Кіріспе

Италиялық композитор Риккардо Эухенио Дриго (ru. Риккардо Эудженьо Дриго) (30 маусым 1846 – 1 қазан 1930) – итальяндық балет музыкасы мен итальяндық опера композиторы, театр дирижеры және пианист. Дриго ең көп танылғаны – Санкт-Петербург императорлық балетінің ұзақ жылғы капельмейстері және музыка директоры қызметін атқарғандығы. Ол хореографтар Мариус Петипа мен Лев Ивановтың жаңа туындылары мен қайта қойылымдары үшін музыка жазды. Дриго сонымен қатар Императорлық Мариинский театры оркестрінің итальяндық опералық қойылымдарының оркестр шефі болып қызмет етті. Санкт-Петербургтағы қызмет кезеңінде Дриго патша сахнасында қойылған барлық балет пен итальяндық операның премьераларын және тұрақты қойылымдарын жүргізді. Дриго балетке арналған толық көлемді жаңа композицияларымен, сондай-ақ бұрыннан бар туындыларға қосымша жазылған үлкен музыкалық каталогымен де белгілі. Дриго бұрыннан бар ноталарды өңдеуімен де танымал, мысалы, Пётр Ильич Чайковскийдің «Лебеді көлі» партитурасының 1895 жылғы нұсқасы. Дригоның музыкасына қойылған көптеген шығармалар бүгінге дейін орындалып келеді және классикалық балет репертуарының маңызды бөлігі саналады.

Өмір

Риккардо Эухенио Дриго 1846 жылдың 30 маусымында Италияның Падуа қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Сильвио Дриго – заңгер, ал анасы, асыл текті Лупати, саясатқа белсенді қатысқан. Дриго отбасында музыкамен айналысқан ешкім болмаған, бірақ ол бес жасында отбасының досы, венгр Антонио Йориштен алғашқы фортепиано сабақтарын алды. Дриго тез дамып, жасөспірім шағында жергілікті деңгейде танымал пианист атанды. Әкесі кейін Дригоға беделді Венеция консерваториясына оқуға рұқсат берді, онда ол Гаэтано Доницеттидің шәкірті Антонио Буззолладан сабақ алды. Дриго алғашқы шығармаларын жасөспірім кезінде жазды, олар көбінесе романстар мен вальстерден тұрды. 1862 жылы оған Падуадағы жергілікті әуесқойлар оркестрімен бірнеше шығармасын орындауға мүмкіндік берілді. Осы қойылым арқылы жас Дриго дирижерлікке қызығушылық таныта бастады. Дриго опера театрындағы алғашқы лауазымын 1866 жылы Падуадағы Гарибальди театрында репетитор-пианист және нота көшіруші болып бастады. Театр дирижері ретінде алғашқы маңызды мүмкіндігі 1867 жылы туды, Гарибальди театрының капельмейстері Константино Далл'Аргиннің «I Due Orsi» («Екі аю») операсының премьерасы алдында ауырып қалғанда. Концертмейстер орындаудан бас тартқан соң, ол репетитор-пианист партитураны жақсы білетіні үшін Дригоны ұсынды. Дригоның дирижерлігі сәтті аяқталды және ол көп ұзамай екінші капельмейстер болып тағайындалды. 1878 жылы Падуадағы опера маусымында Санкт-Петербург императорлық театрларының директоры, барон Карл Карлович Кистер, Дриго дирижерлік еткен Доницеттидің «Лелисир д'аморе» операсын тамашалады. Кистер Дригоның нотасыз дирижерлік талантына қатты таң қалды. Содан кейін Дриго Кистерге өзінің бірнеше шығармаларын ұсынды, осыдан кейін Кистер Дригоға Санкт-Петербург императорлық итальян операсын дирижерлеу үшін алты айлық келісімшарт жасады.

Ресей

Санкт-Петербургке келгеннен кейін дерлік бірден Дриго сол кезде Мариинский театрында сахналаған Императорлық итальян операсының барлық репертуарын дирижерлік етті. Ол басшылыққа зор әсер етті, Вердидің "Аидасы" мен "Un ballo in maschera" сияқты операларын жатқа біліп дирижерлік жасады. Императорлық Ресейде барлық театрлық қойылымдар туралы газеттерде толыққанды мәлімет беру қалыпты жағдай болған, ал Дригоның қойылымдары әрқашан мақтаумен жарияланды. "Бұл жас мырза ұзаққа осында қалады" деп бір газет тілшісі Дриго дирижерлік еткен операны көргеннен кейін жазды.

