Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиядағы арал
Island in Italy
Сан-Джулио аралы немесе Сент-Джулиус аралы – Италияның солтүстік-батысындағы Пьемонт аймағындағы Орта көліндегі жалғыз арал. Аралдағы ең танымал ғимарат – Сан-Джулио базиликасы, оның жанында монументалды ескі семинария (1840 жылдар) орналасқан. 1976 жылдан бері ол бенедиктин монастыріне айналдырылған.
San Giulio Island or St. Julius Island is the only island within Lake Orta in Piedmont, northwestern Italy. The most famous building on the island is the Basilica di San Giulio close to which is the monumental old seminary (1840s). Since 1976 it has been transformed into a Benedictine monastery.
География
Арал солтүстік-оңтүстікке қарай ұзын, ал шығыс-батысқа қарай кең. Орта Сан-Джулио көл жағалауындағы ауылдың батысында орналасқан кішкентай аралда өте әдемі ғимараттар бар, және оның аты IV ғасырдың екінші жартысында өмір сүрген жергілікті әулие (Новаралық Юлий) есімімен байланысты. Сан-Джулио шіркеуі, Кастелланца, Варезе, Солтүстік Италияда орналасқан және аралдың атына байланысты аталған. Аралда тұрақты түрде аздаған отбасылар тұрады, ал ең маңызды тарихи ғимараттар – Сан-Джулио базиликасы және Маттер-Экклесиае аббаттығы. Аралдағы үйлердің көп бөлігі демалысқа арналған немесе екінші үйлер болып табылады.
The island is long (north/south) and is wide (east/west). The little island, just west of the lakeshore village of Orta San Giulio, has very picturesque buildings and takes its name from a local patron saint (Julius of Novara), who lived in the second half of the 4th century. The Church of San Giulio, Castellanza, which is located in Castellanza, Varese, northern Italy, was named after the island. The island is inhabited permanently by few families and the most historically relevant buildings are the Basilica di San Giulio and the Mater Ecclesiae Abbey. Most of the houses on the island are holiday houses or second houses.
Тарих
Адамның бұл жердегі қоныстануы неолит және темір дәуіріне дейін жетеді. Новаралық Юлийдің өмірбаянындағы аңызға сәйкес, римдік кезеңде арал тасталып қалған. Дегенмен, арал христиан діні пайда болғанға дейін мәдени орталық болған болуы мүмкін. Бұл Новаралық Юлийдің осы жерде алғашқы шіркеуді салуды шешкенін түсіндіреді. V ғасырда аралда шағын шапель (оратория) салынды, бәлкім, онда қайтыс болған жақсы хабаршы әулие Юлиусқа арналып. Дәстүр бойынша, Новараның жетінші епископы Онорато аралдың стратегиялық орналасуын Семпионнан күтілетін жауға қарсы қорғаныс бекінісі ретінде мойындады. Археологиялық қазбалар нәтижесінде VI ғасырда жаңа, үлкен шіркеудің болғаны белгілі: Новара епископы Филакрий осы жерде жерленуге рұқсат сұрады. Соған сәйкес кезеңде аралдың ортасында сегізбұрышты ғимарат, мүмкін, баптистерия салынды. XI ғасырда Миландық Арнульф аралды «жаулап алуға келмейтін муниципалитет» деп сипаттады. Ломбард кезеңінде аралда қамал болған, ал Павел Диаконның айтуынша, герцог Мимульфо 590 жылы осында өмір сүрген және қайтыс болған. Төрт ғасырдан астам уақыт бойы арал туралы ешқандай мәлімет жоқ, бірақ 957 жылы Беренгар II ұлы Адалбертпен бірге осы жерге қашып келгені айтылады. Лиудольф оларды қоршап алды, ал Беренгар II жеңіліске ұшырады; бірақ Лиудольфтің қазасынан кейін Беренгар 961 жылы Ұлы Оттон Павияны бағындырғанға дейін билікті қайта алды. Беренгар Сан-Лео қамалына қайтты, ал оның әйелі Вилла Павия сарайындағы барлық қазынаны алып, аралға келді. Қоршауға дайындалып, ол бекіністі күшейтті, оның биік қабырғалары «Королева Вилланың қабырғалары» деп аталды. Қоршау 962 жылдың мамыр айында басталды және екі айға созылды. Вилланы жеңгеннен кейін Отто II қазынаны тартып алды, бірақ королеваны күйеуімен Сан-Леода қайта қосуға рұқсат берді. Діни реформатор Вильгельм Вольпано (Дижонның әулие Вильгельмі) 962 жылы аралдағы