Кіріспе

Бенгал аймағындағы Намасудра қауымы, бұрын Чандал деп аталған, Шығыс және Орталық Бенгалиядан шыққан Аварна бенгалдық индустар қауымы. "Чандал" немесе "Чандала" терминдері көбінесе қарапайым сөз ретінде есептеледі. Олар дәстүрлі түрде балық аулау және қайық жүргізумен айналысып, кейіннен егін шаруашылығымен шұғылданды. Олар төрт буындық ритуалдық варна жүйесінен тыс тұрды, сондықтан олар қоғамнан шеттетілді.

Этимология

Намасудра сөзінің этимологиясы он тоғызыншы ғасырға дейінгі бенгал әдебиетінде кеңінен талқыланбаған, ал оның пайда болу кезеңі де анықталмаған. Бірнеше теориялар ұсынылған, бірақ олардың ешқайсысына толық қолдау білдіретін жалпы консенсус жоқ.

Шығу тегі

Намасудра қауымы индуист қауымдарының көзінде "қолы тигілмейтін" қауым саналды. Олар дәстүрлі түрде балық аулаумен және туған жерлерінің батпақты саздақтарында қайық жүргізумен айналысты. Уақыт өте келе, батпақты жерлер ауыл шаруашылығына пайдаланылғанда, олар негізгі кәсіп ретінде егіншілікпен айналыса бастады. Олардың экономикалық жағдайы өте қиын болды және қарызға бату деңгейі жоғары еді.

Колониялық этнография

Герберт Хоуп Рисли сияқты отаршылдық этнографтар өз замандастары Чандалдардың Веда дәуірінде болған сол аттас тайпамен байланысты екенін айтқан. Алайда, қазіргі зерттеулер олардың пікірін түрлі себептермен жоққа шығарады, соның ішінде Шығыс Бенгалиядағы қазіргі қауымның негізгі қоныс аумағы брахмандық өркениеттің орталық аймағынан тыс жатқан, аймақтық мәтіндер оларды «ұстамаушылар» деп көрсетпеген, тіпті Бенгалияда «ұстамаушылық» қатаң сақталмаған. Бұдан өзге, қазіргі қауым тарихи тайпа сияқты қоғамның ең төменгі сатысында емес, ал олардың әлеуметтік статусы аймаққа қарай, әсіресе материалдық жағдайларына байланысты кең ауқымда өзгерген. Қазіргі қауымда он екіге жуық эндогамдық кіші касталар бар, олардың көпшілігі мүшелерінің кәсіби қызметтеріне байланысты қалыптасқан және әртүрлі әлеуметтік мәртебеге ие болған. Бірақ отаршылдық этнографтар бірнеше төмен дәрежелі кәсіби кіші касталарды аймақтық ерекшеліктерді ескермей, бір кастаға біріктіріп, барлық Намасудра Чандалдарына белгілі бір әлеуметтік ранг тағайындаған (Бернард Кохн бұл процесті кейіннен отаршылдық мәдениеттің «объективтенуі» деп сипаттаған) және бүкіл қауымды жалпыға бірдей жек көрілетін стереотипке енгізген. Қорыта айтқанда, Чандал термині бастапқыда ұқсас жек көрілетін әлеуметтік жағдайы бар түрлі эндогамдық қауымдарды білдіретін жалпылама атау болған, бірақ кейіннен каста атауына айналып, жақын арада Намасудралармен мағынасы бірдей қолданылатын болды.

Басқа көзқарастар

Нихарранжан Рэй, тарихшы, олардың дене ерекшеліктері тұрғысынан солтүстік Үндістан брахмандарымен жақын байланыста екеніне сенді, және былай деді: "Олар солтүстік Үндістан брахмандарымен бір туыс; тіпті солтүстік Үндістан брахмандары мен бенгалдық Намашудралар арасындағы байланыс, солтүстік Үндістан брахмандары мен бенгалдық брахмандар, Кайасталар және Вайдялар арасындағы байланыстан жақын".