Композитор және дирижер

Император Александр III 1884 жылы орыс опереттасын нығайту үшін Императорлық итальяндық операны таратып жіберді. Бұл Дригоны, компанияның капельмейстерін, лауазымсыз қалдырды. 1886 жылы Санкт-Петербург Императорлық балетінің капельмейстері Алексей Папков отыз төрт жыл қызметтен кейін зейнетке шықты, компанияны бас дирижерсіз қалдырды. Дриго 1886-1887 жылғы маусымның басталғанға дейін балет дирижері лауазымын иеленді және 1886 жылдың 7 қазанында [ескі стиль бойынша 25 қыркүйек] «Фараонның қызы» ескі балетінің қойылымымен балет дирижері ретінде дебют жасады. Бұл балеттің музыкасы Цезаре Пугниге тиесілі болды және Императорлық балет репертуарындағы ең танымал туынды еді. Қойылымды император мен императрица Мария Федоровна да тамашалады. Император Дригоның дирижерлік шеберлігіне қатты әсерленді, сондықтан соңғы қосымшадан кейін дирижерге тұрғылықты қол шапалақтады және залдың қалған бөлігіне де солай істеуге бұйрық берді. Императорлық театрдың балет музыкасының ресми композиторы, австриялық Людвиг Минкус 1886 жылы лауазымынан кетті. Санкт-Петербург Императорлық театрларының директоры Иван Всеволожский жаңа қойылымдар үшін музыканы әртараптандыру мақсатында штаттық балет композиторы лауазымын жойды. Дриго композитор ретінде танымал болғандықтан, Всеволожский оны капельмейстер және музыка директоры қызметіне тағайындады. Бұл лауазым Дригодан балетмейстердің сұрауы бойынша штаттық композитордың барлық міндеттерін орындауды талап етті, атап айтқанда, партитураларды бейімдеу және түзету. Императорлық театрдың танымал балетмейстері, француз Мариус Петипа 1886 жылы Италиядан келген балерина Вирджиния Зуччи үшін Жюль Перроның 1841 жылғы романтикалық шедеврі «Эсмеральда» балетін қайта қойды. Қайта қоюға Дриго Чезаре Пуньидің ескі партитурасын жаңарту міндеті жүктелді. Дригоға балерина Зуччидің актерлік дарынын көрсету үшін төрт бөлімнен тұратын Pas d'action шығару тапсырылды, сонымен қатар скрипка мен виолончельге виртуоздық сололар енгізілді. Скрипкаға арналған соло Императорлық театр оркестрінің бас скрипачисі Леопольд Ауер үшін арнайы жазылды. «Эсмеральда» балетінің қайта қойылымы 1886 жылдың 29 желтоқсанында [ескі стиль бойынша 17 желтоқсан] императорлық отбасының қатысуымен үлкен жетістікке ие болды. Дригоның Pas d'action қазірге дейін «Эсмеральда» балетінің бөлігі болып табылады және көбінесе толық көлемді балеттен «La Esmeralda Pas de Six» ретінде бөліп орындалады. «Эсмеральда» балетіндегі жұмысының табысты болуына байланысты режиссер Всеволожский Дригоға толық балетке музыка жазуға алғашқы тапсырмасын берді. Бұл «Құранды орман» («La Forêt enchantée») балеті болды, ол Дригоның алғашқы толық көлемді балеті ғана емес, сонымен қатар Императорлық театрдың жаңа тағайындалған екінші балетмейстері Лев Ивановтың хореографиялық дебюті болды. «Құранды орман» балеті Императорлық балет мектебінің жылдық бітіру спектаклі үшін қойылды, ал басты рөлдерді мектептің үздік түлектері сомдады. Бұл балеттің премьерасы 1887 жылдың 5 сәуірінде [ескі стиль бойынша 24 наурыз] мектеп театры сахнасында өтті, содан кейін Мариинский театры сахнасына көшірілді, онда ол 1887 жылдың 1 маусымында [ескі стиль бойынша 15 мамыр] итальяндық балерина Эмма Бессонның орындауында Ilka рөлінде көрсетілді. Ивановтың хореографиясы жақсы қабылдамағанымен, Дригоның музыкасы жоғары бағаланды. Санкт-Петербург газеті «The New Time» осы қойылым туралы жазды.

