Кіріспе

Байланыс ұшқышы – Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ әскери қызметшісі, қанатының ортасында "L" әрпі бар. Олар жеңіл, бір қозғалтқышты байланыс ұшақтарын ұштырды. Көптеген әскери авиация студенттері де олардың қатарында болды, олар алғашқы дербес ұшуын аяқтағаннан кейін негізгі жауынгерлік дайындықтан шығып, байланыс ұшқышы болу мүмкіндігіне ие болды. Ұшу оқытуы шамамен 60 сағатқа созылды және қысқа жолға қону мен кедергілерден ұшып көтерілу, төмен биіктікте навигация, алғашқы медициналық көмек, күндізгі және түнгі барлау, әуеден фотосуретке түсіру және ұшақты күтіп жөндеу сияқты процедураларға баса назар аударды. Қолдарында тек .45 калибрлі пистолет немесе .30 калибрлі мылтық болған (басқа қарулары болмаған), олар 28 эскадрильяда дөңгелектер, шаңғылар немесе поплавоктармен жабдықталған ұшақтарда төмен және баяу ұшты. Олар әртүрлі және көбінесе қауіпті тапсырмаларды орындады – майдан шебіне медициналық эвакуация, оқ-дәрі, қан плазмасы, хат-хабар және басқа да жабдықты жеткізу, персоналды тасымалдау, фотосуреттік немесе барлау миссияларын орындау, истребительдер мен бомбалаушылар үшін әуе бақылаушысы ретінде қызмет ету және басқа да маңызды, бірақ көбінесе жарияланбаған тапсырмалар. Филиппин аралын қайта басып алу науқаны кезінде 25-ші байланыс эскадрильясының ұшқыштары 10 желтоқсан – 25 желтоқсан, 1944 аралығында оннан астам Stinson L 5 Sentinel ұшағымен 30 минуттық қысқа рейстер жасап, Лейте тауларында оқшауланған 11-ші әуеде орналасқан дивизияның 6000 әскери қызметшісіне жабдықтар (соның ішінде 300 төсектік аурухана) жеткізді. Тағы бір миссияда Жаңа Гвинеяда кеудесіне жарақат алған әскер офицері байланыс ұшағымен эвакуацияланды, ал ұшқыш бір қолымен портативті тыныс алдыратын аппаратты іске қосып, екінші қолымен ұшақты басқарды. АҚШ-тың солтүстік-батысындағы кейбір байланыс ұшқыштары орманды патрульдеді ("Firefly" жобасы), Тынық мұхиты арқылы жеткізілген жартылай автоматты бомбалардың тұтандырған өрттерін қадағалады.