Намасудраға ауысу

Бір ғана касталық топтың құрылуы Намасудра қозғалысының басталуына әкелді. Ол барлық кіші касталардың арасында төмен әлеуметтік статусының және қысымға ұшырауының ортақтығын атап өтті және оларды ортақ жау деп есептелетін жоғары касталы бхадралоктардың әлеуметтік билігіне қарсы тұруға шақырды, олар олардың жағдайын нашарлатуға негізінен жауапты болды. XVIII-XIX ғасырларда аймақта кең таралған либертариандық әлеуметтік ықпалдар Намасудраларға әлеуметтік қысымға қарсы күресуге үлкен серпін берді деп саналады. Исламнан кейін христиан діні (миссионерлердің көмегімен Намасудра аймақтарында кең таралған) оларға өзін-өзі құрметтеудің жаңа деңгейін сезінуге көмектесті. Бахти қозғалысының Сахаджия дәстүрімен үйлесетін және әлеуметтік жағдайы нашар адамдарды қоғамға қабылдауға тырысқан дәстүрлі емес түрлері де Намасудраларға басшылыққа алатын сенім ретінде әсер етті. Касталық (варналық) жүйені жоққа шығаруға тырысқан жергілікті әлеуметтік-діни қайраткерлер (Калачанд Видяланкар, Сахлал Пир, Кешаб Пагал және т.б.) Намасудра халқының көп бөлігіне үлкен әсер етті. Осылайша, Намасудралар Бенгалияның әлеуметтік құрылымында өзіндік орын табуға ұмтылды, онда касталық айырмашылық жойылды, бірақ индуист бхадралоктарының ешқайсысы осы секталармен өзін байланыстырмады, олар ерекше деп есептелді және кейіннен қоғамның басқа топтары тарапынан қабылданбады. 1870 жылдары Бакарганж және Фаридпурдың чандалдары касталық индуистерді (брахмандардан басқа) әлеуметтік наразылық нысаны ретінде бойкоттады, өйткені олардың жоғары касталы көршілері чандал басшысынан кешкі асқа шақыруды қабылдамады. Олар мемлекеттік түрмелерде қарапайым жұмыстарға чандалдарды жұмысқа алуды тоқтату туралы резолюция қабылдады. Сонымен қатар, осы талапқа бағынбаған әрбір чандалға қауымдық оқшауланумен қорқыту жасалды. Жергілікті билік құрылымын өзгертуге бағытталған бұл алғашқы көтеріліс үлкен жетістікке жетпеді, өйткені кедей чандалдар бірнеше айдан кейін бұрынғы жұмыс берушілеріне қайта оралуға мәжбүр болды, көбінесе одан да қиын жұмыс жағдайларын қабылдады. Әлеуметтік кемсітушілік жалғасты. Джоя Чаттерджи олар бұдан былай "әлеуметтік статусын жақсарту үшін үздіксіз күресіп келеді" дейді және кейіннен "құрметті 'Намасудра' атағы мен брахман мәртебесін" алды. Осы контексте олар чандалдардан Намасудраларға ауысты. 