1888 жылы Мариус Петипа өзінің келесі балетін – ежелгі Рим империясында өтетін «La Vestale» балетін дайындады. Музыкасын музыкалық сыншы Михаил Иванов жазды, ол сол кезде балет үшін өте симфониялық музыка болып саналды. Бұл балет итальяндық Елена Корналба үшін қойылды, ол Петипадан өзінің соло партиялары үшін қосымша, көбірек билікке арналған музыка жазуын сұрады. «Құранды орман» балетін көргеннен кейін, ол Дригоның өзіне қажетті қосымша билерді жазуын сұрады. Дриго Корналба үшін L'echo (Эхо) деп аталатын екі қосымша вариация жазды, ол канон түрінде жазылды, сондай-ақ Valse mignonne (Сүйкімді вальс) балетін жазды. Дриго сонымен қатар Купидон кейіпкері үшін L'amour деп аталатын қосымша вариацияны және балерина Мария Горшенкова үшін вариация жазды. Осы шығармалардың үшеуі кейін жарық көрді.

Талисман

Елена Корналбаның басты рөлде ойнайтын келесі балетке жоспарлар жасалғанда, балерина Дригоның бүкіл музыкалық қойылымға жауапты композитор болуын сұрады. Бұл – «Ле Талисман» (Талисман) балеті, ол көктен түсіп, жердегі махаббаттың құмарлығына қарсы жүрегін сынап көретін индуистік қадірлі құдайшаның тарихын айтады. Балеттің тұсаукесері 1889 жылдың 6 ақпанында [ескі стиль бойынша 25 қаңтар 1889] Корналбаның арнайы қойылымы аясында өтті. Балеттің сәндік безендірілімі мен шабыттандырарлық хореографиялық эпизодтарына қарамастан, көрермендер мен сыншылар балеттің сюжетінің көңілсіз екенін мойындады. Дегенмен, Дригоның музыкасы замандас сыншылар тарапынан балет музыкасының шедеврі деп мақталып, жоғары бағаланды. Суретші Александр Бенуа өзінің естеліктерінде Дригоның музыкасына деген зор қуанышын айтты, ол Санкт-Петербург мемлекеттік университетінің жас студенті кезінде оған «қысқа ғашықтық сезімдерді» сыйлағанын жеткізді:

Келесі жылдары Дриго Мариус Петипадан және Лев Ивановтан ескі балеттерге қосымша вариациялар, пастар мен эпизодтық билерді қосу үшін бірнеше рет тапсырыс алды. 1919 жылы Дриго Ресейден кеткен кезде Санкт-Петербург императорлық театрларының репертуарындағы дерлік барлық балеттерде композитордың көптеген қосымша шығармалары орын алды. Дриго кейіннен өзінің естеліктерінде шамамен 80 мұндай шығарма жазғанын және олар үшін сирек қосымша төлем алғанын айтты. XIX ғасырдың соңында Петипа ескі балеттерді жиі қайта қоюды бастады, ал балетмейстер әрдайым Дригоны партитураларды қайта қарау және толықтыру үшін шақыратын. Дриго 1889 жылы Санкт-Петербургтің Гранд-Отельіне қоныстанды, ол келесі отыз жыл бойы оның үйіне айналды. Осы кезде Дриго Петипаның «Ұйқыдағы сұлу қыз» балетіне музыка жазып жатқан Пётр Ильич Чайковскиймен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Балеттің жалпы репетициясы алдында Дриго ауырып қалды және Чайковскийден оркестрді өзі басқаруға рұқсат сұрады. Дригоның таңғалуына орай, Чайковский оркестрді жүргізсе, оның партитурасын бұзатынын мәлімдеді, сондықтан Дриго, әлі де денсаулығы сыр берген күйінде, репетицияны жүргізуге келісті. Ұялшақ және сыртқа жабық Чайковский Дригоның ерекше дирижерлік шеберлігі үшін мәңгілік риза болды, әсіресе 1890 жылдың 3 қаңтарындағы премьерадан кейін. Дриго ақырында Мариинский театрында «Ұйқыдағы сұлу қыз» балетінің 300-ге жуық қойылымын жүргізді. Екі жылдан кейін Дриго 1892 жылдың 18 желтоқсанында Чайковскийдің келесі шығармасы – «Ақшамұрт жарушы» балетінің тұсаукесерін өткізді.

