Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі Николя де Стаэль (туған. ni. kɔ. la də stal;
French painter
Nicolas de Staël (ni. kɔ. la də stal;
Еңбек жолын бастауы
Ақырында ол Брюссельдің Корольдік көркем өнер академиясында әсемдеу және дизайнды, ал Санкт-Жилль академиясында сәулет өнерін (1932) оқыды. 1930 жылдары ол Еуропаны аралап, Парижде (1934) және Мароккода (1936) (онда ол өзінің серігі Жаннин Гиллумен танысты, ол да суретші болған және 1941–1942 жылдар аралығында оның кейбір суреттерінде бейнеленді) және Алжирде тұрды. 1936 жылы ол Брюссельдегі Дитрих және Компания галереясында Византия стиліндегі иконалар мен суреттерден алғашқы көрмесін ұйымдастырды. 1939 жылы ол Француз шетел легионына қосылып, 1941 жылы демобилизацияланды. 1940 жылы ол болашақ дилерінің бірі Жанна Бухермен танысты. 1944 жылы Парижде ол Жорж Бракпен танысып, дос болды, ал 1945 жылға қарай оның көрмелері оған сыншылардың құрметін әкелді. Дегенмен, уақыт қиын болды, және табыстар кеш келді, себебі Жаннин 1946 жылдың ақпан айында нашар тамақтанудан туған аурудан қайтыс болды.
He eventually studied decoration and design at the Brussels Académie Royale des Beaux Arts and architecture at the Académie de St Gilles (1932). In the 1930s, he traveled throughout Europe, lived in Paris (1934) and in Morocco (1936) (where he first met his companion Jeannine Guillou, also a painter and who would appear in some of his paintings from 1941–1942) and Algeria. In 1936 he had his first exhibition of Byzantine style icons and watercolors at the Galerie Dietrich et Cie, Brussels. He joined the French Foreign Legion in 1939 and was demobilized in 1941. Sometime in 1940 he met one of his future dealers, Jeanne Bucher. In Paris in 1944, he met and befriended Georges Braque, and by 1945 his exhibitions brought him critical fame. However times were difficult, and successes came too late, since Jeannine died in February 1946 from illness brought on by malnutrition.
Кәсіби жетістік
Де Сталь 1946 жылдың көктемінде Франсуаза Шапутонмен танысып, мамыр айында үйленді. 1946 жылдың қазан айында суретші Андре Ланскоймен (онымен 1944 жылы танысқан) достығының арқасында де Сталь Луи Карремен келісімшарт жасады, ол оның салған барлық картиналарын сатып алуға келісті. 1947 жылдың қаңтарында де Сталь отбасы танымалдылығының және сатылымның өсуіне байланысты үлкен жайға көшті. 1947 жылы ол көршілес американдық жеке өнер сатушы Теодор Шемппен достық қарым-қатынас орнатты. Де Стальдің Париждегі жаңа студиясы Жорж Брактың студиясына жақын орналасқан еді, және екеуі де жақсы дос болды. 1947 жылдың сәуір айында оның екінші қызы Лоренс дүниеге келді. 1948 жылдың сәуір айында оның ұлы Жером дүниеге келді, сондай-ақ сол жылы Парижде ол неміс суретшісі Джонни Фридлендермен ұзаққа созылған достық қарым-қатынас орнатты. Оның суреттері бүкіл әлемнің назарын аудара бастады. 1950 жылы ол Париждегі Galerie Jacques Dubourg галереясында жеке көрме ұйымдастырды, ал Шемпп де Стальдің суреттерін Нью-Йоркке таныстырып, өзінің Upper East Side пәтерінде жеке көрме өткізді. Ол бірнеше суреттерін маңызды коллекционерлерге, соның ішінде Дункан Филлипске сатты. 1950 жылдардың басында ол АҚШ-та және Англияда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 1950 жылы Лео Кастелли Нью-Йорктегі Сидни Дженнис галереясында оның суреттерін қоса алған топтық көрме ұйымдастырды. 1953 жылдың наурыз айында Нью-Йорктегі М. Кнодлер & Co. компаниясында өзінің алғашқы ресми жеке көрмесін өткізді. Көрме коммерциялық және сын тұрғысынан да сәтті болды. 1953 жылы ол Вашингтондағы Филлипс галереясында (қазіргі Филлипс коллекциясы) көрме өткізді, және олар оның тағы екі картинасын сатып алды. 1953 жылы АҚШ-қа сапармен де Сталь мен Франсуаза МоМА-ға, Пенсильвания штатының Мерион қаласындағы Барнс қорына және басқа да маңызды мекемелерге барып қайтты. Де Сталь Антиб қаласындағы 11 қабатты студиясының террасасынан секіріп өліп қалды. Ол 41 жаста болды. Николя де Сталь Монтруж зиратында жерленген.