1891 жылы ресми санақта "Намасудра" термині "чандалдар" синонимі ретінде тіркелді, ал 1900 жылға қарай бұл термин үлкен әлеуметтік танымалдылыққа ие болды, өйткені қауым мүшелері жаңа идентичностьқа жабысып, чандалдардың бейнесінен алшақтауға тырысты. Бастапқы кезеңдерде әртүрлі кіші касталар арасындағы айырмашылықтарды жою және ынтымақты құру қозғалыстың басты мақсаттарының бірі болды. Бірте-бірте, XIX ғасырдың соңына қарай олар белгілі бір басшылары мен мақсаттары бар ұйымдасқан шаруалар қауымын құрды. Бұл қозғалыстар оларға өзін-өзі құрметтеу сезімін ұялатып, жоғары әлеуметтік мобильділікке ұмтылуға көмектесті. Олар бірте-бірте жоғары әлеуметтік статус талап етті, соның ішінде Каястха ұйымдастырған пуджаларға кіру құқығы және егілген дақылдың үштен екі бөлігін алу құқығы. Олар төмен касталы индуист және мұсылман жер иелеріне жұмыс істеуден бас тарта бастады, сондай-ақ жоғары касталы индуистерді бойкоттады. Жалпы алғанда, Сехара Бандиопадьяя касталық динамикада санскриттенудің айқын тақырыбын атап өтті. Ал Матуа сектасы, оны XIX ғасырдың соңында Шығыс Үндістандағы қауымның арасында Харичанд Тхакур құрды (содан кейін оның ұлы ұйымдастырды), Намасудра қауымдастығының сенім тұрғысынан бірігуіне үлкен рөл атқарды. Ол уағызшы-вайшнавтар отбасында дүниеге келген, ол рухани емші ретінде танымал болды, кейіннен ол өзінің Құдай болып қайта туғанын және қысымға ұшырағандардың құтқарылуын қамтамасыз ету міндеті бар екенін мәлімдеді. Бірте-бірте әлеуметтік иерархия идеясына және басқа да индуистік діни-мәдени аспектілерге (Гурубад, мантралар, жалған тәңірлерге табыну және т.б.) қарсы келетін культ қалыптасты. Оның орнына, қол сұғылмаушылық пен гендерлік кемсітушілікке қарсы әлеуметтік теңдік тақырыбы қойылды. Киртан мен намыстан ән салған әндер қауымның ортақ болмысын нығайтуға септігін тигізді. Секта әлеуметтік наразылықтарды ұйымдастыру мен таратуда маңызды рөл атқарғанмен, индуистік қоғамды толығымен құртуға тырысқан күш-жігер сәтсіз аяқталды және кеңінен қауым көп ұзамай санскриттену тақырыбына оралды, бірақ әлі де секттың басқа идеалдарына сүйенді.

