Джеймс Дуглас, 9-шы граф Дуглас: «Қара» графтардың соңғысы
James Douglas, 9th Earl of Douglas
Джеймс Дуглас (1426-1491) – шотланд ақсұлтаны, «Қара» Дугластар әулетінің соңғы өкілі. Бауырласы Уильямның өлімінен кейін граф атанды, корольге қарсы бас көтерді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
15 ғасырдағы шотланд ақсұлтаны (1426–1491)
15th century Scottish nobleman (1426–1491)
Джеймс Дуглас, 9-шы Дуглас графы, 3-ші Авондейл графы КГ (1426–1491) – шотланд ақсұлтаны, Дуглас әулетінің "Қара" графтарының соңғы өкілі.
James Douglas, 9th Earl of Douglas, 3rd Earl of Avondale KG (1426–1491) was a Scottish nobleman, last of the 'Black' earls of Douglas.
Ерте өмір
Джеймс Гросстың, Дугластың 7-ші графының, оның әйелі Леди Беатрис Синклермен, Генри II Синклердің, Оркни графының қызының ұлы; Дуглас егіз болды, үлкені бірнеше минутқа ересе, кішісі Арчибальд Дуглас, Моррей графы еді. Ол ағасы Уильям Дугластың 8-ші Дуглас графы патша Джеймс II және оның сүйіктілерімен бірге өлтірілгеннен кейін графтыққа мұрагер болды. Ол ағасының өлтірушілерін айыптады және патшаға қарсы қару көтерді. Ол ағаларымен бірге Стирлингке шабуыл жасады, Уильямға берілген қауіпсіз өту құжатын құйрығына байлап, қала ішінде жылқымен жүргізді. Бірқатар одақтастары оны тастап кеткен соң, ол шегінуге мәжбүр болды. Отбасы мүлкін сақтау үшін ағасының жесірі Маргарет Дугласқа, Галлоуэйдің әдемі қызына үйленуге Рим папасының рұқсатын алды. Бұл неке болғаны толыққанды белгісіз, бірақ әрине жоспарланған еді. Ол ағылшын сарайымен сырттай байланыс жасады және 1455 жылы Джеймс II-ге қарсы қайтадан көтерілді.
The son of James the Gross, 7th Earl of Douglas, by his wife Lady Beatrice Sinclair, daughter to Henry II Sinclair, Earl of Orkney; Douglas was a twin, the older by a few minutes, the younger being Archibald Douglas, Earl of Moray. He succeeded to the earldom on the murder of his brother William Douglas, 8th Earl of Douglas by King James II and his entourage. He denounced his brother's murderers and took up arms against the king, and he and his brothers attacked Stirling, driving a horse through the town with the safe conduct given to William attached to its tail. He was forced to back down when some allies deserted him. He obtained a papal dispensation to marry his brother's widow, Margaret Douglas, Fair Maid of Galloway, in order to keep the family estates together. It is not entirely clear that this marriage ever took place, but it was certainly planned. He was involved in intrigues with the English court, and in 1455 rebelled against James II once more.
Көтеріліс және Англияға жер аударылу
Осы арада Дуглас әулетінің "Қызыл Дугластар" деп белгілі болған тағы бір тармағы маңызға ие болды. Джордж Дуглас, 4-ші Ангус графы, Дуглас графының бірінші графының шөбересі, корольге қарсы Дуглас графына қарсы тұрды. Басты одақтастары тағы да оны тастап кеткен Дуглас Англияға қашып кетті, ал оның үш інісі – Хью Дуглас, Ормонд графы, Арчибальд Дуглас, Морей графы және Джон Дуглас, Балвени лорды – Эск өзенінің жанындағы Лангхолм маңындағы Аркинхолм шайқасында жеңіліске ұшырады, бұл шайқасты Ангус өткізген болуы мүмкін. Морей қаза тапты, Ормонд тұтқынға алынып, өлім жазасына кесілді, ал Балвени Англияға қашып құтылды. Олардың соңғы бекінісі – Галлоуэйдегі Трейв қамалы құлады. 1455 жылы Джеймс Дуглас мемлекеттік қылмыс жасады деп айыпталып, оның жерлері мен мүліктері коронаға қайтарылды. Дугластардың жерлері олардың қарсыластары арасында бөлісті, ал Дуглас иелігі Қызыл Дуглас, 4-ші Ангус графына бұйырды. Англиядан Дуглас графы Шотландияның Джеймс III-ге қарсы құйрық сөздерін жалғастырды; 1461 жылы Эдуард IV оны Ардторништегі батыс таулы аймақтармен одақ құру үшін, тоғыз жасар ханның Англияға патшалығын беру мақсатында келіссөздер жүргізуге жұмысқа алды. Кейін ол "Жартер" орденінің рыцары атанды. Оның мемлекеттік қылмыс жасады деген айыптамадан кейін оның бірінші әйелі одан ажырасты (егер олар некеде болған болса), сондықтан ол Ексетердің 2-ші герцогы Джон Холландтың қызы Энн Холландқа қайта үйленді.
Meanwhile, another branch of the Douglas family, known as the Red Douglases, had risen into importance, and George Douglas, 4th Earl of Angus, great grandson of the first earl of Douglas, took sides with the king against the Earl of Douglas. Douglas, again deserted by his chief allies, fled to England, and his three younger brothers, Hugh Douglas, Earl of Ormonde, Archibald Douglas, Earl of Moray, and John Douglas, Lord of Balvenie, were defeated at the Battle of Arkinholm, near Langholm on the Esk, possibly by Angus. Moray was killed, Ormonde taken prisoner and executed, and Balvenie escaped to England. Their last stronghold, Threave Castle in Galloway, fell. James Douglas was attainted in 1455, and his lands and estates were forfeit to the crown. The lands of the Douglases were divided among their rivals, the lordship of Douglas falling to the Red Douglas 4th earl of Angus. From England, the Earl of Douglas continued to intrigue against James III of Scotland; he was employed by Edward IV in 1461 to negotiate a league at Ardtornish with the western highlanders to take the nine year old's kingdom for England. At some point he was made a Knight of the Garter. Following his attainder his first wife divorced him (if they ever married) so he married again to Anne Holland, daughter of John Holland, 2nd Duke of Exeter.
Тұтқындалу және өлім
1484 жылы ол Лохмабен жәрмеңкесіндегі шайқаста тұтқынға алынып, Линдорес аббаттығына жер аударылды, онда 1491 жылы немесе одан кейін қайтыс болды.
In 1484 he was taken prisoner at the battle of Lochmaben Fair, and was relegated to Lindores Abbey, where he died in or after 1491.