Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2003 жылы түсірілген Гектор Бабенконың фильмі.
2003 film by Héctor Babenco
«Карандиру» – Гектор Бабенконың режиссерлік жұмысы, доктор Драуцио Варелланың «Estação Carandiru» кітабының негізінде түсірілген. Кітап авторы – дәрігер және ЖИТС маманы, ал фильмде оның рөлін Луис Карлос Васкончелос сомдайды. «Карандиру» Латын Америкасының ең ірі түрмесі болған «Карандиру» түрмесінде болған оқиғаларды көрсетеді. Оқиға 1992 жылы болған қырғынмен аяқталады, онда 111 тұтқын қаза тапты, оның 102-сі полиция тарапынан өлтірілді. Бұл фильм түрме бұзылғанға дейін, 2002 жылы, фильм шығар алдынан бір жыл бұрын түсірілген соңғы жұмыс болды. Бабенко «Карандиру» фильмін «Cinema Novo-дан шабыт алып, бразилиялық реализмнің жаңа үлгісін ұсынатын, біз жасаған ең шындыққа жақын фильм» деп атады (тек Бразилияның әртүрлі жақтарын көрсету ғана емес, сонымен қатар фильм түсірілімі нақты жерлерде жүргізілді және актерлердің көп бөлігі нағыз тұтқындар болды). Шындықты бейнелеуге және кітап негізінде түсірілуіне байланысты «Карандиру» фильмін деректі драма немесе тұтқындардың куәлігі ретінде қарастыруға болады. Фильм 76-шы «Оскар» сыйлықтарында Бразилия атынан «Үздік шетелдік фильм» номинациясына ұсынылды, бірақ тізімге ілікпеді.
Carandiru is a 2003 Brazilian drama film directed by Héctor Babenco. It is based on the book Estação Carandiru by Dr. Drauzio Varella, a physician and AIDS specialist, who is portrayed in the film by Luiz Carlos Vasconcelos. Carandiru tells some of the stories that occurred in Carandiru Penitentiary, which was the biggest prison in Latin America. The story culminates with the 1992 massacre where 111 prisoners were killed, 102 by Police. The film was the last thing for which the prison was used before it was demolished in 2002, one year before the release of the film. Babenco stated that Carandiru is the “most realistic film [he’s] ever made", presenting a new kind of Brazilian realism inspired by Cinema Novo (not only is it meant to portray different sides of Brazil, but it was also shot on location and used many actual prisoners as actors). Due to this focus on portraying reality and the film's memoir inspiration, Carandiru can be read as a docudrama or as a testimony from the prisoners. The film was selected as the Brazilian entry for the Best Foreign Language Film at the 76th Academy Awards, but it was not nominated.
Сюжет
Бұл эпизодтық оқиға Латын Америкасының ең ірі және қатыгез түрмелерінің бірі саналатын Сан-Паулудағы жаман атты Карандиру түрмесінде өтеді. "Карандиру" Сао-Паулудағы Карандиру түрмесіндегі тұтқындардың тағдырларын, ЖИТС-қа тест жүргізу үшін түрмеге келген доктор Варелланың көзімен көрсетеді. Бразилиялық көптеген қылмыстық фильмдер сияқты, доктор Варелла "Карандируды" баяндайды, бірақ бұл оның жеке тарихы емес. Ол (Құдай қаласындағы Бускапе сияқты) өз даусын шығара алмайтындардың әңгімелерін сүзгідей көрсетеді. Түрмедегі адами емес жағдайлар, мысалы, кейде 16 тұтқынға дейін сыйымдылығы бар 100 шаршы футтық камералар, сондай-ақ күзетшілердің бақылаудың жоқтығы көрсетілген. Түрмедегі тәртіптің барлығын өздері тұтқындар бақылайды, бұл оларды түрме ішінде кісі өлтіру, есірткіге құмарлық және аурулар сияқты проблемаларға алып келеді. Есірткіге тәуелділіктен бастап, кісі өлтіруге, отбасылық дау-дамай мен махаббатқа дейін әртүрлі оқиғалар дамытылады. Ең есте қаларлық оқиғалардың арасында Леди Дидің (трансгендер әйел) және No Way-дің некесі, Deusdete мен Zico-ның отбасылық қарым-қатынасы, Ezequiel және Zico-ның крекке тәуелділігі және Majestade-дің жеке өмірі бар.
This episodic story is set in São Paulo's notorious prison Carandiru, one of Latin America's largest and most violent prison systems. Carandiru tells the stories of different inmates at Sāo Paulo's Carandiru Penitentiary through the filter of Dr. Varella, who goes to the prison to test the inmates for HIV. Similar to many Brazilian crime films, Dr. Varella narrates Carandiru, however, it is not his story that is told. He (like Buscapé in City of God) acts as a filter for the stories of those that cannot speak. The inhumane conditions of the prison, such as the 100 square foot cells inhabited by sometimes up to 16 prisoners, are shown, as well as the lack of control that the guards have. Order in the prison is entirely controlled by the prisoners themselves, which leads them to face problems such as murders, rampant drug use, and disease all within the prison. Several stories are developed, ranging from drug addiction to murder to family struggles to romance. Some of the more memorable stories are Lady Di (a trans woman) and No Way's marriage, Deusdete and Zico's family dynamic, Ezequiel and Zico's crack addictions, and Majestade's “affairs.”