Еркіндік қозғалысы

Колониялық Бенгалияда Намасудралар екінші ірі индуистік кастаны құрады. Олардың мүдделері 1905–1911 жылдардағы Свадеши кезеңінен бастап британдық үкіметке қарсы ұлтшыл саясатты ұстанатындардан өзгеше болды, сондықтан олар бұл қозғалысқа көп қатыспады. Бұл идеяны жоғары касталық бхадралок саясаткерлері жариялады, олар төменгі таптарға қамқорлық жасаған жоқ, бұл алшақтықты одан әрі кеңейтті. 1905 жылдың шілдесінде британ үкіметі Бенгалияны діни принцип бойынша бөлу туралы ұсынысты бекітті. Конгресс бұған қарсылық білдіріп, шетелдік тауарларды толық бойкоттауды талап етті, бірақ Намасудралар басқаша ойлады. 1906 жылы қауым басшыларының бірқатар қаулылары мен британдық билік органдарына ұсынылған көптеген мәлімдемелер олардың бөлу жоспарына толық қолдау білдіргенін көрсетті. Олар мұсылмандармен бірге халыққа басымдық жасайтын болашақ шығыс штатында тең құқықтар алуды үміттенеді. Осы мәселеде Бенгалияның бхадралок саясаткерлері бұрын ұлттың саясатында маңызды емес болған қауымнан алғашқы қарсылыққа тап болды. Свадеши басшылары Намасудра аймақтарында кеңінен саяхаттап, оларды қозғалысқа қосылуға көндіруге тырысты, ал сәтсіз болған жағдайда мектептер салу сияқты шаралармен пара беруге, қорқытуға және мәжбүрлеуге әрекет етті. Бірақ қауым басшылары, соның ішінде Гуручанд, жоғары таптың мүдделерін қорғайтын және әлеуметтік реформалар жоспары жоқ саяси қозғалысты қолдауға қарсы болды. Колониялық үкімет олардың әлеуметтік жағдайын жақсарту үшін білім беру жатақханалары, арнайы мектептер және т.б. құрылысы арқылы үлкен экономикалық көмек көрсетті, бұл қауымның тереңіне еніп үлгерді. Бұл ұлтшылдардың осы мәселелерге салқын қарауына және олардың қиындықтарында көмектеспеуіне қайшы болды. Намасудралар ұлтшыл саясатты қабылдамады, керісінше, басқа да ең төменгі касталармен бірге тәуелсіз әлеуметтік қозғалысын жалғастырды, олар жоғары касталардан тәуелсіздіктерін нығайта түсті және индуистік қоғам құрылымын бұрмалаумен қауіптендірді. Кейіннен ұлтшылдар, кем дегенде ауызша, ең төменгі касталардың мүддесімен бірігуге тырысты. Гандидің саяси аренаға келгеннен кейін, ұлтшыл саясат бүкіл халықты қамтып, біртіндеп бұқаралық қозғалысқа айналғанда, партиялар Намасудра мәселесі үшін кеңінен лоббилеуді бастады. Бұл 1913 жылы Колкаттада Намасудра қауымының студенттері үшін жатақхана құру кезінде көрінді, олар тұру орындарын табуда үлкен қиындықтарға тап болды. Анық айтқанда, ұлтшыл лоббилердің көп жылдық күш-жігері отаршыл үкіметті 1918 жылы бұл ұсынысты жүзеге асыруға көндіргенімен, отаршыл үкімет жалпы халықтың есіктің артында болып жатқан жағдайлар туралы білмеушілігін пайдаланып, қайырымдылық имиджін қалыптастырды. Бұл қауымды ұлтшыл мақсаттардан одан әрі алшақтатты. Осы оқиғалар басқа жағдайда да болды, онда ұлтшыл мақсаттар үшін жұмыс істеген және Бенгалияның әртүрлі аймақтарында Намасудра қауымы мен басқа да артта қалған касталар үшін 60-қа жуық мектеп ашқан Депрессивті сыныптар миссиясы қаражат тапшылығын жою үшін үкіметтік грантқа өтініш бергеннен кейін отаршыл үкіметтің агенті ретінде қабылдана бастады. Намасудра қауымы осы институционалдық өзгерістер туралы білмеді және Миссия жасаған барлық жақсы жұмыстар отаршыл үкіметке жатқызылды. Намасудралар "Үй билігі" қозғалысы кезінде ұлтшыл көзқарасқа қарсы агрессивті ұстаным ұстады. Олар бұл қозғалысты жоғарғы касталық басшылардың отаршыл үкімет оларға берген биліктің ең аз бөлігін тартып алу үшін жасаған жоспары ретінде қарастырды және Конгресс басшыларын ұйымдасқан касталардан шыққан дауысты адамдар тобы деп мәлімдеді, олар шындықтан алыс болды. Бенгалияның әртүрлі аймақтарынан демократиялық жолмен сайланған Намасудра делегаттарының жиналысы қауымның патшаға адал болатынын және Монтегю Челмсфорд реформаларын қолдайтынын, яғни билікті одан әрі бөлу билікті бірнеше адамның қолына қайта шоғырландыратынын және артта қалған касталардың ешқандай прогресіне әкелмейтінін мәлімдеді. Ұлтшылдар жаңа отандық мемлекетте теңдік, демократия және реформалар орнатуға уәде берді, бірақ қоғамда сенім тудырмады. 