De Staël met Françoise Chapouton in the spring of 1946, and they married in May. In October 1946 thanks to his friendship with artist André Lanskoy (whom he met in 1944) de Staël made a contract with Louis Carré who agreed to buy all the paintings that he produced. By January 1947 the de Staël family moved into larger quarters thanks to increased recognition and increased sales. In 1947 he befriended his neighbor American private art dealer Theodore Schempp. De Staël's new studio in Paris was close to Georges Braque's and the two painters became good friends. In April 1947 his second daughter Laurence was born. In April 1948 his son Jerome was born, also that same year in Paris he began a long friendship with German artist Johnny Friedlaender. His paintings began to attract attention worldwide. In 1950 he had a one man exhibition at the Galerie Jacques Dubourg in Paris and Schempp introduced de Staël's paintings to New York, with a private exhibition at his Upper East Side apartment. He sold several paintings to important collectors including Duncan Phillips of the Phillips Collection. He had considerable success in the United States, and England in the early 1950s. In 1950 Leo Castelli organized a group exhibition at the Sidney Janis Gallery in New York City that included him. In March 1953, he had his first official one man exhibition at M. Knoedler & Co. in New York City. The show was both a commercial and critical success. In 1953 he had an exhibition at the Phillips Gallery in Washington DC, (known today as The Phillips Collection in Washington DC) and they acquired two more of his canvasses. Visiting the United States in 1953 de Staël and Francoise visited MoMA, the Barnes Foundation in Merion, Pennsylvania and various other important institutions. de Staël leapt to his death from his eleventh story studio terrace, in Antibes. He was 41 years old. Nicolas de Staël is buried at the Montrouge Cemetery.
Мұра
Де Стаэльдің суретшілік жолы шамамен 15 жылға созылды (1940 жылдан бастап) және ол мыңнан астам картина жазды. Оның туындыларында Густав Курбе, Поль Сезанн, Анри Матисс, Пабло Пикассо (особо Пикассоның көгілдір және қызғылт кезеңдері), Жорж Брак, Фернан Леже және Шайм Сутин, сондай-ақ голланд суретшілері Рембрандт, Вермеер және Геркулес Сегерс әсері көрінеді. 1940 жылдары бейнелеу өнеріне бет бұрып (әсіресе пейзаждар, бірақ сонымен қатар натюрморттар мен портреттер), де Стаэль абстракцияға қарай жылдам ілгеріледі. Ол өзінің ерекше және абстрактілі стилін қалыптастырды, ол сол кездегі американдық абстрактілі экспрессионизмі мен француз тахизмімен салыстыруға болатын, бірақ олардың тәуелсіз дамыды. Оның картиналарында көбінесе сурет бетінде бір-бірімен күрескендей көрінетін түсті жалақтар кездеседі. Осыған орай, жас француз және американ суретшілерінің көрмесінде Ротконың картинасы Николя де Стаэльдің туындысымен жұптастырылғанда, Ротко 1952 жылы Уильям Сейтцке: «Жалақтарға қарсы жалақтар. Екеуі де «ж» әрпімен басталады. Салыстыру дұрыс емес!» деді. Де Стаэльдің өзінің айтуынша, ол «абстракцияға» жүгінуіне себеп, ол «бір затты дәл келтіріп салудың қиындығын сезінді, себебі ол кез келген бір заттың ішінде қатар өмір сүретін шексіз көптеген нысандармен бетпе-бет келгенде ұятты жағдайға түсті». Де Стаэльдің жұмысы соғыстан кейінгі өнер әлемінде тез танылды және ол 1950 жылдардың ең ықпалды суретшілерінің біріне айналды. Бірақ ол кейінгі туындыларында абстракциядан алыстап, көбірек «француздық» лирикалық стильді іздеді, өмірінің соңында бейнелеуге қайта оралды (теңіз пейзаждары, футболшылар, джаз музыканттары, шағалалар). Оның 1950 жылдардың басында бейнелеуге оралуы американдық Бей аймағының фигуративтік қозғалысы үшін маңызды үлгі болды, себебі көптеген абстрактілі суретшілер де осыған ұқсас қадам жасады; 1950 жылдардың ортасында бейнелеуге оралып, одан әрі дамыды. Оның сурет салу стиліне қалың импасто тән, ол қылқалам мен палитра пышағының