"Сырмалы флейта" және "Флораның оянуы"

Дриго 1893 жылы Императорлық балет мектебінің жылдық бітіру қойылымы үшін тағы бір музыка жазды. Бұл – "Сиырлы флейта" атты бір актілік балет болды, ол өте сиқырлы аспап туралы әңгімелеп берді. Осы аспапты ойнағанда, оның дыбысын естігендердің бәрі билеуге мәжбүр болатын. Балетті Лев Иванов сахналады, ал премьерасы 1893 жылғы 4 ақпанда [О.С. 23 қаңтар 1893] балет мектебінің театры сахнасында үлкен жетістікке ие болды. Орындаушылардың арасында жас Михаил Фокин де болды, ол Люк рөлін орындады. Студенттік қойылымның сәтті өтуіне байланысты "Сиырлы флейта" Мариинский театрына көшірілді, онда 1893 жылғы 23 сәуірде кеңейтілген қойылым түрінде ұсынылды. Дригоның музыкасы сыншылар тарапынан жоғары бағаланды:

Дригоның келесі музыкасы Петипаның "Флораның оянуы" (Le Réveil de Flore) балеті үшін жазылды. Бұл бір актілік, анкреондық балет, ол Петергоф сарайында Ұлы герцогиня Ксения Александровнаның Ұлы герцог Александр Михайловичке үйленуіне арналған мерекелік шаралар үшін арнайы қойылды. 1894 жылғы 6 тамыздағы премьера [О.С. 25 шілде 1894] – бүкіл Императорлық сарайдың қатысуымен өткен маңызды оқиға болды. "Флораның оянуы" балетіне жазған музыкасы үшін император Александр III Дригоға Әулие Анна орденін табыс етті. "Сиырлы флейта" балеті сияқты, "Флораның оянуы" да Мариинский театрының сахнасына көшірілді, онда ол алғаш рет 1894 жылғы 20 қаңтарда [О.С. 8 қаңтар 1894] қойылды. Балет көп ұзамай дәуірдің балериналарының сүйіктісіне айналды, олардың ішінде Матильда Кшессинска (Флораның басты рөлін жасаған), Тамара Карсавина және әсіресе Анна Павлова болды. Павлова әлемдік гастрольдерінде осы балеттің қысқартылған нұсқасын қойып жүрді.

Қасқыр көлі

1894 жылдың соңында Дриго Чайковскийдің "Лебеді көлі" қойылымының маңызды жаңа редакциясын дайындады, ол 1877 жылы Мәскеудің Императорлық Большой театрында сахналанған болатын. "Ұйықтаған сұлу" және "Жаңғақ бұзғыш" балеттерінің сәттілігінен кейін Санкт-Петербург театрларының директоры Иван Всеволожский балетті қайта қоюға қызығушылық танытты. Дриго кейін естеліктерінде былай деді:

Чайковский 1893 жылдың 6 қарашасында [ескі стиль бойынша 25 қазан] қайтыс болды, дәл сол кезде "Лебеді көлін" қайта қою жоспарлары іске асуға бастаған еді. Толық қойылымды қайта қою 1894–1895 жылдар маусымында Императорлық балет үшін жоспарланды, сахналық қоюды Мариус Петипа мен Лев Иванов жасады. Чайковскийдің інісі Модест Дригоға партитураны қайта қарауды тапсыруға келісім берді, композитор бұл жұмысты Петипаның нұсқауларына сәйкес орындады. Дриго өз естеліктерінде партитураны қайта қарауы туралы айтты:

Қайта қоюдың премьерасы 1895 жылдың 27 қаңтарында [ескі стиль бойынша 15 қаңтар] Мариинский театрында өтті, онда Prima ballerina assoluta Пьерина Легнани Одет/Одильдің екі рөлін сомдады. Дригоның Чайковскийдің партитурасының нұсқасы "Лебеді көлі" балетінің түпкілікті редакциясы болып саналады және бүкіл әлемдегі балет труппалары оны әлі де түрлі деңгейде пайдаланады. Дегенмен, Дригоның түзетулері орындалғанда оған көбінесе лайықты құрмет көрсетілмейді.

Ла Перл

Дригоның балетке арналған келесі шығармасы – "Ла Перле" (кейде орыс тілінде "Прелестная жемчужина" – "Сүйкімді Жемшұжын" деп аталады) атты әсемдемелі шығарма, ол Мәскеудегі Императорлық Большой театрында патша Николай II және императрица Александра Федоровнаның тәж киюіне арналған гала-концерт үшін жазылған. Балет 1896 жылдың 29 мамырында (ескі стиль бойынша 17 мамыр) Глинканың "Цар үшін өмір" операсынан кейін алғаш рет көрсетілді.