1917 жылы Конгресс сессиясында, басына түскен жағдай бойынша, барлық кемшіліктерді жою қажеттілігі, әділдік пен әділдікке баса назар аударған қаулы қабылданды. Бір Намасудра делегаты өзін-өзі басқару талабын қолдауға көндірілді, бірақ қоғам әдетте тек символикалық әрекеттерге көнбейді, ал делегатты кейіннен Конгресс марионеткасы деп сынға алды. 1920 жылдары бүкіл елде ұлтшылдық кеңінен тараған кезде, Ганди қоғамның төменгі қабаттарын Конгресс қатарына қосу үшін кеңінен үгіт-насихат жүргізді, бірақ Намасудра басымдығы бар аудандарда бұл әсер етпеді. Қозғалыс басшылары ұлтшылдықтың шағылысуын тұрақты түрде қабылдамады, олардың пікірінше, бұл бай жоғарғы касталық бхадралоктардың мүдделері үшін жасалған тағы бір құрал болды. Қауымның әлеуметтік және саяси жақсартуын қамтитын нақты күн тәртібін жоспарлап, британдық конфедерацияны қолдайтын қаулылар қабылданды және кейбір жерлерде Намасудралар Конгресске қарсы отаршыл үкіметке көмектесті. Отаршыл үкімет провинциялық қызметтерде төменгі касталар үшін квота енгізу арқылы қауымды одан әрі қанағаттандырды, осылайша жұмыс мүмкіндіктерін ұсынып, олардың лайықты өкілдігіне кепілдік берді. 1919 жылғы Үндістан үкімет актісі Бенгалия заңнамалық кеңесінің тағайындалған бейресми мүшелері арасында ең төменгі каста өкілінің болуын қарастырды. Ал Конгресс сөздік лоббилеуден және көлеңкедегі жұмыстан басқа ешқандай күш-жігер жұмсаған жоқ, ал олардың көптеген жұмыстары уақтылы болмады. 1920 жылғы Кхулна ашаршылығында отаршыл үкімет көмек көрсетуге тырысқанда, Конгресс толық ынтамен Ынтымақсыздыққа қатысып, қазалардың көбеюіне кінәлі деп айыпталды. 1922 және 1923 жылдарғы Бенгалия Намасудра конференциясы ұлтшыл көзқарасқа қарсы ұстанымды одан әрі күшейтті және қауымның әлеуметтік және саяси жақсартуын қамтитын нақты күн тәртібін жоспарлады. Гандидің әлеуметтік ұстанымдарына байланысты кейбір жақтастары болғанымен, оның көзқарастары басшылар үшін саяси перспективалар ұсынбады, олар мәртебе мен байлыққа жеңіл жол болды. Бірінші конференцияда ұлтшыл мақсаттарды, соның ішінде әйелдердің қайта үйленуін және шетелдік тауарларды бойкоттауды қолдаған үлкен көпшілік болды, бұл процедураны тоқтатуға мүмкіндік берді, бірақ екіншісінде маргиналды азшылыққа дейін азайды. Бірақ 1923 жылы сайлаулар өтті, Намасудра басшылығы қазіргі саясатқа қатысу үшін орташа сайлаушыларды жұмылдыруда тиімді болмады. Нәтижесінде олар тіпті Намасудра саны көп сайлау округтерінде де барлық орындарды жоғалтты. Бұл сонымен қатар қозғалыстағы жарықтардың дамуына байланысты болды, бұл әзірге біртұтас болған. Екі танымал Намасудра басшысы Сварадж партиясына адалдығын өзгерткенде және ұлтшыл бағытта бөлініс басталады. Ұлтшылдыққа қатысты тұрақты көзқарас, жылдар бойы британдық үкімет ұсынған пайдадан гөрі, жоғары касталардың қанаушылығына қарсы наразылықтың дауысына қатысты болды, біртіндеп құлдырап, жарықтар пайда бола бастады. Индуистік ынтымақтастық осыдан кейін төменгі касталардың бөлінуі британдықтар мен мұсылмандарға қарсы біртұтас оппозиция жасау жоспарларын қиындататынын түсінді және дін өзгеруі көбейіп, индуистердің санын азайтумен қауіптенді. Нәтижесінде, Үндістанның барлық индуистік Махасабхасы,...