бекінілген қамалда дүниеге келді. Арал Фредерик Барбароссаға анасы арқылы, саксон және бавариялық императорлардың мұрагері ретінде тиесілі болды. XII ғасырда жаңа романдық базилика салынды, ол бұрынғы ғимаратты біршама өзгертті. XVIII ғасырда Новара аймағы Сардиния Корольдігінің билігіне көшті және 1767 жылдың қыркүйегінде Ривьера ди Сан Джулио тұрғындары аралдағы Епископ сарайында патшаға адалдық серт берді. Новара епископтары 1817 жылға дейін «Сан-Джулио және д'Орта князьдары» деген атағымен аумақтағы әкімшілік рөлін сақтап келді, ал 1819 жылы олардың жеңілдіктерінен айырылды. 1841 жылы ортағасырлық қамал жаңа епископ семинариясының құрылысына орын беру үшін бұзылды. Аралдың периметрі бойынша жаяуларға арналған жол салынған. Үйлердің бірі атақты итальяндық аспап жасаушы Чезаре Аугусти Таллонеге тиесілі болды. Жол бойында тыныштық пен медитация туралы афоризмдер кездеседі.
The human presence dates back to the Neolithic and the Iron Age. According to the legend of Julius of Novara's life, during the Roman period the island was abandoned. It is possible, though, that the island was a pre Christian cultural centre. This would explain why Julius of Novara decided to build here the first church. In the 5th century, a small chapel (oratory) was erected on the island, probably to commemorate the evangelizer Saint Julius, who had died there. According to the tradition, Onorato, 7th bishop of Novara, acknowledged the strategic position of the island as difensive bulwark against a possible invader from the Sempione. From archaeological finds, it is known that a new, larger church already existed in the 6th century: here Filacrio, the bishop of Novara, asked to be buried. Around the same time, an octagonal building probably a baptistery was erected in the middle of the island. In the XI century the island was described by Arnulf of Milan as inexpugnabile municipium. In the Lombard period the island had a fortress and, according to Paul the Deacon, Duke Mimulfo lived and died here in 590. For more than four centuries there is no mention of the island, but it is mentioned in 957 when Berengar II escaped here with his son Adalbert. They were besieged by Liudolf and Berengar II was defeated; but with the death of Liudolf, Berengar regained control until the conquest of Pavia by Otto the Great in 961. Berengar withdrew to the Fortress of San Leo, while his wife Willa withdrew to the island bringing with herself all the treasures in the palace of Pavia. Waiting for a siege, she improved the fortifications, whose large walls were called "Queen Willa's walls" The siege began in May 962 and it lasted two months. After defeating Willa, Otto II seized the treasures, but let the queen reunite with her husband in San Leo. The religious reformer William of Volpiano (Saint William of Dijon) was born on the island in 962, in the fortified castle located on the island. The island was inherited by Frederick Barbarossa through his mother, heiress to Saxon and Bavarian emperors. In the 12th century, a new romanesque basilica was built, thus altering the previous one to some extent. During the XVIII century the Novara area passed under the rule of the Kingdom of Sardinia and in September 1767 the inhabitants of the Riviera di San Giulio pledged alliance to the king in the Bishop's Palace on the island. Novara bishops kept their administrative role on the territory with the title of "Principi di San Giulio e d'Orta" until 1817, losing definitely their privileges in 1819. in 1841 the medieval castle was destroyed to make way for the new bishop seminary. A pedestrian road runs along the perimeter of the island. One of the houses belonged to Cesare Augusti Tallone, a famous Italian luthier. Along the road aphorisms about silence and meditation can be found.