Арлекиннің миллиондаған

1899 жылы Петипа итальяндық комедия дель арте эпизодтарына негізделген балет сценарийі бойынша жұмыс істей бастады, оны ол «Арлекиннің миллиондары» (Les Millions d'Arlequin) деп атады. Балеттің тұңғыш көрсетілісі 1900 жылғы 23 ақпанда Эрмитаж Императорлық театрында өтті. Матильда Кшессинска Колумбина рөлінде, ал биші Георгий Кякшт Харлекин рөлінде ойнады. Көрермендердің арасында император, императрица және бүкіл Императорлық сарай өкілдері болды. Соңғы көшпелі сахнадан кейін, әдетте тыныш отыратын сарайлық жұртшылық зор қошаметке бөленді. Композитор перде алдына шыққанда, оны шулы қарсы алды, ал бірнеше ұлы князьдар музыкасы үшін құттықтауға асығысқанда бір-біріне шалысып, құлап жаздады. Дригоның музыкасына риза болған императрица Мариинский театрының сахнасында «Арлекиннің миллиондары» балетін қосымша екі рет көрсетуге бұйрық берді, алғашқысы 1900 жылғы 26 ақпанда [ескі стиль бойынша 13 ақпан 1900] өтті. Дригоның музыкалық шығармасын Циммерман баспасы фортепианоға арналған редакцияда шығару жоспарланғанда, Дригоның көптеген әріптестері композиторды шығармасын императрицаға арнауға шақырды. Дригоның өтініші Императорлық сарай министріне жіберілді, бұл Дригоның мінезі, өмір жолы және музыкасы Ресей императрицасына арнауға лайық екенін анықтау үшін комиссия құрылып, ұзақ хат алмасуға әкелді. Комиссия жауабы оң болды және арнау қабылданды.

Ресейдегі соңғы жылдары

1902 жылдың көктемінде Дриго мен Императорлық балет бишілерінің тобы Монте-Карло операсының директоры Рауль Гунсбургтің шақыруымен Монакода балет қойылымын жасады. Дриго, Альберт I князь жазған либреттоға сәйкес, «Лазур жағасы» (Француз Ривьерасы) деп аталатын балет дивертименті үшін музыка жазды. Балеттің тұңғыш көрсетілімі 1902 жылғы 30 наурызда Гарнье залында өтті, онда басты биші Ольга Преображенская өнер көрсетті. Дригоның соңғы толық ұзындығындағы балеттік партитурасы – Мариус Петипаның соңғы жұмысы, «Роза гүлінің және көбелектің романсы» (La Romance d'un Bouton de rose et d'un Papillon) атты фантастикалық туынды болды. Балеттің премьерасы 1904 жылғы 5 ақпанда Эрмитаж Император театрында [ескі стиль бойынша 23 қаңтар 1904] өтуге жоспарланған, бірақ кенеттен тоқтатылды, себебі ресми түрде орыс-жапон соғысының басталуы айтылды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Дриго туған Италиясында демалып жүрді, бұл оған екі жылға жуық Ресейге оралуға мүмкіндік бермеді. Петроградқа келгеннен кейін ол көп ұзамай жаңадан құрылған Кеңес үкіметі кеңсесіне айналған Гранд-отельдегі үйінен шығарылды. Бір кезде Дриго итальяндық эмигранттар тобымен бірге лагерьте өте қиын жағдайда өмір сүруге мәжбүр болды. Кейін ол естеліктерінде жақын досы және әріптесі Александр Глазуновпен бірге нан кезегінде сағаттап күткен, содан кейін қарда үйлеріне азық-түлікті санаулы сағаттар бойы тасыған суық кештерді еске алды. Бұрынғы Императорлық Мариинский театрына дирижер ретінде қайтып келгеннен кейін Дриго көрермендерден он бес минутқа созылған тұрған аплодисменттерге ие болды.