іздерін сақтайды, сонымен қатар түстің көптеген аймақтарға бөлінуі (әсіресе көк, қызыл және ақ түстер) байқалады. Оның ең танымал соңғы туындылары – жағажайлар мен пейзаждар, олардың басым бөлігі аспан мен жарық әсерінен тұрады. Де Стаэльдің көптеген соңғы жұмыстары, әсіресе 1950 жылдардың ортасындағы оның сұйылтылған майлы бояумен жазылған абстрактілі пейзаждары, 1960 және 1970 жылдардағы түсті өріс кескіндемесі мен лирикалық абстракцияны болжады. Николя де Стаэльдің соңғы картиналарындағы батыл және жарқын түстер одан кейінгі заманауи сурет өнерінің бағытын анықтады, соның ішінде 1960 жылдардың поп-арты. Француз жаңа толқынының режиссері Жан-Люк Годар де Стаэльдің өзінің сүйікті суретшісі екенін айтты және оның «Пьерро Ле Фу» фильміндегі негізгі түстерді қолдану де Стаэльдің туындыларынан күшті әсер алды. Де Стаэльдің 1955 жылғы «Форт д'Антиб» картинасы 1988 жылы «Moody Blues» тобының «Sur la Mer» альбомының мұқабасы ретінде пайдаланылды.
De Staël's painting career spans roughly 15 years (from 1940) and produced more than a thousand paintings. His work shows the influence of Gustave Courbet, Paul Cézanne, Henri Matisse, Pablo Picasso (especially Picasso in his Blue and Rose periods), Georges Braque, Fernand Léger and Chaïm Soutine, as well as of the Dutch masters Rembrandt, Vermeer and Hercules Seghers. During the 1940s and beginning in representation (especially landscapes, but also still lifes, and portraits), de Staël moved further and further toward abstraction. Evolving his own highly distinctive and abstract style, which bears comparison with the near contemporary American Abstract Expressionist movement, and French Tachisme, but which he developed independently of them. Typically his paintings contained block like slabs of colour, emerging as if struggling against one another across the surface of the image. Accordingly, when a Rothko painting was paired with one by Nicolas de Staël in the show of young French and American painters, Rothko commented to William Seitz (in 1952): "Blobs vs. blocks. They both begin with ‘b.‘ Comparisons are false!"". In fact, according to de Staël himself, he turned to his "abstracting" because he "found it awkward to paint an object as a likeness because of the awkwardness I felt when faced[!] with the infinite multitude of coexisting objects in any single object". De Staël's work was quickly recognized within the post war art world, and he became one of the most influential artists of the 1950s. However, he moved away from abstraction in his later paintings, seeking a more "French" lyrical style, returning to representation (seascapes, footballers, jazz musicians, seagulls) at the end of his life. His return to imagery during the early 1950s can be seen as an influential precedent for the American Bay Area Figurative Movement, as many of those abstract painters made a similar move; returning to imagery during the mid 1950s. His painting style is characterized by a thick impasto showing traces of the brush and the palette knife, and by a division of the canvas into numerous zones of color (especially blues, reds and whites). His most well known late paintings of beaches and landscapes are dominated by the sky and effects of light. Much of de Staël's late work—in particular his thinned and diluted oil on canvas abstract landscapes of the mid 1950s—predicts Color field painting and Lyrical Abstraction of the 1960s and 1970s. Nicolas de Staël's bold and intensely vivid color in his last paintings predict the direction of much of contemporary painting that came after him including Pop Art of the 1960s. The French New Wave filmmaker Jean Luc Godard has stated that de Staël is his favorite painter, and the use of primary colors in his film Pierrot Le Fou was strongly influenced by de Staël's work. De Staël's 1955 painting Le Fort d'Antibes was used as the cover for the Moody Blues' 1988 album Sur la Mer.