Үндістанға көшіп келу

Байлар бірден Үндістанға көшіп келіп, мүліктерімен қолдаса, кедейлер қалып қойды. Шекхар Бандиопадхьяй Джиннаның баршаға теңдік уәдесіне қарамастан, олар көп ұзамай "шеттету процесіне" ұшырады, себебі мемлекет "саяси жүйені исламдастыруға" тырысты, ал жоғары касталы индустар Шығыс Бенгалияны тастап кетті. Қауымдық агитация енді төменгі касталы және "аутқасты" индустарға ғана бағытталды. Кейбір аудандардағы қанағаттандырмайтын экономикалық жағдай, жұмыс күшінің артық болуы және мұсылман жер иелерінің өз дінтастарын жұмысқа алуға бейімділігі де осы жағдайды ушықтырды. Бұлардың бәрі, жерді заңсыз басып алудан бастап, әйелдерді қоғамда қорлауға және елден кетуге тікелей түрткі беруге дейін, Намасудралардың арасында қауіпсіздік сезімін күшейтті. 1950 жылдың қаңтарынан бастап Намасудра шаруалары жаппай Үндістанға көшіп кетуге бел буды, бұл 1956 жылға дейін, ай сайын шамамен 10 000 қашқын кіріп тұрды. Екі жақ шекарасындағы өзбекшілік зорлық-зомбылық та осыған себеп болды. 1964 жылы Хазратбал төңкерісінен кейін тағы да жаппай көші-қон болды. 1952 жылдың маусым айындағы полиция хабарламасында "қашқынның 95 пайызы – Намасудралар" делінген.

Үндістандағы жағдай

1950 жылдан кейін келген Намасудра босқындарының көпшілігі өмір сүру құралы болмағандықтан, автоматты түрде егіншілер ретінде тіркеліп, ресми босқындар лагерлеріне жіберілді. Бірақ, кейбіреулері Надия, Басирхат және басқа да ауылдарда өздігінен қоныстанды. Соңғылары жергілікті мұсылмандармен жиі қақтығыстарға түсіп, жер мен мал іздеудегі шекаралық қауымдық бәсекелестіктерге қатысты. Олар жергілікті жоғары касталы индустармен де күресуге мәжбүр болды, бұл жағдайды одан да қиындатты. Босқындар лагерлеріне жіберілгендер айлар бойы еңбек етпей, тек аз ғана ақша және апталық рационмен қамтамасыз етілді. Олар лагерьтен шығуға, жұмыс іздеуге немесе босқындарға күдікпен қараған жергілікті тұрғындармен қарым-қатынас жасауға тыйым салынды. Содан кейін олар Бастухара Самити (босқындар қауымдастығы) және П.Р. Такурға жақын деп есептелген Рамендра Кишор Муллик, сондай-ақ Жоген Мандалдың оң қолы болған Манохар Рой сияқты көшбасшылардың басшылығымен лагерь әкімшілігіне қарсы түрлі формада наразылық білдіре бастады. Нәтижесінде, 1956 жылдың басында үкімет Орисса және Мадхья-Прадеш штаттарының тайпалық аймақтарындағы 78 000 шаршы километрлік суармасыз, қиын өңірде оларды қайта орналастыруға бағытталған Дандакаранья жобасын жариялады. Бұл жоба міндетті болды және босқындар лагерлері жабылуға тиіс еді. Кейбіреулері көршілес Ассам, Бихар, Орисса және Андаман аралдарына көшірілді. Бұл жобаларға қарсы наразылықтар туды және 1958 жылдың наурыз-сәуір айларында Біріккен Орталық Босқындар Кеңесі (ББКК) және Сара Бангла Бастухара Самити (ББСС) сияқты басқа босқындар ұйымдары саяси қолдаумен шамамен бір айға созылған сатьяграха науқанын ұйымдастырды, нәтижесінде 30 000 босқын тұтқындалды. Олардың көпшілігі лагерьдегі босқындар еді, ал 70 пайызы – намасудралар. Босқындар мәселесін шешуге бағытталған науқан ұйымдардың саяси партиялар үшін сайлау округтерін құру мақсатында босқындар базасын пайдалануға көбірек қызығушылық танытуына байланысты бірте-бірте қарқынын жоғалта бастады. 1965 жылға қарай 7 500 босқын отбасы күштеп осы жерге қоныстанды. Олардың таралуына байланысты, сол кезге дейін жергілікті географиялық жағдайларға байланысты біріккен қауым болған намасудралар, күшті наразылық қозғалыстарын ұйымдастыру қабілетін жоғалтты. Дандакаранья лагерлеріндегі жағдай өте нашар болды және босқындар тек жергілікті адивасилермен интеграцияға қана емес, сонымен қатар жемқор үкіметтік механизммен күресуге мәжбүр болды, бұл олардың тіршілік етуін одан да қиындатты. Бандиопадхьяй атап өткендей, намасудралар босқындар лагерлерінде тұрған кезде өздерінің касталық белгілілігін білдірмеді; олар баршасымен бірге босқындар деген ортақ табельге ие болды. Бұл далит қауымының көп бөлігінің өзіндік және тәуелсіз саяси дауысынан айырылуына әкелді. Бірақ, олар өздерін басқа касталардан ерекшелеу және бастапқы сәйкестігін сақтау үшін әртүрлі рәсімдерді қоса алғанда, белгілі бір шаралар қолданды.

