Кіріспе

Саяси наным-сенімдер

Пацифизм – күш қажет деп табылса, зорлық-зомбылыққа немесе соғысқа этикалық қарсылық білдіретін жалпы термин. Бейбітшілікпен бірге, бұл батыс дәстүрінен немесе бейбітшілікті қалайтын көзқарас туындайды. Пацифизм зорлық-зомбылықты немесе абсолютті пацифизмді қолдаудан толық бас тартуды білдіреді, ал бейбітшілік зорлық-зомбылықтың алдын алуды өзінің міндеті деп санайды, бірақ осы мақсатқа жету үшін күшті бақылаумен қолдануға рұқсат етеді. Мартин Кейделдің сөзіне сәйкес, пацифизм мен бейбітшілік либерализм, социализм немесе феминизм сияқты белгілі бір саяси ұстаным немесе идеологиямен басқарылады. Кейдел бейбітшілікті соғыс және бейбітшілік туралы ұстанымдардың қатарына жатқызып, оны келесі санаттармен реттеген:

Милитаризм (зорлық-зомбылық қалыпты жағдай)
Крестовый поход (араласушылық)
Қорғаныс (зорлық-зомбылықтың алдын алу)
Бейбітшілік (зорлық-зомбылықтың алдын алу және жою)
Пацифизм (зорлық-зомбылықты қабылдамау)

Даму

Бейбітшілік, барлық жағдайларда өлтіру, зорлық-зомбылық немесе соғысқа толық қарсы тұратын толық бейбітшілік пен, барлық қорғаныс шараларын моральдық тұрғыдан дұрыс деп қабылдайтын қорғанысшылдық аралығында қозғалады. Бейбітшілік соғысты тек "соңғы шара" ретінде қарастыруға болатынын айтады және агрессия мен милитаризмді айыптайды. 1940 жылдары бұл екі терминнің арасында тұжырымдық айырмашылық болған жоқ, және бейбітшілік тек ескіше жазылу түрі деп есептелді. "Бейбітшілік" терминін алғаш рет 1910 жылы Уильям Джеймс қолданған. Бұл теорияны кейіннен А. Дж. П. Тейлор "Тәуекел тудырушылар" (1957) еңбегінде дамытты, ал 1987 жылы Сеадель "Бейбітшілік және соғыс туралы ойлар" кітабында анықтады. Бұл мәселе Ричард Норманның "Этика, өлтіру және соғыс" кітабында жан-жақты талданды. Бұл ұғым "бейбіт саясатты қолдау" деген мағынаны иеленді. Тарихындағы ең ірі ұлттық бейбітшілік ұйымы, Ұлыбританияның Ұлттар Лигасы Одағы, бейбітшілдікке бейім болды, қатаң бейбітшілдікке емес. Тарихи тұрғыдан алғанда, бейбітшілік қозғалысының көпшілігі қатаң бейбітшіл емес, бейбітшіл болған.