Тұтқындардың тағдырларын айту арқылы оларды көрермендерге жақындатуға мүмкіндік беріледі, бұл көтеріліс пен Карандиру қырғынының көрермен үшін одан да ауыр тиюіне себеп болады. Сондықтан, фильмнің соңында Карандиру түрмесінің қиратылуының шынайы кадрлары көрсетілгенде, Бабенко катарсис әдісін қолданады.
The prisoners are humanized to the audience by telling their stories, which makes the riot and the Carandiru Massacre even more painful for the audience to watch. Thus, when the film ends with real shots of Carandiru Penitentiary's demolition, Babenco employs catharsis.
Тарату
Фильм алғаш рет 2003 жылғы 21 наурызда Бразилияда өткен II Panorama Internacional Coisa de Cinema кинофестивалінде көрсетілді. 2003 жылғы 11 сәуірінде Бразилияда кеңінен көрсетілімге шықты. Бұл фильм жылдың ең табысты бразилиялық фильмі болды және жалпы есеп бойынша үшінші орынды иеленді (Bruce Almighty және The Matrix Reloaded фильмдерінен кейін), оны 4,6 миллионнан астам көрермен тамашалады. Кейін фильм 2003 жылғы 19 мамырда Францияда өткен Канн кинофестиваліне қатысты. Фильм түрлі кинофестивальдарда көрсетілді, оның ішінде: Торонто халықаралық кинофестивалі (Канада), Гамбург кинофестивалі (Германия), Эдда кинофестивалі (Ирландия), Muestra Internacional de Cine (Мексика), Санданс кинофестивалі (АҚШ), Бангкок халықаралық кинофестивалі (Таиланд) және тағы да басқалар. АҚШ-та фильм 2004 жылғы 14 мамырда шектеулі көрсетіммен ашылды.
The film was first presented at the II Panorama Internacional Coisa de Cinema in Brazil on March 21, 2003. It opened wide in Brazil on April 11, 2003. It was the highest grossing Brazilian film of the year and third overall (behind Bruce Almighty and The Matrix Reloaded), attracting over 4.6 million spectators. Later the film was entered into the 2003 Cannes Film Festival in France on May 19. The picture was screened at various film festivals, including: the Toronto International Film Festival, Canada; the Hamburg Film Festival, Germany; the Edda Film Festival, Ireland; the Muestra Internacional de Cine, Mexico; the Sundance Film Festival, United States; the Bangkok International Film Festival, Thailand; and others. In the United States it opened on a limited basis on May 14, 2004.
Сыни жауап
Роджер Эберт, «Чикаго Сан Таймс» газетінің сыншысы, драманың реализмін бағалап, былай деп жазды: «Гектор Бабенконың «Карандиру» драмасы Дантелік көрініске адамдық өлшем қосады. Сан-Паулудағы танымал түрмеде түсірілген бұл фильмде 8000 адам 2000 адамға арналған кеңістікте орналасып, қоғам тастап кеткен жерде өз заңдарын өршілетіп жүр. Өмірге негізделген фильм 1992 жылы полицияның түрмеге жасаған шабуылымен аяқталады, сол шабуылда 111 тұтқын қаза тапты. [Фильм] «Карандиру» жойылғанмен, Бразилиядағы түрме жағдайлары әлі де адамгершіліксіз екенін еске салады». «The New York Times» газетінің киносыншысы Стивен Холден фильмді және оның әлеуметтік мәселесін ұнатып, былай деп жазды: «Шатақтығына және көптеген тұстарының кеңдігіне қарамастан, бұл фильм Латын Америкасының шынайы сезімтал әлеуметтік реализм дәстүріне жатады, онда қарапайым адамдардың күресі ерлікке толы болып көрінеді. Фильм, сөзсіз, тереңдікке қарай алатын және қайта оралғанда адамгершілігі нығайып, күшімен танылған суретшінің туындысы». Сыншы Джейми Расселл былай деп жазды: «Либералдықтың жолын таңдамай, Бабенко биік нүктедегі зорлық-зомбылықты темірдей қаталдықпен көрсетеді. Қатал, қанды және ұзаққа созылған оқиғалар бізді түрмедегі тозақтың «Құдай қаласы» емес екенін түсінуге мәжбүрлейді».
Roger Ebert, critic of the Chicago Sun Times, appreciated the realism of the drama, and wrote, "Hector Babenco's Carandiru is a drama that adds a human dimension [a] Dantean vision. Shot on location inside a notorious prison in São Paulo, it shows 8,000 men jammed into space meant for 2,000 and enforcing their own laws in a place their society has abandoned. The film, based on life, climaxes with a 1992 police attack on the prison during which 111 inmates were killed [the film] is a reminder that although Carandiru has disappeared, prison conditions in Brazil continue to be inhuman." Stephen Holden, film critic for The New York Times, liked the film and its social message, and wrote, "Despite its confusion and the broadness of many of its strokes, the movie belongs to a Latin American tradition of heartfelt social realism in which the struggles of ordinary people assume a heroic dimension. The film is undeniably the work of an artist with the strength to gaze into the abyss and return, his humanity fortified." Critic Jamie Russell wrote, "Making his point without resorting to liberal hand wringing, Babenco charts the climactic violence with steely detachment. Brutal, bloody, and far from brief, it's shocking enough to make us realise that this jailhouse hell really is no city of God."