Тахкурнагар

Бір кезде Конституциялық Ассамблеяға Конгресс қолдауымен сайланған және әлеуметтік реформаларды жақтаған, бірақ жоспарлы топтарға квота белгіленуіне қарсы болған белгілі Намасудра көшбасшысы Прамата Ранджан Тхакур, босқындар дағдарысы кезінде саяси және рухани лидер ретінде көзге шықты. Ол өзінің бабасы құрған Матуа Махасангханың (ММ) гуруы болды, сондықтан Намасудралардың арасында көптеген ізбасарлары болды. 1947 жылдың желтоқсанында ол Калькуттадан шамалы алыс, Солтүстік 24 Парганада Чандпара мен Гоборанга арасында жер учаскесін сатып алып, босқындарды қайта орталастыру мақсатындағы жобаны бастады. Осының нәтижесінде Такурнагар құрылды – Үндістандағы далиттердің өздері құрған алғашқы босқындар колониясы. Елді мекен көлемі ұлғайып, келесі он жылдың ішінде 50 мыңнан астам далит босқыны, басым көпшілігі намасудралар, олар үшін маңызды мәдени орталыққа айналған жерге қоныстанды.

Маричхапи қырғыны

Батыс Бенгалиядағы Конгресс үкіметі босқындар дағдарысы кезінде, қайта оралту мәселесіндегі позициясынан туындап, босқындарға қарсы көзқарасқа ие болды деп кеңінен қабылданады. Үндістан Коммунистік партиясы (Марксистік) (ҮКП(М)), басты оппозициялық партия ретінде, үкіметтің тарату саясатына қарсы шығып, Сундарбанның қоныссыз аралдарында босқындарды қайта оралтуды талап етті, осылайша Намасудра босқындары арасында қолдаушыларға ие болды. 1977 жылы ҮКП(М) билеуші партия болғаннан кейін, шамамен 150 000 босқын Дандакаранядан Батыс Бенгалияға оралды. Осы кезде экономиканың жағдайы нашар болды. Бірақ, шамамен 30 000 босқыннан тұратын топ Сандарбанға жасырын кіріп, Маричхапиде қоныс тепті, онда мектептер, денсаулық сақтау орталықтары және балық шаруашылығы сияқты нысандар құрылды. Үкімет бұл қонысты Орман заңдарындағы тұрақты қоныс салуға тыйым салуды бұзу деп жариялады және аймақтың экологиялық әртүрлілігін қорғау үшін оны тастауды талап етті. Оларды көндіруге келмейтін болғандықтан, 1979 жылдың 26 қаңтарынан бастап, жергілікті полиция үкіметтің тапсырысымен арал тұрғындарының үйлерін қирату, балық шаруашылығын, құдықтарды және т.