжірибе салаларын (денелік тәжірибелерді қоса алғанда) түсінудің басым парадигмасынан тыс – реторика мен семиотикаға негізделген – жолдары ретінде зерттей бастады; бұл қозғалыс аффективтік бұрылыс деп аталды. Осының салдарынан, бұл тәсілдер ең кең ауқымды өзара әрекеттесулер мен кездесулерге, адамдық сезімталдықпен ғана шектелмейтін өзара әрекеттесулер мен кездесулерге қызығушылық танытады. Делеуз бен Гуаттаридің «Мың жазық» еңбегінің аудармашысы, канадалық саяси философ Брайан Массуми әсердің ықпалды анықтамаларын берді (жоғарыда қараңыз) және мәдени құрылымдардағы қозғалыс пен сезімнің ұмытылған маңыздылығы, сондай-ақ біздің нақты және виртуальді әлемдермен өзара әрекеттесуіміз туралы жазды. Географ Найджел Трифт өзі «бейнелеусіз теория» деп атаған нәрседе әсердің қандай рөл атқаратынын зерттеді. 2010 жылы Мелисса Грегг пен Грегори Дж. Сейгуорт «Әсер ету теориясы оқырманы» атты кітапты жариялады, ол әсер ету теориясы бойынша жазбалардың алғашқы жинағы болды. Мог Степлтон, Дэниел Д. Хутто және Питер Карратерс сияқты зерттеушілер әсер мен эмоция ұғымдарын зерттеу және дамыту қажеттігін көрсетті. Олардың пікірінше, бұл танымдық ғылымдағы денелілік парадигмасының, сананы зерттеудегі және ой философиясындағы дамуы үшін маңызды. Мог Степлтонның пікірінше, танымдық ғылымның «толыққанды денеленген» ғылым болуы үшін бұл қадам қажет.