Дриго Италияға оралды

1919 жылы Дриго туған елі Италияға қайтарылды. Бұрынғы Императорлық Мариинский театрында өткен қоштасу галасы үшін балетмейстер Федор Лопухов Дриго мен Петипаның соңғы бірлескен жұмысы – La Romance d'un Bouton de rose et d'un Papillon балетін жаңадан қойды, Лопухов оны Le Conte du bouton (Роза бүршігінің әңгімесі) деген атпен сахналады. Галаның соңында әйгілі бас Федор Шаляпин итальян және орыс тілдерінде құрметпен қоштасу сөздерін айтты. 60 килограмм салмақты ғана алып кетуге рұқсат етілген Дриго барлық мүліктерін Ресейде қалдырды, тек өзінің қолжазба партитуралары жинағын ғана сақтап алды, оны Одесса және Константинополь арқылы Падуаға екі айлық сапарында жастық ретінде пайдаланды. 1920 жылы Дриго Падуадағы Гарибальди театрында капельмейстер қызметін қабылдады, онда ол көп жыл бұрын мансабын бастаған еді. 1926 жылы ол Падуадағы Верди театрының опера труппасы үшін «Флаффи Раффлз» комикалық операсын жазды, ал 1929 жылы Гарибальди театрында оның соңғы туындысы – «Il garofano bianco» (Ақ гвоздика) операсы қойылды. Өмірінің қалған бөлігін ол мессалар мен түрлі әндерді дирижерлік етіп, жазумен өткізді. Риккардо Дриго 1930 жылдың 1 қазанында 84 жасында туған жері Падуада дүниеден өтті. Бүгінде Падуада оның құрметіне Виа Риккардо Дриго деп аталған көше бар.

Опералар

Дон Педро ди Портогало. 25 шілде 1868, Падуадағы Teatro nuovo di Padova. "Ла Могли Рапита". 6 наурыз 1884 [Е.С. 22 ақпан 1884], Императорлық Мариинский театры. "Флаффи Раффлз". ? 1926, Театр Верди, Падуа. "Иль Гарафано Бьянко". ? 1929. Падуадағы Гарибальди театры.

Балеттер

Сиқырлы орман. Бір актідегі фантастикалық балет. Лев Ивановтың хореографиясы. 1887 жылғы 5 сәуірде [O. S. 1887 жылғы 24 наурыз], Императорлық балет мектебі. 15 мамыр 1887 [O. S. 3 мамыр 1887], Императорлық Мариинский театры. "Талисман". Төрт актідегі ұлы балет және пролог пен апотеозы бар жеті көрініс. Мариус Петипаның хореографиясы. 1889 жылғы 6 ақпан [O. S. 25 қаңтар 1889], Императорлық Мариинский театры. "Сылық флейта". Бір актідегі балет комедиясы. Лев Ивановтың хореографиясы. 4 ақпан 1893 [O. S. 23 қаңтар 1893], Императорлық балет мектебі. 1893 жылғы 23 сәуірде [O. S. 11 сәуір 1893], Императорлық Мариинский театры. "Флораның оянуы". Бір актідегі балет-анакреонтика. Мариус Петипаның хореографиясы. 8 тамыз 1894 [O. S. 28 шілде 1894], Петергофтың Императорлық театры. 6 тамыз 1894 [O. S. 25 шілде 1894]. 14 қаңтар 1895 [O. S. 2 қаңтар 1895], Императорлық Мариинский театры. "Жеміс". Бір актідегі балет-дивертисмент, апотеозы бар. Мариус Петипаның хореографиясы. 1896 жылғы 29 мамыр [O. S. 17 мамыр 1896], Мәскеудің Императорлық Большой театры. 15 ақпан 1898 [O. S. 3 ақпан 1898], Императорлық Мариинский театры. "Арлекиннің миллиондары" (сондай-ақ "Арлекинад"). Екі актідегі арлекинад. Мариус Петипаның хореографиясы. 1900 жылғы 23 ақпан [O. S. 10 ақпан 1900], Эрмитаждың Императорлық театры. 1900 жылғы 26 ақпан [O. S. 13 ақпан 1900], Императорлық Мариинский театры. "Қызыл гүлдің бүршігі мен көбелек туралы роман". Бір актідегі, екі көріністегі фантастикалық балет. Мариус Петипаның хореографиясы. 1904 жылғы 5 ақпанда [O. S. 23 қаңтар 1904] Эрмитаждың Императорлық театрында жоспарланған премьера болмады. Балет 1919 жылғы 16 сәуірде Мариинский театрында Дригоның қоштасу кешіне Александр Чехрыгин қойғанға дейін орындалмады.