б. жою, сондай-ақ аралды толығымен блокадалау сияқты қатаң шараларға көшті. Бұл баспасөзден күшті сынға ұшырады және Жоғарғы соттан тыйым салу бұйрығы келіп түсті. Қашып бара жатқан босқындардың қайықтары батырылып, жаппай оқ ату оқиғалары да болды, нәтижесінде келесі бірнеше күн ішінде көптеген адамдар қаза тапты. Ақырында, жергілікті полиция органдары мәселені толығымен шеше алмағандықтан, үкімет 1979 жылдың 14 мамырынан 16 мамырына дейінгі 48 сағат ішінде босқындарды күштеп эвакуациялауға бұйрық берді, бұл оқиға ғалымдар қауымдастығы тарапынан Маричхапи қырғыны деп аталды. Полицияның көптеген оқтарынан жүздей босқын қаза тапты, ал тағы да көптеген адамдар аштықтан, шаршаудан және басқа да себептерден көз жұмды. Жасырын салдамалы әскерлерді пайдалану және жаппай зорлаулар туралы да хабарлар тарады. Ешкімге қылмыстық айып тағылмады, ал Касталар және тайпалар жөніндегі комиссия өз жылдық есебінде Бенгалиядағы ең төменгі кастадағыларға қатысты қандай да бір зұлмат орын алғанын жоққа шығарды.

Қазіргі заманғы саясат және мәртебе

Матуа Махасангха ірі әлеуметтік-діни ұйымға айналды. Оның басты мақсаттарының бірі – шашырап кеткен Намасудра қауымын жұмылдыру және Тахурнагарды Намасудраның қайта жаңаруының жаңа мәдени және рухани орталығына айналдыру. 2010 жылы 100-120 мың отбасыға жататын 50 миллионға жуық мүшесі бар екенін мәлімдеді. Баруни мела – бұл сектаның ең маңызды мерекесі – кезінде бүкіл Үндістаннан миллиондаған ізбасарлар жыл сайынғы қажырлы сапар сияқты Тахурнагарға келіп жатыр. Қоғам мүшелері 1980 жылдан кейін жақсы нәтижелер көрсеткені хабарланды, бірақ білім беру және әлеуметтік прогреске қарамастан, ұзақ жылдар бойы саяси жағынан ықпалсыз қалды, бірақ саяси мүмкіндіктерді алу үшін басты саяси партиялармен белсенді келіссөздер жүргізіп келді. Бүкіл Үндістан Тринамул Конгресі (ММС желісін пайдалану арқылы, соның ішінде П.Р. Тхакурдың отбасы мүшелерін заң шығарушы жиналысының депутаттары етіп тағайындау) бұл топтың саясатта дербес беделге ие болуына қол жеткізді. ТМК 2011 жылғы штаттық сайлауда Матуа дауыстарын біріктіріп, Оңтүстік Бенгалиядағы жеңіске ықпал етті, ал бұл бірігу оның Оңтүстік Бенгалиядағы сайлау округтерінде шешуші жеңіске жетуіне себеп болды делінеді. БЖП 2019 жылғы Азаматтық (өзгеріс) заңы арқылы азаматтық беру уәдесі арқылы Намасудра қауымын Батыс Бенгалиядағы сайлаушылар базасына айналдырды.